tag:blogger.com,1999:blog-25952008062440129212012-01-31T14:49:34.081+05:30మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.comBlogger831100tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-73198137344200365962011-12-09T16:05:00.001+05:302011-12-09T19:28:00.037+05:30సంవత్సరాంతమవుతోంది కొద్ది రోజుల్లో.. పని చేసినా, చేయకపోయినా రోజూ ఆఫీసుకి వచ్చి కళ్ళు కాయలు కాసేలా కంప్యూటర్ని చూసినందుకు, డొక్కు కాఫీ మెషీన్లో కాఫీని, ఆముదంలా కాకుండా ఆనందంగా తాగినందుకు, మా డామేజర్ వేసే సుత్తి జోకులను ముఖ స్తుతి కోసం విన్నందుకు, ఇంకా వగైరా వగైరాలకు మా వాళ్ళందరూ ఔటింగ్‌కి వెళ్ళాల్సిందే అని పట్టుబట్టారు. ఆటవిడుపు కోసమో, పాటవిడుపు కోసమో మా పైవాళ్ళు కూడా సరేనన్నారు. ఎక్కడకి వెళ్ళాలి అనేదాని మీద గత నెల రోజులుగా తీవ్రంగా చర్చలు జరిగాయి. అటన్నారు, ఇటన్నారు, వేరే టీం వాళ్ళతో డిస్కషన్స్ చేశారు. చివరికి చిక్మగళూరు అని దాదాపు నిర్ణయం అయిపోబోయే తరుణంలో మా HR అనుకున్నట్లుగానే కాలడ్డం పెట్టి మీ అందరికీ గ్రూప్ లెవెల్లో ఒక గిఫ్ట్ ఇస్తున్నాము, కాబట్టి రెండు రోజుల ట్రిప్ అంటే మీరందరూ సొంత ఖర్చులతో వెళ్లి రావాలి అని పుల్ల వేసేసారు. చేసేదేముంది, మళ్ళీ మొదటికొచ్చింది వెతుకులాట -- ఈసారి ఒక్కరోజు విహారం -- రిసార్ట్‌లని, థీం పార్క్‌లని ఉన్నవన్నీ గాలించారు. నచ్చినవాటిల్లో కొన్నేమో ఆల్రెడీ వెళ్ళినవైతే, మరికొన్ని మరీ ఖర్చెక్కువ. చివరాఖరికి బెంగళూరు చివర్లో ఉన్న ఒక రిసార్ట్ మాకు సరిపోతుందని అది బుక్ చేసారు.<br /><br />ఈ ప్రయత్నాలు మొదలైనప్పుడు అందరూ ఉత్సాహంగానే మేమొస్తామంటే మేమొస్తామన్నారు. తేదీ దగ్గర పడే కొద్దీ, రకరకాల కారణాలు, పలాయనాలు. ఏదైతేనేం 20మంది లెక్క తేలారు. ఈ ట్రాఫిక్ లో అక్కడకి చేరుకునేసరికి సాయంకాలమవుతుంది అని, తెలతెలవారుతుండగానే అంటే 7 ఇంటికల్లా బయలుదేరాలి అని ప్రోగ్రాం వేసేసారు. అనుకున్న రోజు రానే వచ్చింది. ఒక్కొక్కరూ వస్తున్నారు, చివరికి 7:30కి ఆఫీసు నుండి బస్ బయలుదేరింది. కొంతమంది దార్లో ఎక్కుతామన్నారు. లెన్స్‌లు సరి చేసుకుంటూ, పేపర్లు నమిలేస్తూ, కామెంట్లు కురిపిస్తూ అందరూ ఉత్సాహం గానే ఉన్నారు! ఇంతలో మా కో-ఆర్డినేటర్లు లేచి సరే ఇప్పుడు మనం కొన్ని ఆటలు ఆడదామని మొదలుపెట్టారు. క్రొత్తవేమీ కాదు, ఎప్పుడూ ఆడేవే. మధ్య మధ్యలో పాటలు, డ్యాన్స్‌లు.. అలా చివరికి రెండు గంటల ప్రయాణం తరువాత ఆ రిసార్ట్‌కి చేరుకున్నాము.<br /><br />ఇంతకీ రిసార్ట్ పేరేంటంటే: గుహాంతర [అండర్ గ్రౌండ్ రిసార్ట్], బెంగళూరుకి 45కిమి దూరంలో ఉంది. వీళ్ళ దగ్గర చాలా ప్యాకేజీలు ఉన్నాయి. మేము బ్రేక్ ఫాస్ట్ - టీ వరకు ఉండేది తీసుకున్నాం. ఊరికి చాలా దూరం ఉండడం వల్లనేమో శబ్ద కాలుష్యం, పరిసరాల కాలుష్యం వంటివి లేకుండా ప్రశాంతంగా ఉంది. మేము దిగేసరికి అప్పటికే అక్కడ చాలా కార్లు అవీ ఉన్నాయి - Mid of the week లో కూడా ఇంత రష్ ఉందే అనుకుంటూ లోపలికి అడుగు పెట్టాం. బాంబూ కర్రలతో, గుహ లాంటి ఆకారాలతో స్వాగతం పలికారు. <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-T0puyMMZlO4/TuHl-3NSKuI/AAAAAAAAFiA/5qcyuP0f3dM/s1600/2011-12-07%2B09.48.30.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-T0puyMMZlO4/TuHl-3NSKuI/AAAAAAAAFiA/5qcyuP0f3dM/s320/2011-12-07%2B09.48.30.jpg" /></a></div><br />గుహలాంటి దానిలో నడుస్తూ వెళ్ళగా<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cH8_ScKU-eY/TuHr1TVSE8I/AAAAAAAAFlM/PACma24m0aU/s1600/2011-12-07%2B09.49.38.jpg" imageanchor="1" style="clear:right; float:right; margin-left:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-cH8_ScKU-eY/TuHr1TVSE8I/AAAAAAAAFlM/PACma24m0aU/s320/2011-12-07%2B09.49.38.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />గుహేశ్వర స్వామి,<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7NQa441UMkU/TuHs_IR1MOI/AAAAAAAAFl8/5np58K5G3ZE/s1600/IMG_0392.JPG" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="214" src="http://1.bp.blogspot.com/-7NQa441UMkU/TuHs_IR1MOI/AAAAAAAAFl8/5np58K5G3ZE/s320/IMG_0392.JPG" /></a></div><br />కొంచెం ముందు పెద్ద హాల్, ప్రక్కనే చిన్న జలపాతం [కృత్రిమమైనదే లెండి], భలే ఉందే అనిపించింది.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-GY_kAwW5zHk/TuHsMVUik9I/AAAAAAAAFlY/qp2KzqjihEY/s1600/2011-12-07%2B09.53.53.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-GY_kAwW5zHk/TuHsMVUik9I/AAAAAAAAFlY/qp2KzqjihEY/s320/2011-12-07%2B09.53.53.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ZHUHWtl8oG0/TuHsZ6qizrI/AAAAAAAAFlk/lGQGxz_vl_Y/s1600/2011-12-07%2B10.08.20.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZHUHWtl8oG0/TuHsZ6qizrI/AAAAAAAAFlk/lGQGxz_vl_Y/s320/2011-12-07%2B10.08.20.jpg" /></a></div><br />అప్పటికే నకనకలాడుతున్నారేమో మావాళ్ళందరూ టిఫిన్ల మీద పడ్డారు. నేను కాసిని ఫోటోలు తీసుకున్నా ఆ లోపల. ఏ మాటకామాటే టిఫిన్లు బావున్నాయి. ఆత్మారాముడు సంతృప్తి పడ్డాక, అక్కడ ఉన్న మేనేజర్ వాళ్ళ ఫెసిలిటీల గురించి చెప్పారు.<br /><br />అందరం పొలోమంటూ Outdoor Activities కి వెళ్లాం. Horse Riding, Rock Climbing, Archery, Zorbing Ball, Quad Bike ఉన్నాయి. అందరూ ఎవరికీ నచ్చినవి వాళ్ళు టోకెన్స్ తీసుకున్నారు. నేను ఎప్పుడూ గుఱ్ఱం ఎక్కలేదు అందుకని Horse Riding తీసుకున్నా. ఇదిగో ఈ గుఱ్ఱమే! <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WBgC5ty2uKU/TuHoeIVxiAI/AAAAAAAAFjs/0t_snpYXSRo/s1600/2011-12-07%2B10.36.56.jpg" imageanchor="1" style="clear:right; float:right; margin-left:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-WBgC5ty2uKU/TuHoeIVxiAI/AAAAAAAAFjs/0t_snpYXSRo/s320/2011-12-07%2B10.36.56.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />అదిగదిగో ఆ గ్రౌండ్ ఉంది కదా, దాని చుట్టూరా ఒక రౌండ్ అట..<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SbYaDqeiKlI/TuHopHJzd5I/AAAAAAAAFj4/EYfBeMHCxd8/s1600/2011-12-07%2B10.38.37.jpg" imageanchor="1" style="clear:right; float:right; margin-left:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-SbYaDqeiKlI/TuHopHJzd5I/AAAAAAAAFj4/EYfBeMHCxd8/s320/2011-12-07%2B10.38.37.jpg" /></a></div><br />అంతేనా అనిపించింది, సరే మొదటి వాళ్ళు ఎక్కారు. మాంచి హుషారుగా ఉందేమో ఒక్కపెట్టున దౌడు తీసింది.. దాని మీద ఉన్నతను, ఆపండ్రా బాబూ అంటూ అరవడం మొదలు పెట్టాడు. పాపం ట్రైనర్లు వచ్చి దాన్ని నిలువరించారు. ఆ తరువాత నేనే, అప్పటికే జరిగింది చూసి భయం మొదలైంది. బాబోయ్ అనుకుంటూ ఎక్కా. పాపం నన్ను మాత్రం ఇబ్బంది పెట్టలేదు. కాస్త నెమ్మదిగానే తీసుకు వెళ్ళింది.. అయినా, దాని మామూలు నడక మనకి పరుగుతో సమానం. ఎలా అయితేనే, పడకుండా తిరిగొచ్చా :)<br /><br />కొందరు Rock Climbing కి వెళ్ళారు. మరికొందరు Quad Bike. Horse Ride అయిపోయిన తరువాత నేను Zorbing ball కి వెళ్ళా.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oNP7IWHH9Rk/TuHo3zumTuI/AAAAAAAAFkE/m5BtHGDJH5U/s1600/2011-12-07%2B11.13.56.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-oNP7IWHH9Rk/TuHo3zumTuI/AAAAAAAAFkE/m5BtHGDJH5U/s320/2011-12-07%2B11.13.56.jpg" /></a></div><br />ఆ పెద్ద బెలూన్లో మనల్ని కూర్చోబెట్టి దొర్లించుకుంటూ తీసుకువెళతారు. లోపల బెల్ట్ తో కట్టేస్తారు. ఇది కూడా బావుంది. పాపం మా వాళ్ళు కొందరికి కళ్ళు తిరిగాయి. ఇక ఆ తరువాత షటిల్/వాలీబాల్/టి.టి ఎవరికీ నచ్చిన ఆటల్లో వాళ్ళు మునిగిపోయారు. కాసేపటికి భోజనానికి పిలుపొచ్చింది. ఫుడ్ ఫర్లేదు, పెద్ద గొప్పగా లేకపోయినా, చెత్తగా లేదు. తరువాత కొందరు swimming కి, మరికొందరు అలా అరుగుల మీద కూర్చుని రిలాక్స్ అయ్యారు.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-k7EMn7cbNQw/TuHpJNkC3MI/AAAAAAAAFkQ/2Lwmxy0_Pjw/s1600/2011-12-07%2B10.26.44.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-k7EMn7cbNQw/TuHpJNkC3MI/AAAAAAAAFkQ/2Lwmxy0_Pjw/s320/2011-12-07%2B10.26.44.jpg" /></a></div><br />ఆ తరువాత అంశం Rain Dance. మా వాళ్ళందరూ బానే డ్యాన్స్ చేశారు. నేను, మరికొంత మంది వాళ్ళని ఎంకరేజ్ చేసాం :) అక్కడికి గంట నాలుగు కొట్టింది. PaintBall ఆడే సమయం. ఇది ఒక పెద్ద ప్రహసనం. వాళ్ళ గన్స్ కొన్ని సరిగ్గా పని చేయలేదు, అదీ కాక, అక్కడ చాటు చేసుకుని శత్రు శిబిరం మీద పోరాడడానికి సరైన వసతి లేదు. రూల్స్ కూడా సరిగ్గా లేవు. ఒకే బంకర్లో ఉన్నా కూడా దాడి చేయచ్చు.. ఏమో ఈసారి PaintBall అంత ఎంజాయ్ చేయలేదు.<br /><br />అసలే పరిగెత్తి పరిగెత్తి అలసిపోయాం కదా, తేనీటి విందుకి ఆహ్వానమొచ్చింది. ఫ్రెష్ అయ్యి, ఆ టీ నీళ్ళు, బజ్జీల్లాంటివి తినడం మొదలు పెట్టాం. ఆ రోజు మాతో పాటు IBM వాళ్ళ టీం కూడా వచ్చింది. అప్పుడే వాళ్ళ Cultural Programs మొదలయ్యాయి. కాసేపు అవి చూసుకుని ఇక తిరుగు ప్రయాణమయ్యాం.<br /><br />రిసార్ట్ గురించిన మరిన్ని వివరాలు <a href="http://www.guhantara.com/new1/index.html">ఇక్కడ</a>. Cave Resort అంటే నిజంగానే గుహల్లో ఉంటుందేమో అనుకున్నా కానీ అంతా artificial.. అయినా, ఫర్లేదు ambiance అదీ బావుంది. నా వరకూ అయితే, Worth For the Money అనిపించింది [3/5]. <br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-7319813734420036596?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-30683578494141431562011-11-30T16:10:00.001+05:302011-12-06T10:18:17.763+05:30ఎప్పటిలానే మేఘావృతమైన ఆకాశం, పని చేయని మెటల్ డిటెక్టర్ల నడుమ పుస్తకాల సంత లోకి అడుగుపెట్టా.. ఈ సారి బయట పెద్ద పెద్ద హోర్డింగ్ లు అవీ ఎక్కువగానే పెట్టారు, ఆదివారం కదా కోలాహలంగానే ఉంది..<br />మొన్న కొసరు పుస్తక ప్రదర్శనకి వెళ్లి బొప్పి కట్టించుకున్నా, ఇది కూడా ఆ బాపతు కాదు కదా, అనుకుంటూ దండయాత్ర మొదలుపెట్టా.<br /><br />మొదట్లోనే సాహిత్య అకాడమీ వాళ్ళ షాపు కనిపించింది -- అక్కడ అన్ని రకాల భాషల పుస్తకాలు కొలువుతీరాయి. of-course సగానికి సగం పైగా: పుస్తకం ఒకటే - భారతీయ భాషల్లో దాని అనువాదం.. తెలుగు పుస్తకాల్లో ఎక్కువ కనిపించినవి: సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్ పొందిన నవల/కధల అనువాదాలు. ఇంకా Ph.D. కోసం వ్రాసిన పరిశోధనా పుస్తకాలు -- ఒకప్పటి పేరు పొందిన రచయితలందరి మీదా పరిశోధనా వ్యాసాలూ ఉన్నాయి. భమిడిపాటి వారి జీవిత చరిత్ర అని ఓ పుస్తకం కనిపించింది -- ఆయన కధలు కొన్ని చదవడం తప్ప, వారి గురించి తెలియదు, దాంతో ఆ పుస్తకం తీసుకున్నా .. ఇంకా, ఒక ఒరియా కధల పుస్తకం. అలా ఆ కవర్ పట్టుకుని, కలియ తిరగడం మొదలుపెట్టా.<br /><br />ఓ రెండడుగులు వేసానో లేదో, టార్గెట్ వారి స్టాల్ కనిపించింది.. క్షణకాలం ఆనందపడ్డా, వెంటనే కోపమొచ్చేసింది [అబ్బా, ఈ పుస్తకాలు మోసుకుంటూ తిరగడమంటే కష్టం కదా మరి] అయినా, మళ్ళీ వెనక్కి రావడమంటే అయ్యే పని కాదులే అని, లోపలి వెళ్ళా. చిన్న స్టాల్ -- జనాలు ఎక్కువగానే ఉన్నారు.. అడుగుపెట్టీ పెట్టగానే, పోస్టర్ కనిపించింది -- ఒక్కటే కాపీ, మళ్ళీ ఎవరో వచ్చి తీసుకోకుండా, తీసి పెట్టుకున్నా. ఒకవైపంతా పురాణాలు, మరోవైపు వ్యక్తిత్వ వికాసాల పుస్తకాలు, మధ్యలో నవలికలు.. ఒక్కసారి షాపంతా తిరిగా, కానీ కావాల్సినవి ఒక్కటి కూడా కనిపించలేదు.. ఇలాక్కాదు అని, మళ్ళీ స్కానింగ్ మొదలుపెట్టా. చిన్నగా ఒక్కోటి కనిపించాయి. కానీ, ఈ సారి నాకు క్రొత్త కలెక్షన్ ఏమీ కనిపించలేదు.. అన్నీ అవే పుస్తకాలు, ఎంత పాతగా ఉందంటే, పోయినసారి పుస్తకాలన్నింటిని ఎలా అమర్చారో, అదే కూర్పు, అదే ఇది.. కొన్ని పుస్తకాలు మాత్రమే తీసుకున్నా, వారికి సహస్రనామాలు చదివించుకోవాల్సి వచ్చింది!<br /><br />నా చదివింపులకి వారు కూడా సంతోషించి కర్రల సంచీ ఇచ్చారు, బాగా మోసుకోమ్మా అని! సరి-సరి అనుకుంటూ అక్కడనుండి రెండు అడుగులు వేసానో లేదో విశాలాంధ్రా! అబ్బబ్బ ఇదేమిట్రా బాబూ అనుకుంటూనే లోపలికి వెళ్ళా.. ఎప్పుడూ ఇరుకిరుగ్గా ఉండే స్టాల్, ఈసారి చాలా విశాలంగా ఉంది! ఆహా! ఏమీ ఈ మార్పు అనుకుంటూ కాలుపెట్టా. ఫర్లేదు ఇక్కడ కూడా జనాలు బానే ఉన్నారు. నా పుస్తకాల సంచీ మోసుకుంటూ తిరగడం కుదరని పని కాబట్టి షాపతనికి చెప్పి ప్రక్కన పెట్టా -- ఆ పుస్తకాలు చూసి ఆయనేమో, ఏంటమ్మా, ఇక్కడ మా షాపు ఉండగా, అన్నీ అక్కడే కొనేసారా అనుకుంటూ బాధపడిపోయాడు -- లేదు లెండి, ఇంకా తీసుకోవాల్సినవి ఉన్నాయి అని సర్ది చెప్పి పుస్తకాలని పరికాయించి చూస్తున్నా.. ఇక్కడా దాదాపు అదే తంతు.. ఆయుర్వేద పుస్తకాలు, పురాణాలు సింహభాగం ఆక్రమించాయి, నవలికలు సరే సరి. అలా చూస్తూ చూస్తూ ఉండగా, బాపు గారి కార్టూన్ల ప్రదర్శన సందర్భంగా విడుదల చేసిన పుస్తకం కనిపించింది. ఆ ప్రదర్శనకి వెళ్ళలేకపోయాను కనీసం ఆ కార్టూన్లైనా దాచుకోవాలి అని తీసుకున్నా. అలా ఆ నవలికల్లో కొంచెం ముందుకెళ్ళగానే, పొత్తూరి విజయలక్ష్మి గారి ప్రేమలేఖ కనిపించింది. ఈ నవల గురించి వినడమే తప్ప చదవలేదు. ఇక ఆ వరుసంతా వారి నవలలే -- వరుస పెట్టి అన్నీ తీసుకున్నా. ఆ ప్రక్కనే వంశీ నవలలు కూడా ఉన్నాయి : రవ్వలకొండ తీసుకున్నా. ముఖచిత్రం ఏమో చూసినట్లే ఉంది కానీ, కధ చదివినట్లు అనిపించలేదు, అదీ తీసుకున్నా. అక్కడే లెఫ్ట్ లో పిలకావారు పీఠమేసుకుని కూర్చున్నారు : గృహిణిని చేతిలోకి తీసుకుని కొంచెం ముందుకి వెళ్లాను. అంతా దేవుళ్ళూ, దేవీ భాగవతాలూ. వాల్మీకి రామాయణం, స్కాంద పురాణం తో ముగించి ఆ ప్రక్కకు వచ్చా. తలవని తలంపుగా సాయంకాలమైంది(!) ఈ మధ్యలో ఈ పుస్తకం ప్రింట్లో లేదు అని, అంతకుముందు కొన్ని షాపుల్లో అడిగినా లేదు అన్నారు. అలాంటిది ఇక్కడ! అమ్మో, వేరే వాళ్ళ కళ్ళు పడేలోపు తీసేసి దాచుకున్నా! కొంచెం ప్రక్కనే పాలగుమ్మి వారు ప్రశాంతం గా నించుని ఉన్నారు. వారి సంకలనం: నవలలు తీసుకున్నా. అలా ముందుకు వెళ్ళిపోయా, చూస్తే షాపు మొదట్లో ఉన్నా. మళ్ళీ సెర్చింగ్ మొదలెట్టా. జనాలు పెరుగుతున్నారు. వెతికి చూసుకోలేని సమయము/ఓపిక లేని వారు షాపు వారి సహాయం తీసుకుంటున్నారు.<br /><br />నెమ్మదిగా చూస్తూ వెళ్తున్నా. అంతలో నా ప్రక్కన ఉన్న పిల్లాడు అమ్మా, నేను ఈ పుస్తకం తీసుకుంటున్నా అని అరిచాడు - సరే తీసుకో అన్నారావిడ. వాడు అక్కడితో ఆగకుండా అమ్మా, నేను చాలా గ్రేట్ కదా -- అందరూ ఇంగ్లీష్ పుస్తకాలు చదువుతారు, నేను మాత్రం తెలుగు పుస్తకాలూ కూడా చదువుతా అని! ఆవిడ నవ్వేసి తన పనిలో పడిపోయారు కానీ, నాకు మాత్రం చాలా అబ్బురంగా అనిపించింది. వేరే రాష్ట్రంలో ఉంటూ, నిండా పదేళ్ళు కూడా లేని పిల్లాడు తనకై తాను, తెలుగు పుస్తకాలు వెతుక్కుని మరీ చదవడం! పిల్లలు పెద్దలని అనుకరిస్తారని -- ఇంట్లో తెలుగు చదివే/మాట్లాడే అలవాటుంటే ఎన్ని తరాలైనా, ఏ ఖండాంతరాలకు వెళ్ళినా తెలుగు మాయమవదు! ఇంకా నచ్చిన విషయం :: దేశనాయకుల గురించి వెతుకుతూ తెలుగు వాళ్ళవి చూడు నాన్నా అని చెప్పడం!<br /><br />మొత్తానికి ఓ మూడుసార్లు అంతా కలియతిరిగి అవసరమైనవి తీసుకుని బిల్లేయమన్నా ఇక్కడ కూడా సహస్రనామాల కంటే కాస్త ఎక్కువే చదివించుకుని కూడా ఇచ్చిన మరో సంచీ తీసుకుని బయటపడ్డా. ఇక ఆ వరుసలో అన్నీ కన్నడ పుస్తకాలే.. కస్తూరి వాసనలు గుబాళింపేమో, కిటకిటలాడుతున్నాయి. అన్నిటికంటే ఎక్కువమంది -- నిత్యానంద స్వామి స్టాల్ దగ్గర! ఆ ఆశ్రమం వాళ్ళు ప్రత్యేకం గా ఆయన మీద వచ్చిన పుస్తకాలు, మహత్యాలు, పాటలు వగైరా వగైరా అన్నీ పెట్టారు! అసలు కేస్ పెట్టబడి, జైల్లో ఉంది వచ్చిన వ్యక్తీ సంబంధీకులు ఇంత నిబ్బరంగా ఇలా పెట్టడం -- అవునులే, మనది ప్రజాస్వామ్యం కదా! ఇలానే ఉంటాయి అనుకుని ముందుకెళ్ళిపోయా.<br /><br />ఆ ప్రక్క వరుసలో ఇస్కాన్ వారి స్టాల్ -- అంతా కృష్ణ సంకీర్తనలతో మునిగిపోయి ఉన్నారు. అక్కడ పుస్తకాలు ఏమీ తీసుకోకపోయినా వారు ఇచ్చే చిన్ని కృష్ణుడి ఫోటో తీసుకోవడం ఓ అలవాటు. ఈసారి కూడా తీసుకుని వెళుతుండగా, రామకృష్ణ మఠం వారు -- లోపలికి దూరిపోయి కొన్ని బుల్లి బుల్లి పుస్తకాలు తీసుకున్నా -- వీరి గోవిందనామాల పుస్తకం బావుంటుంది -- కొండెక్కుతున్నప్పుడు చేతిలో పెట్టుకుని చదువుకుంటూ వెళ్ళడానికి చాలా ఈజీగా ఉంటుంది.. ఎవరికైనా ఇవ్వచ్చు అని ఓ అయిదారు తీసుకున్నా. ఇంకా శ్రీ సూక్తం, పురుష సూక్తం తాత్పర్య సహితంగా సరళంగా ఉన్నాయి - అవి కూడా తీసుకున్నా.<br /><br />వెళుతూ ఉంటే రకరకాల స్టాల్స్: ఈసారి కూడా, తమిళ, మళయాళ, సంస్కృతం, హిందీ అన్నిరకాల పుస్తకాల స్టాల్స్ ప్రదర్శనలో ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ స్టాల్స్ ఉండే Sapna Books, DC Books, Just Books, Deccan Herald వారు కనిపించలేదు. e-books గురించి ప్రచారమైతే జరిగింది కానీ, దానికి సంబంధించిన స్టాల్స్ కనిపించలేదు. అలానే, ఆడియో బుక్స్ కూడా ఉన్నాయి అన్నారు కానీ ఎక్కువ చోట్ల కనిపించలేదు.<br /><br />అవండీ పుస్తకప్రదర్శన విషయాలు, విశేషాలు. అనుకున్న పుస్తకాలన్నీ దొరక్కపోయినా, ముందు కొన్న పుస్తకాలను మోసుకుంటూ తిరగడం ఇబ్బందిగా అనిపించినా, పుస్తక ప్రదర్శన బావుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-3068357849414143156?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-33510367965319838362011-11-21T12:00:00.001+05:302011-11-21T12:04:54.695+05:30ఎప్పుడూ ఎక్కడకు రమ్మన్నా, ఆ ఏం వస్తాలే, నా వల్ల కాదులే అంటూ మాట దాటేసే బామ్మ, మొన్న ప్రొద్దున్నే, నన్ను సినిమాకి వెడతావుటే అని అడిగింది.. ఏంటా అని ఆశ్చర్యపోయా -- ఆ సినిమా శ్రీరామరాజ్యం! నిజానికి నాకు పాటలు విన్నప్పుడు, పోస్టర్లు చూసినప్పుడు కూడా అంత నచ్చలేదు -- కేవలం బాపు-రమణ గారి కోసం వెళ్ళాలి, అది కూడా కొద్ది రోజులు ఆగి, బావుంది అని టాక్ వచ్చిన తరువాత మాత్రమే అని నిశ్చయించుకున్నా.. కానీ బామ్మ అడిగేసరికి, తనకోసం శనివారం ఆటకు టిక్కెట్లు బుక్ చేశా.. బామ్మ ఏమో ఇన్ని రోజుల తరువాత థియేటర్ లో సినిమా, అదీ శ్రీరాముడి సినిమా కొంచెం anxiety తో ఉంది -- నాకేమో, నిరాశగా తిరిగి వస్తామేమో అని ఓ ప్రక్క అనుమానం.. మామూలుగా క్రొత్త సినిమాలు మొదటి వారంలో చూడాలి అంటే, ఆ ఫోరంలో నేల టిక్కెట్టే గతి, అలాంటిది నాకు పైన దొరికింది, అసలు జనాలు ఉంటారా అని ఇంకో ప్రక్క.. సర్లే, చూడబోతూ శంకలెందుకు అని ఆలోచనలు కట్టిబెట్టి బయలుదేరా..<br /><br />వెళ్లేసరికి హాలు నిండింది! ఫ్యామిలీలు - పిల్లలు అంతానూ.. సినిమా మొదలైంది.. అబ్బ! ఆ సెట్టింగ్స్, అవి ఎంత బావున్నాయో.. జగదానందకారక పాట విడిగా విన్నప్పుడు బావుంది - సినిమాలో అంతకంటే బావుంది.. దానితో నా అనుమానాలన్నీ పోయి ప్రశాంతంగా చూడడం మొదలుపెట్టా.. శ్రీరామరాజ్యం - కధ అంత లవకుశ సినిమా కధే. బాలకృష్ణ నటన బావున్నా కొంచెం agedగా అనిపించాడు.. మేకప్ అయినా తగ్గించి ఉండాల్సింది, లేదంటే క్లోజప్-షాట్స్ తగ్గించి ఉండాల్సింది. నయనతార -- చాలా sensible గా చేసింది.. తన ఆహార్యం, అలంకరణ అన్నీ తగినట్లుగా ఉన్నాయి. లవకుశలుగా వేసిన పిల్లలు భలే హుషారుగా నటించారు. సినిమాలో మిగతా పాత్రధారులు కూడా వారికి తగినట్లు చేశారు. అక్కినేని గారు గురించి చెప్పుకోవాలి.. వాల్మీకిగా సరిగ్గా సరిపోయారు.. ఈ వయసులో కూడా డైలాగులు చెప్పడంలో కానీ, నటనలో కానీ ఎక్కడా తడబాటు లేదు..<br /><br />సినిమాలో నచ్చినవి:<br />1. సెట్టింగ్స్ - విశాలమైన రాజమందిరాలు<br />2. పాత్రధారుల ఆహార్యం, నటన [శ్రుతి మించని]<br />3. గ్రాఫిక్స్ - ఎక్కడా కృత్రిమంగా లేకుండా చూపించడం [ అడవిలో ఉన్న సన్నివేశాలలో చాలా వరకూ గ్రాఫిక్సే - అయినా ఎక్కడా అసహజం గా అనిపించలేదు]<br />4. పాటలు - విన్నప్పుడు ఎక్కువ నచ్చలేదు కానీ, సినిమాలో ఇమిడిపోయాయి, [దానికి కారణం -- బాపు గారి చిత్రీకరణ కావచ్చు -- ఆ సౌందర్యం చూస్తూ, పాటల తప్పొప్పులు పెద్దగా పట్టించుకోము]<br /> బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ కూడా సందర్భానికి తగ్గట్లు ఉంది..<br />5. ఓవరాల్ గా సినిమా అంతా :)<br /><br />బాపు-రమణల గారి గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు.. They are the people who made the film as visual retreat.<br /><br />డైలాగులు అన్నిచోట్ల శ్రద్ధగా వ్రాసినా, కొన్ని చోట్ల పట్టించుకోలేదనుకుంటా.. సీతమ్మ వారిని అడవిలో వదిలేసి లక్ష్మణుడు వెళ్ళిపోగానే, అదంతా చూస్తున్న ఆంజనేయ స్వామి అటుగా వెళ్తున్న వాల్మీకిని ఇటు వైపు పిలవడానికి :: ఋషి గారూ, ఋషి గారూ అంటూ పిలుస్తాడు.. అలానే, సీతమ్మ వారిని ఆశ్రమానికి తీసుకువెళ్ళి పరిచయం చేస్తున్నప్పుడు, వాల్మీకి -- ఈమె భర్త ఏదో కార్య నిమిత్తం - దూరదేశం వెళ్ళారు అని చెబుతాడు.. ఇవేవీ పెద్ద విషయాలు కాదు కానీ, తరచి చూసుకుని ఉంటే బావుండేది..<br /><br />కనీసం చిట్టి చిట్టి పద్యాలు ఉంటాయేమో అనుకున్నా -- కానీ ఎక్కడా లేవు.. లవకుశ సినిమా గుర్తొస్తూనే ఉంటుంది.. [నిజానికి నేను ఆ సినిమా ఒకటి-రెండు సార్లు తప్ప ఎక్కువ చూడలేదు, అది ఎప్పుడో ఈ మధ్య కాలం లో కాదు, అయినా అన్నీ సందర్భాలలో పాత పాటలు గుర్తొస్తూ ఉంటాయి].. సీత కి రాముడు మీద అనుమానం వచ్చి, ఆయన్ని చూడడానికి వెళ్ళినప్పుడు కనీసం వాల్మీకి ఒక పద్యం చెబుతారనుకున్నా కానీ లేదు.. బామ్మకి కూడా అక్కడ "సందేహింపకుమమ్మా రఘురామ ప్రేమని" లాంటి పాట ఉంటే బావుండేది అనిపించింది..<br /><br />ఏదేమైనా, "<span style="font-style:italic;">ఆలపించినా - ఆలకించినా -- ఆనందమొలికించే గాధ</span>" రామాయణం.. అందరూ ఈ సినిమా థియేటర్లో చూసి వారి ప్రయత్నాన్ని ప్రోత్సహింప ప్రార్ధన..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-3351036796531983836?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-51401453988721459582010-11-21T19:05:00.008+05:302010-11-21T19:39:43.390+05:30ఎప్పుడూ నాకు పుస్తక ప్రదర్శన గురించి వివరాలు అందించే ఈనాడు ఈసారి మాత్రం చేతులెత్తేసింది..! యెడ్యూరప్ప హడావిడిలో మునిగినట్లున్నారు మరి!! ఇంతలో పుస్తకంలో <a href="http://pustakam.net/?p=5578">రవి గారు వివరాలు ఇవిగో</a> అని సస్పెన్స్ దించేశారు.. ఇంతకీ విషయం ఏంటంటే నవంబరు 12-21 పుస్తక ప్రదర్శన అని.. సరే మొదటి వారంలోనే వెళదామనుకున్నా, కానీ ఊరెళ్ళాల్సి వచ్చింది.. నేను ఊరు నుండి వచ్చేసరికి మేం అప్పుడే <a href="http://venusrikanth.blogspot.com/2010/11/2010.html">చూసొచ్చామొహో</a> అని కొందరు మితృలు కాస్త కంగారు పుట్టించారు, కానీ ఇంకొక వారం ఉందని సర్ది చెప్పుకున్నా.. మొత్తానికి నిన్న వెళ్ళడానికి కుదిరింది.. <br /><br />ప్యాలెస్ గ్రౌండ్స్ లో గాయత్రి విహార్ ఎంట్రన్స్ లో ఏర్పాటు చేశారు <a href="http://bbpabangalore.org/images/BBF_Brochure_2010_LK_R%5B1%5D.pdf">పుస్తక ప్రదర్శనని</a>.. నవంబర్ 12-21 వరకు ప్రదర్శన జరుగుతోంది.. వెళ్ళాలనుకునేవారికి ఇంకొద్ది గంటల సమయం మాత్రమే ఉంది! [రాత్రి 8 గంటల వరకూ ఉంటుంది].<br /><br />తొందరగానే బయలుదేరామనుకున్నా కానీ, అక్కడకి చేరేసరికి సరిగ్గా ఒంటిగంటయ్యింది. శనివారమేమో, అప్పటికి ఇంకా అంత రష్ లేదు.. సరే అనుకుంటూ లోపలికి అడుగు పెట్టా. షరా మామూలుగానే మెటల్ డిటెక్టర్‍లు గట్రా పని చేయడం లేదు! ఆ మాత్రానికి ఎందుకు ఏర్పాటు చేస్తారో నాకు ఎప్పటికీ అర్ధమవదు!!<br /><br />సరే, అక్కడ నుండి పుస్తకాల మీద నా దండయాత్ర మొదలయ్యింది. అన్ని షాపులు దాదాపు ఖాళీగానే ఉన్నాయి. ఒక్కో షాపు చూస్తూ ముందుకు వెళుతున్నా. మొదట్లో ఉన్నవన్నీ చిన్నపిల్లల పుస్తకాలు, వాళ్ళకి సంబంధించిన వీడియో గేమ్స్ గట్రా.. అన్నింటినీ ఓ లుక్కేస్తూ ముందుకెళుతూ ఉన్నా.. ఓ చోట ఏది తీసుకున్నా 100/- అని బోర్డ్ పెట్టారు. పురాతన కాలంలో వచ్చిన పుస్తకాల నుండి మొన్నా మొన్న వచ్చిన చేతన్ భగత్ పుస్తకాల దాకా అన్నీ ఉన్నాయి.. సరే, అసలు ఏమేమి ఉన్నాయో అని తీరికగా చూస్తూ నించున్నా.. అక్కడున్న పుస్తకాల్లో సగం పైగా నేను ఎప్పుడూ వినలేదు[పేర్లు].. వాటి రేట్ ఏదో ఒకటి తీసుకుందామని టెంప్ట్ చేస్తున్నా, వివరాలు చూస్తుంటే ప్రక్కన పెట్టేయాలనిపిస్తోంది. అలా చూస్తూ షాపు చివరకు వచ్చేసా.. అక్కడున్నాయి Works of Kafka, Shakesper, Sherlock Holmes గట్రా... అన్ని volumes కూడా 100/- లకే.. Kafka పుస్తకాలు నా దగ్గర ఏమీ లేవు.. ఆయన రచనలు బావుంటాయని అడపా దడపా చదవడం వల్ల సరే చూద్దాం అని తీసుకున్నా. అక్కడితో పుస్తకాలు కొనడానికి శ్రీకారం చుట్టా.<br /><br />ఆ వరుసలో ఎక్కువ సి.డి లు: భక్తి గీతాల దగ్గర నుండి వీడియో గేమ్స్ వరకు అక్కడ నుండి పిల్లల పద్యాలు - క్లాసు పాఠాల వరకూ అన్నీ ఉన్నాయి. ఎంత మంది కొంటారో తెలియదు కానీ, ఈ షాపుల్లో కాస్త ఎక్కువమందే ఉన్నారు. అలా అక్కడ నుండి ముందుకు వెళ్ళగా ఏదో ముస్లిం సంస్థ నాన్-ముస్లింలకు ఖురాన్ గొప్ప్తతనం గూర్చి వ్యాస రచనల పోటీలు నిర్వహిస్తోంది.. ఇంకా ఖురాన్ సంబంధిత పుస్తకాలు కూడా అమ్మకానికి ఉన్నాయి. ఇక్కడ పిల్లలు-పెద్దవాళ్ళతో సందడిగానే ఉంది!<br /><br />ఈలోపు జనాల సంఖ్య కూడా మెల్లగా పెరుగుతోంది. కన్నడ షాపులు మొదలయ్యాయి ఈ వరుసలో.. అక్కడ కొనేందుకు ఏదీ ఉండదు కాబట్టి అలా చూసుకుంటూ వెళ్ళిపోతున్నా.. ప్రముఖంగా కనిపించిన పుస్తకాలు: యండమూరి విజయానికి అయిదు మెట్లు [కన్నడ అనువాదం], నిత్యానంద స్వామిని గురించిన ప్రశంసలు - విమర్శలు, సుధామూర్తి రచనలు. కొంచెం ముందుకెళ్ళేసరికి టాగోర్ పబ్లిషింగ్ హౌస్ కనిపించింది.. మరీ ఇంత త్వరగా అదీ మొదట్లోనే కనిపిస్తుందనుకోలేదు. తెలుగు పుస్తకాల షాపులు చివర్లో ఉంటే హాయిగా ఉంటుంది. లేకపోతే అక్కడ కొన్నవన్నీ మోసుకుంటూ అంతా తిరగాల్సి వస్తుంది మరి! <br /><br />సరే ఇక మళ్ళీ వెనక్కి రాలేం కాబట్టి లోపలకి వెళ్ళా.. వీళ్ళ షాపు చిన్నగా ఉంటుంది కానీ ఎక్కువ కలెక్షన్స్ [పుస్తకాలు] ఉంటాయి. అడుగు పెట్టగానే హంపీ నుండి హరప్పా కనిపించింది!! ఎగిరి గంతేయాలనిపించింది. ఈ పుస్తకం గురించి నేను చాలా రోజుల నుండి ప్రయత్నిస్తున్నా - ఉన్నవి రెండే కాపీలు - అర్జెంట్‍గా ఒకటి తీసేసుకున్నా. ఆ ప్రక్కనే ఆకుపచ్చని జ్ఞాపకం కనిపించింది.. తీసుకుందామా వద్దా అనుకుంటూ కాసేపు ఊగిసలాడి తీసుకున్నా -- స్వాతిలో వచ్చిన కధలే అనుకుంటా.. సీల్ చేసి ఉండడంతో లోపల ఏమున్నాయో చూడకుండానే తీసుకున్నా. యండమూరి, యధ్దనపూడి, కోడూరి కౌసల్య, వాసిరెడ్డి సీతాదేవి అందరూ తమ ఆసనాలని అలంకరించి హుందాగా ఉన్నారు. వాళ్ళకి ఓసారి హాయ్ చెప్పి ఇంకా ఏమున్నాయా అనుకుంటూ మరికొంచెం ముందుకెళ్ళా.. రంగనాయకమ్మ గారు ఓసోస్ ఆగాగు అన్నారు! ఆ మధ్య కృష్ణవేణి నవల పునర్ముద్రణకి వచ్చిందని<a href="http://venuvu.blogspot.com/2010/08/blog-post.html"> వేణు గారి బ్లాగులో</a> చదివా! ఉందేమో అని వెతకబోతే కనిపించలేదు. అక్కడున్నతనికి దాన్ని వెతకమని చెప్పి నేను ఇంకేం తీసుకోవాలో చూస్తుంటే స్వీట్‍హోమ్ కనిపించింది. ఈ పుస్తకం ఎవరికో ఇచ్చి తీసుకోవడం మర్చిపోయా. దాంతో అది కూడా తీసుకున్నా. కొకు గారి వ్యాసాలు కనిపిస్తాయేమో అని చూశా కానీ లేవన్నారు. పురాణాలు అవీ ఉన్నాయి కానీ - అవి విక్టరీ పబ్లికేషన్స్ లో తీసుకుందామని ఆగా [అవును మరి, ఉన్న మూడు స్టాల్స్ ని సమభావంతో చూడాలి కదా ;) ]. వంశీ వెండితెర నవలలు అడిగితే అదీ లేదు అన్నారు. <a href="http://pustakam.net/?p=4741">మా నాన్నగారు</a> గురించి అడగబోతే విక్టరీ వారినడగండన్నారు. నా దగ్గర ముళ్ళపూడి వారి సినీ రమణీయం ఉంది కానీ, కధా రమణీయం లేదు. మొదటి భాగం తీసుకున్నా. షాపు స్కానింగ్ అయిపోయింది. ఇక బిల్లేయించేద్దాం అనుకునేలోపు కౌంటర్ దగ్గర పరాకో, చిరాకో తెలియదు మరి అదోలా చూస్తూ శ్రీశ్రీ ఉన్నారు! సిప్రాలి పుస్తకం పేరు. మహాప్రస్థానం మొదలుపెట్టినా ముందుకు సాగలేదు. సరే ఇది చదివి మళ్ళీ ప్రస్థానం చేద్దాం అని తీసుకున్నా. బిల్ ఇచ్చిన తరువాత కార్డ్ అంటే అదిగదిగో ఈ వరుస మొదట్లో ఒకాయనకి కార్డులు గీకడమే పని అక్కడికి వెళ్ళి గీకించుకోండి అని చెప్పేసరికి హతవిధీ అనుకుంటూ ఆ వ్యక్తిని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళా. అదృష్టవశాత్తూ ఖాళీగానే ఉన్నారు. ఆ పని పూర్తి చేసుకుని పుస్తకాలు తీసుకుని బయలుదేరబోతుంటే గుర్తొచ్చింది - గోదావరి కధలు గురించి. వెంటనే అడిగా, కాసేపు వెతుకులాట తరువాత లేదని చల్లగా చెప్పాడు, కృష్ణవేణి కూడా లేదన్నాడు. పుస్తకాలతో పాటు క్రొత్త సంవత్సరం క్యాలెండర్ కూడా ఇచ్చారు. ప్రతీ సంవత్సరం అడ్రెస్ తీసుకుని ఇంటికి పంపించేవారు, మరి ఈసారి ఏమనుకున్నారో ఇప్పుడే ఇచ్చేసారు. గోదావరి కధలు కనిపిస్తే కాల్చేయమని, నెంబర్ ఇచ్చి బయలుదేరా.<br /><br />కొంచెం ముందుకెళ్ళగానే ఇస్కాన్ వారి స్టాల్ కనిపించింది. అటూ-ఇటూ వెళ్ళేవారికి కృష్ణుడి ఫొటోలు ఇస్తున్నారు. వాళ్ళ స్టాలంతా కృష్ణ భక్తితో నిండిపోయింది. సి.డిలు, పుస్తకాలు ఉన్నాయి. ఇక్కడ జనం బానే ఉన్నారు! కొంచెం ముందుకు వెళ్ళగానే అయ్యప్ప భక్తుల కోసం ప్రత్యేకంగా ఉన్న షాపు కనిపించింది! అయ్యప్ప స్వామి గురించిన పుస్తకాలు, క్యాసెట్లు, సి.డి.లు అన్ని భాషల్లో [అన్ని దక్షిణాది, హిందీ, ఇంగ్లీష్] ఉన్నాయి. ఆ ప్రక్కనే సప్నా బుక్‍హౌస్ వారిది. ఆ షాప్‍కి ఎప్పుడూ వెళుతూనే ఉంటా కాబట్టి అక్కడ ఎక్కువ గడపలేదు. దానికి దగ్గర్లోనే జస్ట్ బుక్స్ వారు కనిపించారు. వారి లైబ్రరీలో ఎన్‍రోల్ చేసుకునే సదుపాయం ఉంది. అక్కడ పెద్ద తగ్గింపు ధరలేమీ లేవు.. అలా ముందుకు సాగిపోయా. అటునుండి తిరగగానే రామకృష్ణ మఠం వారి స్టాల్! <a href="http://nalonenu.blogspot.com/2009/11/blog-post.html">పోయిన సారిలా</a> వివేకానందులవారు లేరు అక్కడ! ఆ ధైర్యంతో లోపలికి నడిచా!! వీరి ప్రచురణలో సిద్ధవేదం అనే పుస్తకం ఉంది. అది కావాలని తాతయ్యగారు చెప్పడంతో దాని గురించి కాసేపు ప్రయత్నించా! ఉహూ, దొరకలేదు, అక్కడున్న వాళ్ళని అడిగినా ప్రయత్నం లేదు. ఈ సారి ఇక్కడ కనిపించిన విశేషం - వారి తెలుగు ప్రచురణలకి ప్రత్యేకంగా కాసింత చోటు కల్పించడం. మళ్ళీ అంతా ఓసారి కలియతిరిగి అక్కడనుండి బయటపడ్డా.<br /><br />(సశేషం)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-5140145398872145958?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-36529554997296418112010-08-14T23:51:00.008+05:302010-08-15T00:16:48.274+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TGbkVprtzoI/AAAAAAAAFOE/JVBKx5y1lmo/s1600/India-Independence-Day1.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TGbkVprtzoI/AAAAAAAAFOE/JVBKx5y1lmo/s320/India-Independence-Day1.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5505338655124606594" /></a><br /><br /><br />టి.వి 99 వార్తా ఛానల్:<br /><br />న్యూస్ రీడర్ (స్వప్న): Breakfast News కి స్వాగతం.. అందరికీ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. ఎక్కడ చూసినా మువ్వన్నెల పతాకాల రెపరెపలు, జాతీయ గీతాలాపనలు.. మాంచి జోష్‍లో ఉన్నారు అందరూ.. మరి మన ప్రజాప్రతినిధులు స్వాతంత్ర్యాన్ని ఎలా నిర్వచిస్తారో తెలుసుకుందాం..<br /><br />******************<br />రోశయ్య నివాసం:<br />విలేకరి: రోశయ్య గారు, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. మీ దృష్టిలో స్వాతంత్ర్యం అంటే..?<br />రోశయ్య: ముందుగా అందరికీ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. నా చిన్నప్పుడు స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో పాల్గొన్నాను, ఆ పోరాటంలో పాల్గొన్న నాయకులందరినీ చూచాను. వారందరూ నిస్వార్ధంగా సేవ చేశారు. కానీ ఇప్పుడు రాజకీయాలు చాలా మారిపోయాయి. కనీసం పెద్దవాడిననే గౌరవం కూడా లేకుండా మాట్లాడుతున్నారు. పుట్టి బుధ్దెరిగి ఇన్నేళ్ళయ్యింది, కనీసం పుట్టినరోజు కూడా జరుపుకోకూడదా..? వయసులో పెద్దవాడిని కాబట్టి హెలీకాప్టర్ ఎక్కితే కళ్ళు తిరుగుతాయి, అందుకని ఎక్కకపోతే ఎందుకు ఎక్కట్లేదు అంటారా? ప్రతి దాన్నీ రాజకీయం చేస్తున్నారు..!!!<br /><br />******************<br />చంద్రబాబు నాయుడు నివాసం:<br />విలేకరి: చంద్రబాబు గారు, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. స్వాతంత్ర్యం గురించి చెప్పండి..?<br />చంద్రబాబు: అఖిలాంధ్ర ప్రజానీకానికి స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు తెలియజేసుకుంటున్నాను. స్వాతంత్ర్యం అంటే, దేశంలో ఎక్కడికైనా ఎప్పుడైనా వెళ్ళగలిగి ఉండడం. బాబ్లీ వెళ్ళాలంటే తంతారేమో అని భయం.. తిరుపతి కొండ ఎక్కాలంటే చిరుతపులి తిరుగుతుందేమో అని భయం.. తెలంగాణా వెళ్ళాలంటే తోలేస్తారేమోనని భయం.. చేతకాని వాళ్ళు ముఖ్యమంత్రులు గా ఉంటే ఇలానే ఉంటుంది, అందుకే నన్ను ముఖ్యమంత్రిగా ఎన్నుకోవాలని మీ అందరికీ తెలియజేసుకుంటూ, జైహింద్, జై తెలుగుదేశం!!<br /><br />******************<br />జగన్ నివాసం:<br />విలేకరి: జగన్ గారు, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. స్వాతంత్ర్యం పై మీ అభిప్రాయం?<br />జగన్: ఓదార్పు..<br />విలేకరి: జగన్ గారూ, నేను ఓదార్పు యాత్ర గురించి అడగడం లేదు.. స్వాతంత్ర్యం గురించి మాట్లాడుతున్నాను.<br />జగన్: నేను చెప్పింది కూడా దాని గురించే.. ఒకప్పుడు బ్రిటీష్ వారి నుండి మనల్ని రక్షించారు నెహ్రూ, ఇందిరమ్మలు.. అది మనందరికీ పెద్ద ఓదార్పు.., దాన్నే మీలాంటి వాళ్ళు స్వాతంత్ర్యంగా వ్యవహరిస్తున్నారు.. కానీ నా దృష్టిలో మాత్రం అది ఓదార్పే! అందుకే నాన్నగారు చనిపోవడంతో బాధలో ఉన్నవారికోసం ఓదార్పు యాత్ర చేస్తున్నాను.. ఏం చెయ్యకూడదా, ఇంకెంతకాలం ఈ సహనం ఉంటుందో తెలియదు.. <br /><br />******************<br />చిరంజీవి నివాసం:<br />విలేకరి: చిరంజీవి గారు, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. దీనిపై మీ స్పందన ఏంటి..?!<br />చిరంజీవి: ఈ రోజు స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం జరుపుకోవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది. చిన్నప్పుడు ఆగష్టు 15 అంటే, చాక్లెట్లు, బిస్కట్స్ తినచ్చని తెగ ఎదురుచూసే వాళ్ళం, అలాంటిది ఈ రోజు నేను ప్రరాపా అధ్యక్షుడిగా జెండా వందనం చేయడం, నేనే చాక్లెట్లు పంచడం చాలా చాలా ఆనందంగా ఉంది. ఇంతకంటే స్వాతంత్ర్యం ఏముంటుంది!<br /><br />******************<br />విజయశాంతి నివాసం:<br />విలేకరి: విజయశాంతి గారు, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.. మీ మాటల్లో స్వాతంత్ర్యం అంటే..?<br />విజయశాంతి: I wish you a very happy independence day. స్వాతంత్ర్యం అంటే, తెలంగాణాకి అడ్డం వచ్చినవాళ్ళని అడ్డు లేకుండా అడ్డంగా నరికెయ్యడమే!!<br /><br />******************<br /><br />చూశారా! ఇవీ మన ప్రజాప్రతినిధుల అభిప్రాయాలు. వీళ్ళలో స్వాతంత్ర్యం గురించి బాగా స్పందించింది ఎవరు? రోశయ్య అయితే A అని చంద్రబాబు అయితే B అని జగన్ అయితే C అని చిరంజీవి అయితే D అని విజయశాంతి అయితే E అని 57575 కి SMS చేయండి.. ఇప్పుడు ఒక బ్రేక్!<br /><br />******************<br />న్యూస్ రీడర్ (స్వప్న): Welcome back.. మరి స్వాతంత్ర్యం గురించి ప్రజలేమనుకుంటున్నారో తెలుసుకుందాం.. సందీప్ చెప్పండి, ఎక్కడున్నారు.. మీ దగ్గర ఉన్న వివరాలేంటి..?<br /><br />సందీప్ (విలేకరి): ఆ స్వప్నా, నేను హైదరబాద్ సెంట్రల్ దగ్గర ఉన్నాను. ఇక్కడ Freedom సేల్ నడుస్తుండండంతో బాగా రద్దీగా ఉంది. నాతో పాటు నానక్‍రాంగూడా నివాసి చరణ్ ఉన్నారు. ఆయన దృష్టిలో స్వాతంత్ర్యం అంటే ఏంటో తెలుసుకుందాం. చరణ్ గారూ చెప్పండి. అసలు మీరేమనుకుంటున్నారు స్వాతంత్ర్యం అంటే..<br /><br />చరణ్: Well! Its very happy to celebrate independence day. I am proud of being Indian.. కానీ ఈ ట్రాఫిక్, ఈ జనాల గుంపులు, ఈ రణగొణ ధ్వనులు చూస్తుంటే చిరాకుగా అనిపిస్తుంది. అదే అమెరికాలో అనుకోండి, ఎంత హాయిగా ఉంటుందీ జీవితం. డాలర్ల సంపాదన, ప్రక్కవాళ్ళ ఊసులేని ప్రజలు, అద్దం లాంటి రోడ్లు.. అదండీ స్వాతంత్ర్యం అంటే..<br /><br />న్యూస్ రీడర్ (స్వప్న): సందీప్, చరణ్ గారి భావజాలం బావుంది, వారి నుండి మరిన్ని వివరాలు తెలుసుకునేముందు, విలేకరి సాయి లైన్లో ఉన్నారు. సాయి చెప్పండి, మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు, ప్రజల్లో స్వాతంత్ర్యం గురించి ఏంటి ఫీలింగ్?<br /><br />సాయి: స్వప్న నేను ఆంధ్ర రాజకీయ రాజధాని అయిన విజయవాడలో ఉన్నాను. నా ప్రక్కన ఇంటర్ చదువుతున్న హరీష్, ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్న రమేష్ ఉన్నారు. చెప్పండి హరీష్, స్వాతంత్ర్యం అంటే ఏంటి..?<br /><br />హరీష్: హ్మ్.. స్వాతంత్ర్యం.. అంటే Independence. ఆగష్టు 15 న జరుపుకుంటాం.. అందరికీ సెలవు రోజు. కానీ మా కాలేజీ వాళ్ళు ఈ రోజు కూడా క్లాసులు పెట్టారు, కానీ టి.విలో క్రికెట్ మ్యాచ్ ఉంది, అందుకే మా బామ్మకి సీరియస్ అని చెప్పి ఇంటికి వెళుతున్నా.. <br /><br />సాయి: స్వప్న వింటున్నావు కదా, కనీసం స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం రోజున కూడా ఇంటర్ విద్యార్ధులకి స్వాతంత్ర్యం లేకుండా పోయింది. దీని మీద మన చర్చ కొనసాగించే ముందు, రమేష్ గారి అభిప్రాయం కూడా తెలుసుకుందాం.<br /><br />రమేష్: యా.. స్వాతంత్ర్యం అంటే, మనకి ఏదైనా నచ్చినట్లు చేసెయ్యగలగడం. For example, మా కాలేజ్ లో మా సామాజిక వర్గానికి చెందిన వారందరినీ ఇంటి పేర్లతోనూ, వర్గం పేరుతోనూ పిలుచుకుంటుంటాం.. అలా పిలుస్తుంటే ఎంత బావుంటుందో! దీన్నే స్వాతంత్ర్యం అంటారనుకుంటా!!<br /><br />న్యూస్ రీడర్ (స్వప్న): సాయి, హరీష్ మరియు రమేష్ చాలా విలువైన మాటలు చెప్పారు. వాటి మీద మన చర్చ కొనసాగించేముందు సంయుక్త లైన్లో ఉన్నారు. సంయుక్తా చెప్పండి, మీ దగ్గర ఉన్న information ఏంటి..?<br /><br />సంయుక్త: స్వప్న, నేను తిరుమలలో ఉన్నాను. ఇక్కడ మనతో మాట్లాడడానికి తితిదే లో పని చేస్తున్న అధికారి ఒకరున్నారు. ఆయన తన పేరు బయట చెప్పడానికి ఇష్టపడకపోవడంతో నేనే ఆయన ఏం చెప్పారో చెబుతున్నాను. స్వాతంత్ర్యం అంటే ఏముందమ్మా! ఏది కావాలంటే అది, ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు, ఎవరికి కావాలంటే వారు తీసుకోగలిగి ఉండడమే.. ఇప్పుడు శ్రీవారి నగలు ఉన్నాయా, అవి ఇక్కడ పని చేసే ఎవరైనా తీసుకోవచ్చు. ప్రపంచంలో ఎక్కడైనా, కాదు కనీసం మన దేశంలో ఎక్కడైనా ఇంత వెసులుబాటు ఉంటుందా.. ఉండదు గాక ఉండదు. మేము దీన్నే స్వాతంత్ర్యం అంటాం, ఏం కాదనగలిగేవారున్నారా..!?<br /><br />న్యూస్ రీడర్ (స్వప్న): అదండీ, మన ప్రజల thinking. Independence day తలా ఓ మాట చెబుతున్నారు. వీటన్నింటినీ జాగ్రతగా గమనించినట్లయితే, ఇంటరు కాలేజీలు, విద్యార్ధుల స్వాతంత్ర్యాన్ని ఎలా హరిస్తున్నాయో తెలుస్తోంది. దీని మీద కాసేపట్లో చర్చా కార్యక్రమం మొదలవుతుంది. అలానే ఏడుకొండల్లో జరుగుతున్న అవినీతి మీద మేము ఇప్పటికే పెద్ద ఎత్తున పోరాటాన్ని కొనసాగిస్తున్నాం అనే విషయం మీ అందరికీ తెలిసిందే. ఇహ విజయవాడ రమేష్ గారు చెప్పిన సామాజిక వర్గ పిలుపులు అంశంపై మీ అభిప్రాయాలని 57575కి SMS చేయండి. చూస్తూనే ఉండండి, నిరంతర వార్తా స్రవంతి...<br /><br />P.S. అందరికీ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-3652955499729641811?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-83907841760357257432010-07-19T10:15:00.003+05:302010-07-19T10:17:09.397+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TEPYquaC38I/AAAAAAAAFMc/O9vrMawlJy8/s1600/deepam.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TEPYquaC38I/AAAAAAAAFMc/O9vrMawlJy8/s320/deepam.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495474198845513666" /></a><br /><br />కాలానికి ఇష్టాయిష్టాలు ఉండవు.. నచ్చినా, నచ్చకపోయినా ఒకే వేగంతో ముందుకు వెళ్లిపోతూనే ఉంటుంది..<br /><br />సంవత్సరం - ఎక్కువ సమయంలా అనిపిస్తున్నా వాళ్ళ జ్ఞాపకాల్లో కాలం తెలియడం లేదు.. ఎవరన్నారు, రోజులు గడిస్తే బాధ తగ్గిపోతుందని -- పైపెచ్చు ఆ బంధంలో గాఢత ఇంకా పెరుగుతూనే ఉంటుంది..<br /><br />ఆంటీ-అంకుల్ దీవెనలు మాతోనే ఉండాలని, వారి ఆత్మకి శాంతి కలగాలని కోరుకుంటూ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-8390784176035725743?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-17898597824626002852010-05-29T23:20:00.024+05:302010-05-30T14:05:05.131+05:30ఏడుకొండలవాడా, వెంకటరమణా గోవిందా.. గోవింద! కొండ పైకి నడిచి వెళ్ళాలని ఎప్పటినుండో అనుకుంటోంది అమ్మ.. సెలవులు అవీ కుదరక ఇప్పటివరకు వెళ్ళలేదు. మొన్నామధ్య పిన్ని వాళ్ళు వేసవి సెలవుల్లో తిరుపతి వెళుతున్నాం అని చెప్పగానే, మేము కూడా వస్తాం, అందరం నడిచి వెళదామని అనుకున్నాం. ఈ సంగతి తెలిసిన చిన్నమామయ్య వాళ్ళు మేమూ కలుస్తామన్నారు. మూడు కుటుంబాలు వెళుతున్నాం, ఆర్జిత సేవలు దొరికితే బావుంటుంది అనుకుని, రూములు-సేవలు బుక్ చేసే బాధ్యత నాకు అప్పగించారు.<br /><br /><a href="http://www.ttdsevaonline.com/">TTD వెబ్‍సైట్‍లో</a> ఇచ్చిన వివరాల ప్రకారం సేవలు-గదులు బుక్ చేశాను. ప్రయాణం తేదీలు ఖరారయ్యాయి, బస్/రైల్ రిజర్వేషన్లు కూడా కన్ఫర్మ్ అయ్యాయి. మే 15న సుప్రభాత సేవ కాబట్టి 14న నడిచి వెళదాం, అంటే 13రాత్రికి తిరుపతి చేరుకున్నాం.<br /><br />ఆ రోజు తిరుపతిలో నిద్ర చేసి 14న తెలతెలవారుతూ ఉండగా బయలుదేరాం. తిరుమలకు నడిచి వెళ్ళడానికి రెండు దారులు: <a href="http://tirumala.org/travel_tptm_foot.htm">అలిపిరి మీదుగా అందరూ వెళ్ళే దారి(11 కి.మి), రెండవది- శ్రీవారి మెట్టు (చంద్రగిరి వైపున - 6కి.మి).</a> శ్రీవారి మెట్టు కొంచెం దగ్గర దారి కాబట్టి అటువైపు వెళదామని మా ఆలోచన. నడవలేని వాళ్ళని (బామ్మ, చిన్నపిల్లలు, లగేజ్) అన్నింటినీ తిరుమలకి పంపి మేము మా దారిలో వెళ్ళాం.<br /><br />తిరుపతి నుండి దాదాపు 15కి.మి ప్రయాణం శ్రీవారి మెట్టుకి. దారిలోనే శ్రీనివాస మంగాపురం. అక్కడ కళ్యాణ వెంకటేశ్వర స్వామి ఆలయం ఉంది. శ్రీనివాసుడు-పద్మావతీ దేవి ఇక్కడే వివాహం చేసుకున్నారని, ఆ తరువాత శ్రీవారి మెట్ల దారినే తిరుమలకి చేరుకున్నారని స్థల పురాణం. మాకు గుడిలోకి వెళ్ళడానికి కుదరక, బయట నుండే దణ్ణం పెట్టుకుని వెళ్ళిపోయాం. అప్పటివరకూ చెమటగా, చిరాకుగా ఉన్న వాతావరణం కాస్త చల్లబడింది. చుట్టూ చెట్లు, మధ్యలో మెలికల రోడ్డ్. ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతున్నామా అనిపించింది! తిరుపతి నుండి శ్రీవారి మెట్టు వరకూ ఒక జీప్ మాట్లాడుకున్నాం. అయితే ఈ పరిసరాలు చూసి క్రొత్త అనుమానం వచ్చింది, కొంపతీసి కొండ పైకి తీసుకు వెళుతున్నాడా ఏంటి?! మేము నడిచి వెళ్ళాలని కదా అనుకుంటున్నది అని. కాసేపట్లో ఆ అనుమానం తీరిపోయింది. మెట్లు మొదలయ్యే చోట దింపి వెళ్ళిపోయాడు అతను.<br /><br />మెట్ల ప్రారంభంలో ఓ గుడి ఉంది. చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. కొబ్బరికాయ కొట్టి మా నడక మొదలుపెట్టాం. క్రొత్తగా కట్టిన మెట్లేమో చక్కగా,శుభ్రంగా ఉన్నాయి. ప్రక్కన కూర్ఛోవడానికి అరుగులు, ప్రతీ 50/100 మెట్లకి నీటి పంపులు, అక్కడక్కడా శౌచాలయాలు. సౌకర్యాలు బానే ఉన్నాయి. అయితే ఎక్కువమందికి ఈ దారి తెలియకపోవడంతో రద్దీ లేదు. మొదట్లో మేమే ఉన్నాం, తరువాత ఎక్కడో వేరేవాళ్ళు కనిపించారు. మెట్టు-మెట్టుకీ గోవింద నామాలు. అవి చదువుకుంటూ నడుస్తుంటే ఎంత శక్తి వస్తుందో!! రణగొణ ధ్వనులు లేవు, చల్లటి గాలి, పక్షుల కిలకిల రావాలు, మధ్య మధ్యలో మైక్ లో వినిపించే అన్నమాచార్య కీర్తనలు.. ఓహ్! అనుభవించాల్సిందే!!<br /><br />మెట్ల దారి మొత్తం నీలం రంగు రేకులతో కప్పి ఉంది. ప్రకాశవంతమైన రంగు కావడంతో కొండపైదాకా ఉన్న రేకులన్నీ కనిపిస్తూ ఉన్నాయి. ఎక్కడో ఉన్నవి చూసేసరికి అమ్మో! అంత దూరం నడవాలా అని భయమేసింది కానీ, అంతలో నామాలు-శంఖు-చక్రం కనిపించాయి. దేవుడే శక్తి ఇస్తాడు అనుకుంటూ ముందుకు సాగిపోయాం. మొదట్లో ఉన్న వేగం రాన్రాను తగ్గుతూ వచ్చింది. మొత్తానికి వెయ్యి మెట్లు పూర్తి చేశాం. అక్కడ దివ్య దర్శనం టోకెన్లు ఇస్తున్నారు. ఇక్కడ తీసుకున్న టోకెన్లు రెండువేల మెట్ల దగ్గర స్టాంప్ వేయించుకుంటేనే చెల్లుతాయి. అన్నీ బాగానే ఉన్నా, సామాను డిపాజిట్ చేయడానికి ఎటువంటి సదుపాయాలు లేవు, ఇటువైపు నుండి నడవాలనుకుంటే, అలిపిరి దగ్గర డిపాజిట్ చేసి రావాల్సిందే. ఇదొక్కటి తప్పించి, మిగతా అన్నీ బాగున్నాయి.<br /><br />1100 మెట్ల దగ్గర శ్రీవారి పాదాలు ఉన్నాయి. ఈ మెట్లకి నకలు, మెట్ల ప్రారంభంలో ఉన్న గుడి దగ్గర ఉన్నాయి. స్వామి పాదాలు చాలా పెద్దవి!<br /><br />1000-1200 మెట్ల వరకూ మాములుగానే ఉన్నవి రాన్రానూ ఎత్తుగా ఉన్నాయి. అయినా కూడా మోకాళ్ళ పర్వతంలా మాత్రం కాదు. అక్కడక్కడా ఫ్రూటీలు, మజ్జిగ అమ్ముతున్నారు. యాత్రికులు తక్కువగానే ఉండడంతో అమ్మేవాళ్ళు తక్కువే ఉన్నారు. రెండువేల మెట్ల దగ్గర స్టాంప్ వేయించుకుని కాస్త విశ్రాంతి తీసుకుని మళ్ళీ బయలుదేరాం. నడవడానికి వీలుగా మెట్ల మధ్యలో రెయిలింగ్ కూడా వేస్తున్నారు. పై నుండి వేస్తున్నట్లున్నారు, ఇంకా సగం మెట్ల వరకే ఉన్నాయి. కాస్త దూరం వెళ్ళగానే సీతా-లక్ష్మణ సమేత శ్రీరాముల వారు దర్శనమిచ్చారు. మళ్ళీ కాసేపు కూర్చుని బయలుదేరాం. అలా 2800 మెట్లు పూర్తి చేశాం. మేము చిన్నగా నడవడంతో మూడు గంటల వరకూ పట్టింది, వేగంగా నడిస్తే రెండు గంటలలో చేరుకోవచ్చు.<br /><br />శిఖరాగ్రానికి చేరుకోగానే హుర్రే అనిపించింది. దిగ్విజయంగా నడక పూర్తి చేశామని చాలా ఆనందంగా అనిపించింది. CRO ఆఫీస్ కి వెళ్ళి రూమ్స్ ఎక్కడ ఎలాట్ అయ్యాయో కనుక్కుని అక్కడకు చేరుకున్నాం. అంతకుముందు ఇంటర్‍నెట్ లో బుక్ చేసుకున్న టిక్కెట్లు పద్మావతి గెస్ట్ హౌస్ లో ఇచ్చేవారు, ఈ మధ్యే వాటిని CROకి మార్చారుట.<br /><br />రూమ్ కి చేరుకుని, కాస్త విశ్రాంతి తీసుకుని భోజనం చేసి దర్శనానికి బయలుదేరాం. శనివారం సుప్రభాత సేవ ఉన్నా, శుక్రవారం దివ్య దర్శనం చేసుకుందామని బయలుదేరాం. మొదట క్యూ చిన్నగానే ఉంది, లడ్డూ టికెట్లు తీసుకునే వరకూ బానే ఉంది, కానీ ఆ తరువాత చూస్తే చాలా మంది జనం కనిపించారు. అమ్మో ఈ క్యూలో నించోలేము, అసలే సుప్రభాత సేవ అంటే అర్ధరాత్రి నుండే లైన్ లో ఉండాలి, ఇక ఇప్పుడు లేట్ అయింది అంటే అంతే సంగతులు అని అక్కడ నుండే వెనక్కి వచ్చేశాం.<br /><br />కాసేపు పడుకుని, సుప్రభాత సేవకు బయలుదేరాం. సేవ జరిగే సమయం తెల్లవారుఝామున 2:30లకు, క్యూ లైన్ మాత్రం 12:30-1:00 ల మధ్యలో మొదలవుతుంది. మేం క్యూలో నించునే సమయానికి స్వామికి ఏకాంత సేవ జరుగుతోంది. ఇప్పుడు పడుకుంటున్నాడు, మళ్ళీ తొందరగా లేవాలి అనుకుంటూ మేం క్యూలోనే జాగరణ చేశాం. 1:30 దాటిన తరువాత క్యూలో ఉన్నవాళ్ళని పంపించడం మొదలుపెట్టారు. మధ్యలో ఆపుతూ 2:30లకు ఆనందనిలయం చేరుకున్నాం. జయ-విజయుల దగ్గర ఆడవాళ్లను ఒకవైపు, మగవాళ్ళను ఒకవైపు నించోబెట్టారు. గర్భగుడి తలుపులు మూసే ఉన్నాయి. అప్పటివరకూ క్యూలో నించున్న అందరికీ బానే కనిపిస్తూ ఉంది, అంతలో వి.ఐ.పి. లు రావడం మొదలుపెట్టారు. సరిగ్గా, గరుడాళ్వార్ కి ముందు, దేవుడి ఎదురుగ్గా ఉన్న ప్రదేశమంతా నిండిపోయింది. క్యూలో నించున్న వాళ్ళకి ఏమీ కనిపించని పరిస్ఠితి. ఇంతలో అర్చకులు వచ్చారు. సుప్రభాతం మొదలుపెట్టారు. తలుపులు తెరిచారు, తెర తీశారు. తెర తీస్తున్నారు, వేస్తున్నారు. ఏంటేంటో చేస్తున్నారు. కానీ ఒక్కటి కూడా కనిపించడం లేదు. సుప్రభాతం చదివే వాళ్ళు కూడా కనిపించడం లేదు. వి.ఐ.పి లకి తప్పించి మామూలు భక్తులకి అక్కడ ఏం జరుగుతుందో కొంచెం కూడా కనిపించే అవకాశం లేదు. సుప్రభాత సేవ అంటే ఏదో ఊహించుకుని వస్తే, ఇలా జరుగుతుందేంటి అనిపించింది. ఆ తరువాత సరే, కనీసం ఇక్కడ నుండి దర్శనం అన్నా దొరుకుతుంది కదా, ఒకవేళ దొరకకపోయినా ఫర్లేదు అంతటా ఉన్నాడు దేవుడు.. మరీ అంత బాధపడక్కర్లేదు అని కూడా అనిపించింది. అలా అనుకున్న తరువాత కానీ మనసు శాంతించలేదు. తితిదే అర్చకుల సుప్రభాతం కూడా బావుంది (అంటే ఎమ్మెస్ సుబ్బలక్ష్మి పాడినంత బావుంది). నా చిన్నప్పుడు రేడియోలో విన్నట్లు గుర్తు. పూజ అంతా పూర్తి అయిన తరువాత, వి.ఐ.పి లు గర్భగుడిలోకి వెళ్ళడం మొదలుపెట్టారు. అప్పుడు తెలిసిన సంగతి మమ్మల్నందరినీ కూడా పంపిస్తారు అని! అప్పుడు మాత్రం భలే ఆనందంగా అనిపించింది. అసలు దర్శనమే దొరకదు అనుకుని ఊరుకున్న సమయంలో దేవుడిని అంత దగ్గరగా చూసే అవకాశం దొరకడం అంటే!! ఒక్కొక్కరే లైన్లో ముందుకు వెళుతున్నారు. ఎప్పుడూ స్వామిని జయ-విజయుల దగ్గర నుండి చూడడమే. కానీ దగ్గరవుతున్న కొద్దీ చాలా పెద్దవాడులా కనిపిస్తున్నాడు. నామాలు ఎంత పెద్దవో, శరీరం ఇంకా పెద్దది, పాదాలు కూడా చాలా పెద్దవి. అచ్చంగా మెట్ల మీద చూసినంత పెద్దవి! స్వామి దగ్గరవుతున్న కొద్దీ తెలియని భావం. అంత దగ్గరగా చూస్తుంటే ఒళ్ళు గగుర్పొడిచినట్లనిపించింది. నాకైతే పాత సినిమాల్లో గుహల్లో అమ్మవారి భయంకర రూపం ఎలా ఉంటుందో అలా అనిపించింది. హా! మామూలు క్యూ లైన్లో లా ఎవరినీ నెట్టేయడం లేదు. కాకపోతే ముందుకు పదండి అని చెబుతున్నారు. అంత దగ్గరగా చూసిన వారందరూ ఏదో ట్రాన్స్ లోలా బయటకి వస్తున్నట్లు కనిపించారు. దాదాపు ఆనందనిలయంలో గంట పైనే గడిపాం. చాలా బావుందనిపించింది.<br /><br />సరిగ్గా బయటకి వచ్చేసరికి పొర్లుదండాలు మొదలయ్యాయి. ఇది పెద్ద గుడి కదా, ఇక్కడ అలాంటివి చేయనివ్వరేమో అనుకునే దాన్ని, చూసిన తరువాత తెలిసింది. కేవలం తెల్లవారుఝామునే చేయనిస్తారని. పొర్లుదండాలు పెట్టిన వారికి ప్రత్యేక దర్శనం. తీర్ధం అదీ తీసుకుని హుండీలో మొక్కులు చెల్లించుకుని బయటకి వచ్చాం. అప్పటికే సర్వ దర్శనం మొదలయ్యింది. వీళ్ళంతా కొండకి నడిచి వచ్చిన భక్తులట. మామూలు దర్శనం 7గంటలకి మొదలవుతుందట.<br /><br />మహాద్వారం బయట కాసేపు కూర్చున్నాం, ఈ లోపుల లడ్డూలు తీసుకువచ్చారు. అవి తీసుకుని మళ్ళీ రూమ్ కి బయలుదేరాం. అక్కడనుండి బయటకి (రోడ్డ్) రావాలంటే చాలా దూరం నడవాలి, మా బామ్మగారు నడవలేకపోవడంతో వాలంటీర్ల సహాయం తీసుకున్నాం. తిరుమలలో అన్నింటికంటే నచ్చే విషయం: వాలంటీర్లు. దేవస్ఠానం ఉద్యోగుల కంటే కూడా వీళ్ళే ఎక్కువ మంది ఉంటారు. ఎంతో చదువుకున్న వాళ్ళు, ధనవంతులు, గొప్పవాళ్ళు కూడా వచ్చి సేవకంటే మించిన పని లేదు అని చాటి చెప్పడం నిజంగా గొప్ప విషయం.<br /><br />రూమ్ లో మధ్యాహ్నం వరకూ కాలక్షేపం చేసి ఉచిత భోజనానికి బయలుదేరాం. అంతకుముందు దర్శనం చేసుకున్న వారికి మాత్రమే ఒకసారికి భోజన టిక్కెట్ ఇచ్చేవాళ్ళు, ఇప్పుడు ఆ పధ్దతి తీసేసి, అందరూ ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు వెళ్ళే ఏర్పాటు చేశారు. ఎన్టీఆర్ చేసిన మంచి పనుల్లో తిరుమల లో ఉచిత భోజన పధకం కూడా ఒకటి. ఇక్కడ దొరికే రుచికరమైన, శుభ్రమైన భోజనం బయట ఏ హోటల్లో కూడా కనిపించదు. కాకపోతే కాస్త క్యూ లో నించోవాలి. ప్రసాదం-కూర-సాంబారు-రసం-పెరుగు తో దివ్యంగా ఉంది. కందిపప్పు ధరలు పెరగకముందు, పప్పు-నెయ్యితో వడ్డించే వారు కానీ, ప్రస్తుతం సాంబార్ తో కానిస్తున్నారు. అలా అయినా కూడా ఇంత మంచి భోజనం తిరుమలలో ఎక్కడా దొరకదు.<br /><br />అటు నుండి పాప వినాశనం, ఆకాశగంగ చూసుకుని రూమ్ కి వెళ్ళి, బెంగళూరు కి తిరుగు ప్రయాణమయ్యాం. ఏదైతేనేం ఈ సారి తిరుపతి యాత్ర చాలా బాగా జరిగింది.<br /><br />శ్రీవారి మెట్టు నుండి తిరుమలకు వెళ్ళాలనుకునే వారికి:<br />1.తిరుపతి బస్ స్టాండ్ నుండి 6గంటలకు ఉచిత బస్ సదుపాయం ఉంది. దాన్ని అందుకోలేకపోయినా, జీపులు-కార్లు మాట్లాడుకుని వెళ్ళచ్చు.<br />2.ఈ దారిలో కేవలం పగలు మాత్రమే ప్రయాణించడం మంచిది, రాత్రి పూట ప్రయాణం క్షేమకరం కాదు.<br />3.కుదిరిన వారు శ్రీనివాస మంగాపురం - కళ్యాణ వేంకటేశ్వరుని ఆలయం చూసుకుని వెళ్ళచ్చు.<br />4.త్రాగడానికి నీరు దొరుకుతుంది కాబట్టి మరీ ఎక్కువ నీళ్ళు తీసుకు వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేదు. తినుబండారాల లాంటివి అమ్మరు కాబట్టి, కావాలనుకున్న వారు వెంట తీసుకువెళ్ళాల్సిందే.<br />5.మెట్లు రమారమి 2800. వేగంగా నడిస్తే రెండు గంటలలోపే చేరుకోవచ్చు.<br />6.మెట్ల ప్రారంభంలో కొబ్బరికాయ కొట్టాలనుకుంటే అక్కడే దొరుకుతాయి, వెంట పెట్టుకుని వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేదు.<br />7.కనీసం 5/6గురు ఉంటే ఆహ్లాదకరంగా సాగుతుంది, లేకపోతే కొంచెం బోర్ గా ఉంటుంది.<br />8.సామాను మాత్రం అలిపిరి దగ్గరే డిపాజిట్ చేయాలి, ప్రస్తుతానికి ఈ దారిలో సదుపాయం లేదు. అలిపిరి శ్రీవారి మెట్టు కి వెళ్ళే దారిలోనే వస్తుంది. కాబట్టి అక్కడ దిగి, సామాను డిపాజిట్ చేసి శ్రీవారి మెట్టుకి వెళ్ళచ్చు.<br />9.1100 మెట్ల దగ్గర దివ్యదర్శనానికి టోకెన్లు ఇస్తారు, మర్చిపోకుండా 2000 మెట్ల దగ్గర స్టాంప్ వేయించుకోవాలి<br /><br />చిత్రమాలిక: వాటి మీద క్లిక్కితే పెద్దవవుతాయి..<br /><br />స్థలపురాణం..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFaUYEWQ7I/AAAAAAAAFJM/T275ir9LZJ0/s1600/IMG_4356.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 156px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFaUYEWQ7I/AAAAAAAAFJM/T275ir9LZJ0/s200/IMG_4356.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476757927963804594" /></a><br /><br /><br />మెట్ల ప్రారంభంలోని గుడి..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFbiDEE-_I/AAAAAAAAFJU/bc9ILy_JSTk/s1600/IMG_4358.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFbiDEE-_I/AAAAAAAAFJU/bc9ILy_JSTk/s200/IMG_4358.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476759262355323890" /></a><br /><br />శ్రీవారి పాదాలు: గుడి దగ్గరవి (ఇవి పైనున్న పాదాలకు నకలు)..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFcP72zi5I/AAAAAAAAFJc/h7oyRqXIi9c/s1600/IMG_4361.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFcP72zi5I/AAAAAAAAFJc/h7oyRqXIi9c/s200/IMG_4361.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476760050694589330" /></a><br /><br />మెట్ల దారి మొదలు..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFc7bUfdZI/AAAAAAAAFJk/A1UBB1K0EUc/s1600/IMG_4375.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFc7bUfdZI/AAAAAAAAFJk/A1UBB1K0EUc/s200/IMG_4375.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476760797874976146" /></a><br /><br />నడక దారిన వచ్చే భక్తులకు తితిదే కల్పిస్తున్న సౌకర్యాలు...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFdX2rOl0I/AAAAAAAAFJs/l2hkNdeESng/s1600/IMG_4378.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFdX2rOl0I/AAAAAAAAFJs/l2hkNdeESng/s200/IMG_4378.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476761286254434114" /></a><br /><br />మెట్లు...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFeOdZrfLI/AAAAAAAAFJ0/609Dbioirq4/s1600/IMG_4389.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFeOdZrfLI/AAAAAAAAFJ0/609Dbioirq4/s200/IMG_4389.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476762224362749106" /></a><br /><br />శ్రీవారి పాదాలు: దాదాపు 1100 మెట్లు ఎక్కిన తరువాత కనిపిస్తాయి..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFe4zkRRvI/AAAAAAAAFJ8/WVLjflXP1vw/s1600/IMG_4414.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFe4zkRRvI/AAAAAAAAFJ8/WVLjflXP1vw/s200/IMG_4414.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476762951867254514" /></a><br /><br />కొండ పైనుండి మెట్ల దారి...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFfZFPigLI/AAAAAAAAFKE/YtHuKsNbklE/s1600/IMG_4438.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFfZFPigLI/AAAAAAAAFKE/YtHuKsNbklE/s200/IMG_4438.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476763506367955122" /></a><br /><br />సీతా-లక్ష్మణ సమేత శ్రీరాములు...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFf8mAfHHI/AAAAAAAAFKM/OCuvKGIimDQ/s1600/IMG_4442.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFf8mAfHHI/AAAAAAAAFKM/OCuvKGIimDQ/s200/IMG_4442.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476764116458609778" /></a><br /><br />శిఖరాగ్రాన మండపం...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFgTIOYKjI/AAAAAAAAFKU/4pHJJWycEi4/s1600/IMG_4462.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 91px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/TAFgTIOYKjI/AAAAAAAAFKU/4pHJJWycEi4/s200/IMG_4462.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476764503600802354" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-1789859782462600285?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-46080881718846748752010-03-09T09:17:00.001+05:302010-03-09T09:19:57.162+05:30వినరావా (మ)న కధ..<br /><br />చందమామ - 70/80/90 ల తరానికి పరిచయం అక్కర్లేని పత్రిక.. పిల్లల పత్రికల్లో అగ్రతాంబూలం అందిపుచ్చుకున్న పత్రిక. కేవలం పిల్లల పత్రిక అంటే, చంపిలు నా మీద దండెత్తే ప్రమాదం కూడా ఉంది.. :)<br /><br />చందమామతో పరిచయం ఎలా జరిగిందో గుర్తు లేదు కానీ, నేను చదివిన మొదటి పుస్తకం మాత్రం చందమామే!.. అదేదో గ్రైఫ్‍వాటర్ ప్రకటనలోలా, మా బామ్మ చదివింది చందమామ, మా అమ్మ చదివింది చందమామ, నేను చదివాను చందమామ..!<br /><br />మరిన్ని జ్ఞాపకాలు <a href="http://www.chandamama.com/lang/story/stories.php?lng=TEL&mId=12&cId=49&stId=2433">ఇక్కడ</a> ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-4608088171884674875?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-77305115798384930782010-03-03T15:35:00.001+05:302010-03-03T15:35:54.431+05:30వీకెండ్ పార్టీలు - వీక్‍డే టి.టి లు.. ఫోరం లో లైవ్ షోలు - గరుడమాల్ లో సినిమాలు, నంది హిల్స్ కి చక్కర్లు.. ఇదీ బెంగళూరులోని సగటు సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్ జీవితం..<br /><br />సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీరు గా ఉద్యోగం ప్రారంభించి, చివరకు వ్యాపారవేత్తగా మారిన విక్రం జీవితమే ఈ నవల కధాంశం.. <br /><br />బగ్ ఫిక్సింగ్‍ల నుండి బిజినెస్ అయిడియాల వరకూ అన్నీ ఉన్నాయి ఈ పుస్తకంలో.. ఒక అయిడియా జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది అని చూపించిన పుస్తకమిది... అయితే అలాంటి విషయాలని ఏదో సందేశాలిచ్చినట్లు కాకుండా, తేలికగా చదువుకోవడానికి హాయిగా ఉన్న భాషలో వ్రాశారు.. <br /><br />ఈ పుస్తకం గురించిన పరిచయం <a href="http://pustakam.net/?p=3997">ఇక్కడ</a>..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-7730511579838493078?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-64764401811550520292009-12-31T13:38:00.003+05:302009-12-31T13:50:58.914+05:302009 చివరికి వచ్చేశాం.. ఇంకొద్ది ఘడియల్లో 2010 రాబోతోంది..<br />క్రొత్త సంవత్సరం వస్తుందహో అని పది రోజుల ముందు నుండే హడావిడి, ప్లాన్లు.. తీరా చూస్తే, ఎప్పుడు వచ్చిందో లేదో కూడా తెలియకుండా వెళ్ళిపోతుంది.. అయినా, ఇలాంటి సమయం లో వేదాంతం అనవసరం... <br /><br />పోయిన సంవత్సరం 10x స్పీడ్ లో గడచిపోతే, ఈ సంవత్సరం ఎలాంటి హడావిడి లేకుండా అయిపోయింది .. వ్యక్తిగతంగా, ఎప్పటినుండో వాయిదా వేస్తున్న కొన్ని పనులు మొదలుపెట్టాను.. వాటిల్లో M.Tech చదవడం.. రెగ్యులర్ గా చదవడం ఇక కుదరదు అని అర్ధమై డిస్టెన్స్ లో మొదలుపెట్టాను, అప్పుడే సంవత్సరం కూడా పూర్తైంది.. ఇంకా వృత్తిపరంగా కూడా బానే ఉంది.. Royalty Saving Solution డెవలప్ చేస్తున్నాము, అది కూడా commercialize అయితే ఇంకా సంతోషం.. <br /><br />అందరి కంటే మన రాష్త్ర ప్రజలు ఈ సంవత్సరం చాలా ఇబ్బందులు పడ్డారు. రాష్త్ర విభజన కారణంగానేమి, వరదల వల్లనేమి, YSR చనిపోయినప్పుడు టి.వి. లో వచ్చిన పాటల వల్లనేమి మన వాళ్ళు అనుభవించినన్ని బాధలు వేరే ఎవరూ పడి ఉండరు.. రాబోయే సంవత్సరమైనా ఇలాంటి విపత్తుల వల్ల కాకుండా, అభివృధ్ధి పరంగా మన రాష్త్రం పేరు అన్ని వేదికల మీద వినిపించాలని ఆశిద్దాం... <br /><br />అందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు. క్రొంగొత్త సంవత్సరం మీకు మరిన్ని శుభాలను అందివ్వాలని కోరుకుంటూ... <br /><br />ఇదే ఈ సంవత్సరానికి చిట్టచివరి టపా :) క్రొత్త సంవత్సరం లో, మరింత క్రొత్తగా కలుసుకుందాం...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-6476440181155052029?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-65388244924221408782009-11-12T19:06:00.003+05:302009-11-12T20:19:56.037+05:30మామూలు రోజుల్లో జిల్లా (కర్ణాటక) పేపర్ ని పెద్ద పట్టించుకోని నేను అక్టోబర్, నవంబర్ లో మాత్రం చాలా క్షుణ్ణంగా చదువుతా, దానికి గల ఏకైక కారణం పుస్తక ప్రదర్శన.. ప్రతీ సంవత్సరం దాదాపు ఈ రెండు నెలల్లోనే జరుగుతూ వస్తోంది.. సరే అక్టోబర్ అంతా ఎదురుచూశాను కానీ, ఏ వార్తా కనిపించలేదు.. ఇంకా ఏ వార్తా లేదేంటా అని వెయిట్ చేస్తూ ఉంటే ఒకరోజు చావాకిరణ్ గారు తన బ్లాగులో నవంబర్5 నుండి పుస్తక ప్రదర్శన ప్రారంభమవుతోంది అని వ్రాసారు.. ఇక అప్పటినుండి, ఆ రోజు గురించి నిరీక్షణ.. నవంబర్ 4వ తారీఖు పేపర్ చాలా ఆత్రంగా చేతిలోకి తీసుకున్నా.. జిల్లా ఎడిషన్ లో మొదటి పేజీలో వేస్తాడు అనుకుంటే, లోపల పేజీలు గాలించినా కూడా కనీసం ప్రస్తావన కూడా రాలేదు.. ఉహూ ఇలా లాభం లేదు అని, మళ్ళీ మొదటి నుండి వచ్చా, అయినా ఎక్కడా కనిపించలేదు.. సరే ఇంగ్లీష్ పేపర్లో చూద్దాం అని ఆఫీసుకి వచ్చీ రాగానే లైబ్రరీకి వెళ్ళిపోయా.. హిందూ కాదు, హెరాల్డ్ కాదు, టైమ్స్ కాదు చివరికి బిజినెస్ టైమ్స్ కూడా చూసా, ఎక్కడా చూచాయగా కూడా వ్రాయలేదు.. ఒకవేళ ఏమైనా వాయిదా వేసారేమోలే అని అప్పటికి సమాధానపడిపోయా..<br /><br />చివరికి నవంబర్5 రానూ వచ్చింది.. నేను పేపర్ చూడనూ చూశాను, హాశ్చర్యం!! రెండవ పేజీలో ఉంది నేను వెతుకుతున్న వార్త!!! ఇంకేంటి ఆహా, అప్పటికప్పుడు వెళ్లిపోదామనుకున్నా .. అయితే ప్రదర్శన ప్రారంభం మధ్యాహ్నమో, సాయంత్రమో అనేసరికి, సర్లే వారాంతం తీరికగా ఒక చూపు చూద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నా.. ఈనాడులో ఆ వార్త చూసినా, ఇంకా సందేహమే ఎందుకైనా మంచిది అని మిగతా పేపర్లు కూడా చదివా, అందరూ మొదటి పేజీలోనే పుస్తక ప్రదర్శన గురించి గొప్పగా వ్రాసారు.. హమ్మయ్య అయితే, ప్రదర్శన జరుగుతోంది అని స్థిమితపడ్డా.. :)<br /><br />వారాంతం వచ్చేసింది.. శనివారం కాదు కానీ, ఆదివారం వెళ్లడానికి కుదిరింది.. అప్పటికి రెండు రోజుల నుండి వర్షాలు ఇక్కడ, మరీ పెద్ద వర్షం పడితే వెళ్ళలేము, ఎలా భగవంతుడా అనుకుంటుంటే, పాపం మా మీద జాలిపడి, అంత వర్షం లేకుండా కరుణించాడు.. అప్పటికీ చాలా చల్లగా ఉంది, చినుకులు పడుతూనే ఉన్నాయి, మామూలు రోజుల్లో అయితే, ఒక పుస్తకం తీసుకుని, కిటికీ ప్రక్కన కూర్చుని, బజ్జీలు/పకోడీలు తింటూ గడిపేసేదాన్ని, కానీ ఈ రోజు ప్రత్యేకత వేరు కదా.. పకోడీల బదులు పుస్తకాలను కరకరా నమిలెయ్యాలని కంకణం కట్టుకుని జయీభవ అనుకుని బయలుదేరాం..!<br /><br />ఎప్పటిలానే ఈ సారి కూడా ప్రదర్శనని ప్యాలెస్ గ్రౌండ్స్ లో(గాయత్రి విహార్ ఎంట్రన్స్) ఏర్పాటు చేశారు.. శివాజీనగర్ నుండి 5కి.మీ ప్రయాణం..<br /><br />ఎంట్రీ టిక్కెట్(20/-) కౌంటర్ దగ్గర పెద్ద జనం ఏమీ లేరు.. అసలే ఆదివారం, అందులోనూ భోజన సమయం, పైగా వర్షం కూడా, కాబట్టి మాలాంటి వాళ్ళు తప్ప ఎక్కువుండరులే అనుకుంటూ లోపలి వెళ్ళాం.. ఎంట్రీ మొదట్లో పని చేయని మెటల్ డిటెక్టర్ ఒకటి పెట్టారు.. అసలు పని చేయని వాటిని తీసుకువచ్చి ఇలా అడ్డంగా ఎందుకు పెడతారో తెలియదు!! ఏదో ఆ ప్రదర్శనకి దిష్టి బొమ్మలా తప్పించి దాని ఉపయోగం శూన్యం..<br /><br />లోపలికి అడుగుపెట్టగానే, ఈ ప్రదర్శనలో పాల్గొంటున్న పబ్లిషర్స్, విక్రేతల వివరాలు అన్నీ తెలుపుతూ ఒక పెద్ద బోర్డు.. రమారమి, 370దాకా స్టాల్స్ ఉన్నాయి.. పుస్తకాల షాపులే కాకుండా కొన్ని సంస్థలు BEL, Agricultural Board, Hardware Equipments (ఏదో సంస్థ - పేరు గుర్తు లేదు ) ప్రదర్శనలో ఉన్నాయి..ఇంకొంచెం ముందుకు వెళ్ళేసరికి, ఒక్కసారిగా చాలా మంది జనాలు కనిపించారు.. అప్పుడనుకున్నా, ఏదో ఖాళీగా ఉంటుందనుకుంటే ఇంతమంది ఉన్నారు.. ఇక మనం చూసినట్లే అనుకుంటూ ఆ హడావిడి తప్పించుకుంటూ ముందుకు వెళ్ళాం..<br /><br />కాస్త ముందుకి వెళ్ళగానే Rare-Books అని బోర్డు ఉంది.. చాలా చిన్న షాప్.. అక్కడ ఏ పుస్తకమైనా 30/- మాత్రమే.. ఎక్కువ (దాదాపు అన్నీ) చిన్నపిల్లల పుస్తకాలు.. చాలా రష్ గా ఉంది అక్కడ.. మళ్ళీ సెకండ్ రౌండ్ లో వద్దాంలే అని ముందుకు సాగిపోయాం..<br /><br />దేశంలోని ప్రతిమూల నుండి వచ్చారు పబ్లిషర్స్.. (కోల్‌కతా తరువాత రెండో అతి పెద్ద ప్రదర్శన - బెంగళూరులో).. హిందీ ప్రచార సభ వాళ్ళు, నవజీవన్ వాళ్ళు, నేషనల్ అకాడమీ వాళ్ళు, తమిళ, మలయాళం, హిందీ, కన్నడ, తెలుగు ఇలా దాదాపు అన్ని భాషలకి సంబంధించినవి ఒకటో/రెండో/పదో/పన్నెండో ఉన్నాయి..<br /><br />అన్ని పుస్తకాల షాపుల్లోకి వెళ్లి కలియతిరిగి చూస్తున్నా. ఇంకా కొనడం మొదలుపెట్టలేదు.. అన్ని చోట్ల ప్రముఖంగా కనిపించినవి White Tiger, RobinSharma books, Dooms Day గురించిన పుస్తకాలు.. ఇంకా Sidney Sheldon, Sherlock Holmes కూడా కనిపిస్తూనే ఉన్నారు. ఇంకాస్త ముందుకి వెళ్ళేసరికి, "విక్టరీ" కనిపించింది.. ఆహా తెలుగు పుస్తకాలు అనుకుంటూ, లోపలికి వెళ్లాను.. వీళ్ళ దగ్గర అంత ఎక్కువ పుస్తకాలు లేవు.. ఉన్నవి కూడా, ముప్ఫై రోజుల్లో ఇంగ్లీష్ టైపు పుస్తకాలే. చాలా కొంచెం పురాణాలు, అతి కొద్ది మామూలు పుస్తకాలు (నవలలు గట్రా) ఉన్నాయి.. ఇంతేనా అనుకుంటూ చూస్తూ ఉండగా, నాహం కర్తాః హరి కర్తాః పుస్తకం కనిపించింది.. ప్రసాద్ గారి కాలమ్స్ కొన్ని స్వాతిలో చదివాను అంతకుముందు, ఈ పుస్తకం గురించి కూడా దాంట్లోనే చూసాను.. సరే అని అట్టే ఆలోచించకుండా తీసుకున్నా.. బయటకి వచ్చేయబోతుండగా, "అయోధ్య" కనిపించింది.. వ్రాసింది పి.వి.గారు.. అది కూడా బిల్ వేయించేసాను..<br /><br />మొత్తానికి బోణీ చేసేసా.. కొంచెం ముందు సప్నా బుక్-హౌస్ వారి స్టాల్ కనిపించింది.. ఎప్పుడూ అక్కడ కనిపించే టైటిల్స్ ఉన్నాయి.. అలా చూస్తూ ముందుకి వెళ్ళిపోయాం.. ఇంతలో తమ్ముడేడా అని చూస్తే ఎక్కడా కనిపించలేదు.. ఏమయ్యాడా అని చూస్తే, వెనకాలే ఒక షాపులో ఉండిపోయాడు, ఆర్కిటెక్చర్ కి సంబంధించిన పుస్తకాలు చూస్తూ. నాకు పనికి వచ్చేవేమి లేవు అక్కడ.. ఇక అక్కడ ఎందుకులే అని నా అన్వేషణ కొనసాగించా. ఆఫర్ ధరలు 50/-, 100/- అని చాలా చోట్ల పెట్టి ఉన్నాయి.. నేను కనీ-విని ఎరుగని పుస్తకాలు.. అసలు వాటిల్లో పనికి వచ్చేదేదో - రానిదేదో అర్ధం చేసుకోవాలంటే చాలా కష్టం. వాళ్ళు ఆఫర్ ఇస్తుంటే కూడా తీసుకోకపోవడం బావుండదని ఏదో నాకు నచ్చిన శీర్షికలు తీసేసుకుని బయటపడ్డా..<br /><br />ఇంతలో తమ్ముడు కూడా అక్కడనుండి బయటపడ్డాడు.. వాడికి అవసరమైన పుస్తకాలు ఏమీ కనిపించలేదుట అందుకని అవసరమొస్తే ఉంటాయిలే అని కొన్ని పుస్తకాలు తీసుకున్నాడు.. మళ్ళీ ఇద్దరం కలిసి, షాపులని సర్వే చేసే కార్యక్రమం కొనసాగించాం..<br /><br />అక్కడ నుండి లెఫ్ట్ టర్న్ తీసుకోగానే వివేకానందుల వారు చాలా గంభీరంగా చూస్తున్నారు.. నాకు ఇంట్లో, పరుపు క్రింద ఉన్న పుస్తకాలు అప్రయత్నంగా గుర్తొచ్చాయి.. కానీ చేసేదేమీ లేక ధైర్యం చేసి, ఆ షాపులోకి దూరిపోయా.. తెలుగు పుస్తకాలు కూడా ఉన్నాయి.. మా తమ్ముడు ఏవో పుస్తకాలు తీసుకోబోతుంటే చెప్పా, అవన్నీ ఇంట్లో ఉన్నాయి అని! అయినా, వాడు వినకుండా వేరే ఏవో తీసుకున్నాడు.. అమ్మవారి ఫోటోలు కూడా ఉన్నాయి, ఒకటి చాలా కళగా ఉంది.. దాంతో అది తీసుకున్నాం.. సిస్టర్ నివేదిత వ్రాసిన కొన్ని పుస్తకాలు తీసుకున్నాము.. ఇక ఆ వరుసలో అంతా కన్నడ కస్తూరి వెలిగిపోతోంది.. కిత్తూర్ చెన్నమ్మ దగ్గరి నుండి, మోక్షగుండం విశ్వేశ్వరయ్య గారి వరకూ.. చాణక్యుడి కౌటిల్యము (ఈ పుస్తకం చాలా కన్నడ షాపుల్లో కనిపించింది.!!), గిరీష్ కర్నాడ్ వ్యాసాలూ.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా ఉన్నాయి..<br /><br />అలా ఆ కస్తూరి సువాసనలని ఆఘ్రాణిస్తూ వెళుతున్న మాకు, వేడి వేడి మిరపకాయ బజ్జీల వాసన వచ్చింది.. దగ్గర్లో ఏదో తెలుగు పుస్తకాల షాపు ఉన్నట్లుందే అని చూసేసరికి, నేనే అంటూ "విశాలాంధ్ర" కనిపించింది.. చిన్ననాటి స్నేహితులని చూసిన ఫీలింగ్ నాకు విశాలాంధ్రని ఎప్పుడు చూసినా, అందులోనూ రాష్ట్రం కాని రాష్ట్రంలోనేమో, ఇంకా ఎక్కువ ఇదిగా అనిపించింది.. ఇక ఒక పట్టు పట్టాలి అనుకుంటూ లోపలి అడుగుపెట్టాం..<br /><br />సశేషం<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-6538824492422140878?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-32383065603151469542009-10-16T20:46:00.007+05:302009-10-16T22:29:50.443+05:30*****************************************<br />ముఖ్యమంత్రి రోశయ్య గారి నివాసం: <br /><br />(రామదాసు సినిమాలోని, అంతా రామమయం పాట స్టైల్లో) <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/StikTSIE5nI/AAAAAAAAEzk/rzNRlPjmt9A/s1600-h/IMG_3048.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/StikTSIE5nI/AAAAAAAAEzk/rzNRlPjmt9A/s320/IMG_3048.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393241204966352498" /></a><br />అంతా సోనియామయం.. ఈ జగమంతా మన్మోహనం.. సోనియా.. సోనియా.. మన్మోహనం.. మన్మోహనం... అంతరంగమున వై.యస్.ఆర్... అనంత రూపముల జగనుగా మారగా... అంతా వై.యస్ మయం..<br />వై.యస్.. వై.యస్... <br /><br /><br />ఏవండీ.. లలితా సహస్రం చదువుతాను అని మొదలుపెట్టి ఏదేదో పాడుతున్నారేంటి..? ఇందాకటి వరకూ బాగానే ఉన్నారు కదా, ఇంతలో ఏమయ్యింది...?<br /><br />హు.. ఏం చెప్పమంటావు.. పైకి మాత్రం నేను ముఖ్యమంత్రి.. మొన్నటి వరకూ కుర్చీనే వద్దనుకున్నా, అలాంటిది ఏదో ఆపధ్ధర్మం అన్నట్లు చెబితే, సర్లే అనుకున్నా.. ఏదో కూర్చుండీ, కూర్చోక అలా కూర్చున్నానా, అలా కూర్చుంటుంటే నడుం నొప్పి వస్తోందని కాస్త చేరగిలబడి కూర్చున్నా.. అంతే ఈ పేపర్ల వాళ్ళు నా గురించి, పట్టు బిగిస్తున్న ముఖ్యమంత్రి అదీ, ఇదీ అని రాసి పడేశారు.. అంతే వెంటనే, సోనియమ్మ దగ్గర నుండి ఫోన్.. ఏంటి, మీరు ముఖ్యమంత్రిగా సెటిల్ అవుదామనుకుంటున్నారా.. అయ్యో లేదమ్మా నాకంత ఆశ లేదు అని చెప్పి నమ్మించడానికి నా తల ప్రాణం తోకకి వచ్చింది.. అది అయిపోయిందో లేదో, ఇంతలో కే.వి.పి. నుండి ఫోన్.. మీరు అధికారులందరినీ మారుస్తున్నారట, నన్ను కూడా మార్చేస్తారా అని బెదిరించినట్లు మాట్లాడాడు.. అసలు విషయం అది కాదు అని చెప్పేసరికి దేవుడు దిగి వచ్చాడనుకో..<br /><br />అసలు "అమ్మ" మనసులో ఏముందో తెలియదు.. పోనీ, ఇక్కడ "కొడుకు" మనసులో ఏముందో చెప్పడు.. అందుకే ఈ పాటలు ఇవీనూ...<br /><br />*******************************************<br />బంజారాహిల్స్, జగన్ నివాసం...<br /><br />ఇడుపులపాయ నుండి వచ్చిన దగ్గర నుండి, అందరూ వచ్చి పరామర్శించి వెళుతున్నారు.. కాస్త ఖాళీ దొరకడంతో, ప్రపంచంలో ఏమి జరుగుతున్నాయో తెలుసుకుందామని సాక్షి ఛానెల్ పెట్టాడు.. <br /><br />చుక్కల్లో కెక్కినాడు చక్కనోడు బ్యాక్ గ్రౌండ్ పాటతో, ఈ దేవుడుకి, ఆ దేవుడిచ్చిన దేవతలైన చెల్లెమ్మల మీద కార్యక్రమం.. కార్యక్రమమంతా, ఒక్కడే వచ్చాడు, ఒక్కడే వెళ్ళాడు అనో.. లేకపోతే నీవే దేవునివి అనో పాటలు వస్తున్నాయి..<br /><br />గట్టిగా నిట్టూర్చాడు.. ఈ ముఖ్యమంత్రి గొడవలో పడి నాన్నగారిని పూర్తిగా మర్చిపోయాను.. పోనీలే కనీసం ఈ ఛానెల్ వాళ్ళైనా కాస్త గుర్తు చేస్తున్నారు అనుకుంటూ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు..<br /><br />*****************************************************<br /><br />ప్రధానమంత్రి కార్యాలయం, ఢిల్లీ..<br /><br />చేతులు చల్లబడిపోయేంత ఎ.సి. ఉన్నా, ఆలోచనలతో మెదడు వేడెక్కిపోవడంతో, తలపాగా తీసి ప్రక్కన పెట్టారు మన్మోహన్ సింగ్...<br />ఇందాక మేడంతో జరిగిన మీటింగ్ విషయాలన్నీ ఇంకోసారి గుర్తు చేసుకోసాగారు.. మూడు రాష్ట్రాల ఎన్నికల గురించి, ఆ తరువాత కొన్ని సి.బి.ఐ ఎత్తేసే కేసుల గురించి మాట్లాడి, తీరికగా ఆంధ్రప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రి విషయం మాట్లాడింది "అమ్మ".. అమ్మ మనసులో ఏముందో తెలియడం లేదు. జగన్ ని ముఖ్యమంత్రి చేయడం ఇష్టమో కాదో ఇంకా చెప్పడం లేదు.. కానీ, అక్కడ జగన్ వర్గీయులు సద్దుమణగాలి, ఏం చేస్తావో ఆలోచించి చెప్పు అని అల్టిమేటం జారీ చేసింది.. <br /><br />ఎంత ఆలోచించినా, ఏమీ తట్టట్లేదు.. కాస్త మార్పుగా ఉంటుందని, టి.వి. పెట్టారు.. సాక్షి ఛానెల్ అది.. రాజువయ్యా.. మహరాజువయ్యా అని పాట, నిలువెత్తు వై.యస్.ఆర్ కనిపిస్తున్నారు.. అది చూసి ఆయనకి చిర్రెత్తుకొచ్చింది.. ఈయనే మహరాజు అయితే, నేను చక్రవర్తిని.. ఈ పిచ్చి కార్యక్రమాలు నేను చూడను... సరే పని చేస్తే అయినా కాస్త హాయిగా ఉంటుందేమో అని, ఆ ఫైల్స్ అన్నీ తీసుకురమ్మని పి.య్యే. కి పురమాయించారు..<br /><br />దస్త్రాలన్నీ వరుసగా తీసుకొచ్చి ముందు పెట్టాడు..<br /><br />మొదటి ఫైల్: ఇందిరమ్మ ఇళ్ళ కి సంబంధించింది..<br />రెండో ఫైల్: రాజీవ్ రహదారులకి సంబంధించింది..<br />మూడోది: రాజీవ్ విమానాశ్రయంలోని కొన్ని కాంట్రాక్టు పనుల పొడిగింపు<br />నాలుగోది: ఇందిరమ్మ పొలం పట్టాలు..<br />................ <br />................<br /><br />అన్ని సంతకాలయ్యేసరికి, మన్మోహనుడుకి బ్రహ్మాండమైన ఆలోచన వచ్చేసింది.. యురేకా అని పరిగెడుతూ, తలపాగా కూడా పెట్టుకోకుండా పరిగెట్టారు 10, జనపధ్ దగ్గరకి!<br /><br />మేడం దగ్గరికి వెళ్ళి ఉఫ్ అంటూ అంతా ఊదేశారు.. అంతే హుటాహుటిన, ఆంధ్రా కి ఫోన్స్ చేయబడ్డాయి.. అప్పటికప్పుడు మంత్రివర్గ సమావేశం ఏర్పాటు చేయబడింది.. ఆఘమేఘాల మీద ఆర్డర్స్ పాస్ చేయబడ్డాయి...<br /><br />********************************************************<br /><br />మరుసటి రోజు పేపర్ లో ఇక నుండీ కడప జిల్లా, వై.యస్.ఆర్ జిల్లాగా పిలువబడుతున్నది అని వార్త...<br />ఆ వార్తాంశం క్రిందే, నేటి నుండీ "నీవు నేర్పిన విద్యయే నీరజాక్షా" సీరియల్ మీ అభిమాన ఛానెల్లో అని ప్రకటన..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/StilrC9xh5I/AAAAAAAAEz0/IB5LlWg0PM8/s1600-h/fr+kranti.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 253px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/StilrC9xh5I/AAAAAAAAEz0/IB5LlWg0PM8/s400/fr+kranti.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393242712725096338" /></a><br /><br />P.S. అందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-3238306560315146954?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-79289366414146737652009-10-12T22:07:00.005+05:302009-10-15T10:35:26.095+05:30స్వీడిష్ నోబెల్ కమిటీ సమావేశం జరుగుతోంది.. రోజూ ఒక్కొక్క రంగం వారికి బహుమతులు ప్రకటిస్తున్నారు, ఈ రోజు శాంతి బహుమతి ప్రకటించాలి.. వచ్చిన నామినేషన్ల నుండి తీవ్ర వడపోత తరువాత, ఫైనల్ రౌండ్ కి కొన్ని పేర్లు ఎంపిక చేయబడ్డాయి. వాటిల్లోనుండి, ఒక వ్యక్తి ని బహుమతి కి ఎంపిక చేశారు..<br /><br />విలేకరుల సమావేశంలో ఆ వివరాలను ప్రకటిస్తున్నారు..<br /><br />*************************************<br /><br />శ్వేతసౌధం, అమెరికా:<br />ఫోన్ ఆపకుండా రింగ్ అవుతోంది.. కాల్ రిసీవ్ చేసుకున్న ఒబామా కి ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. ఈ బ్రిటన్ ప్రధానమంత్రి కి ఏమైనా మతిపోయిందా.. అర్ధం పర్ధం లేకుండా మాట్లాడుతున్నాడేంటి అనుకుంటూ, టి.వి వైపు చూశాడు.. స్వీడిష్ నోబెల్ కమిటీ నోబెల్ శాంతి బహుమతి వివరాలను ప్రకటిస్తున్న సమావేశం.. అక్కడ స్క్రోలింగ్లో వస్తున్న తన పేరు చూసి కాసేపు అలా నిలబడిపోయాడు.. చివరికి ఎలాగో తేరుకుని, ఆ ప్రధానమంత్రికి కృతజ్ఞతలు తెలిపి పెట్టేశాడు..అలా పెట్టాడో లేదో, ఇంకో దేశాధ్యక్షుడు లైన్లోకి వచ్చారు. ఆయనతో మాట్లాడుతున్నప్పుడే, ఇంకో గవర్నర్ కాల్ అంటూ పియ్యే వచ్చి నించున్నాడు...<br /><br />అందరికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకుంటూ కాసేపు విరామం తీసుకుందామనుకుంటున్నంతలో మిఛెల్లీ సుడిగాలి లా అక్కడికి వచ్చింది.. మీకు నోబెల్ శాంతి బహుమతి వచ్చిందట.. I am so happy for you dear.. ఇలా అందరిదగ్గరి నుండి అభినందనల వర్షం ఒకవైపు కురుస్తుండగా, ఒబామా మనస్సులో కొంచెం ఆలోచన, కొంచెం ఆశ్చర్యం, కించిత్ గర్వం.. కొంచెం సిగ్గు.. కొంచెం ఉత్సాహం.. మరెంతో ఉల్లాసం.. ఇంకా ఎంతో ఆనందం అన్నీ కలగలిపి కలుగుతున్నాయి.. <br /><br />అలా పగలంతా అభిమానుల వర్షంలో తడిసిన ఒబామా, రాత్రికి పడుకోబోతుండగా ఒక ఆలోచన వచ్చింది.. ఇంతకీ ఈ బహుమతికి నన్నెందుకు ఎంపిక చేశారు... ఎంత ఆలోచించినా సమాధానం తట్టలేదు.. అలా ఆలోచనలతో నిద్రలోకి జారుకున్నాడు...<br /><br />*************************************<br /><br />నోబెల్ అవార్డుల ప్రధానోత్సవం:<br /><br />అంగరంగ వైభవం గా నోబెల్ అవార్డుల ప్రధానోత్సవం జరుగుతోంది. అతిరధ మహారధులందరూ వచ్చారు.. ఎక్కడెక్కడి వారూ, ప్రతీ రంగంలో పేరెన్నికగన్న వారు, ఇలా ఒకరేమిటి, ఎందరో మహానుభావులు, ఒక్కో రంగం లో విశిష్ట సేవలు చేసిన వారందరినీ వరుసగా వేదిక మీదకు పిలిచి అవార్డులు ప్రధానం చేస్తున్నారు.. ఒబామా వంతు వచ్చింది.. ఒకలాంటి ఉద్వేగంతో స్టేజీ పైకి వెళ్ళి అవార్డ్ అందుకున్నాడు ఒబామా...<br /><br />కార్యక్రమం ముగిసిన తరువాత అందరూ వెళ్ళిపోతున్నారు.. ఆ సమయంలో నోబెల్ కమిటీ అధ్యక్షుడి దగ్గరకి వచ్చి, మీతో కొంచెం మాట్లాడాలి అన్నాడు ఒబామా.. తప్పకుండా, ఇటు రండి అంటూ మీటింగ్ రూమ్ లోకి తీసుకు వెళ్ళాడు..<br /><br />అధ్యక్షుడు: చెప్పండి, ఏం మాట్లాడాలనుకుంటున్నారు..<br />ఒబామా: మీరు శాంతి బహుమతికి నన్నే ఎందుకు ఎంచుకున్నారు..?<br /><br />అధ్యక్షుడు: :) ఈ ప్రశ్న చాలా మంది దగ్గర నుండి వచ్చింది, కానీ మీ దగ్గర నుండి కూడా వస్తుందని ఊహించలేదు...<br />ఒబామా: మీరు బహుమతి ప్రకటించిన నాటి నుండి, సమాధానం కోసం వెతుకుతూ నిద్ర లేని రాత్రులు ఎన్నో గడిపాను, కానీ కొంచెం కూడ తట్టలేదు.... అందుకే మీ నుండే తెలుసుకుందామని అడుగుతున్నాను.. అసలు నేను ఏం చేశాను అని మీరు నన్ను ఎంపిక చేశారు..?<br /><br />అధ్యక్షుడు: హ్మ్.. అర్ధమైంది.. శాంతి బహుమతికి ప్రపంచం నలుమూలల నుండి ఎన్నో నామినేషన్లు వచ్చాయి.. చాలా గట్టి పోటీ ఉంది.. నామినేట్ చేయబడిన వారందరూ వాళ్ళు చేసిన గొప్ప గొప్ప పనుల గురించి ప్రస్తావించారు..అసలు ప్రపంచంలో ఎవరైనా ఖాళీగా ఉన్నారా.. పాకిస్తాన్ ఎప్పుడు భారత్ మీద యుధ్ధం చేయాలా అని చూస్తూ ఉంటుంది.. చైనా టిబెట్ ని ఆక్రమించుకుంది, కుదిరితే భారత్ ని కూడా ఆక్రమించేయాలనే ఆలోచనే.. ఇటు ఇజ్రాయెల్ - పాలస్తీనా ఎప్పుడూ రావణకాష్ఠమ్లా రగులుతూనే ఉంటుంది.. పోనీ ఆస్ట్రేలియా వైపు చూస్తే, జాత్యహంకార ధోరణులతో కొట్టుమిట్టాడుతోంది.. ఫ్రాన్స్ ని పరికిస్తే, ఏ ఫ్యాషన్స్ బావుంటాయి, ఏ మోడల్ అందం గా ఉంది అని తప్పితే వేరే ఆలోచన లేదు.. <br /><br />ఇంతమంది, ఏదేదో చేయాలని, ఇంకేదో చేస్తూ, తమెంతో సాధించామని భ్రమ పడుతూ, నామినేట్ చేయబడ్డారు.. కానీ వారందరికీ మీకూ ఉన్న ఒకే ఒక్క తేడా -- అదే.. ఎంతో చేయగలిగి ఉండి కూడా, మీరు ఏమీ చేయలేదు..!!!<br />తలుచుకుంటే, పాకిస్తాన్ ని తన్ని కూర్చోపెట్టి భారత్ జోలికి వెళ్ళకుండా చేయచ్చు.. చైనా ఆగడాలని కంట్రోల్ చేయచ్చు.. జన్మతః నల్లవాడైనా మీకు జాత్యహంకారం గురించి తెలుసు, దాన్ని అరికట్టడానికి తీసుకోవాల్సిన విషయాలని ఆస్ట్రేలియా వాళ్ళతో చర్చించి ఉండచ్చు.. పాలస్తీనా మీదకి రయ్యిమంటున్న ఇజ్రాయెల్ ని బెదిరించి, పాలస్తీనా తో సంధి ఒడంబడిక చేసి ఉండచ్చు.. ముసలివాడై కూడా, ఇంకా టిబెట్ స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాడుతున్న దలైలామా మీద ప్రేమతో చైనాని ఒప్పించి ఉండచ్చు.. ఇంకా ఎన్నో.. మరెన్నో.. చాలా చాలా చేసి ఉండచ్చు.. కానీ, మీరు .. మీరు.. అవేమీ చేయలేదు.. ఆ చేయకపోవడమే, మిమ్మల్ని అందరిలోనూ విభిన్నంగా నిలబెట్టింది.. నిజానికి మీరున్న పరిస్థితుల్లో ఏమైనా చేసి ఉండచ్చు, కానీ మీరు తొందరపడలేదు.. ఏమీ చేయలేదు.. కేవలం ఆ ఒక్క కారణంతో మిమ్మల్ని అవార్డ్ కి ఎంపిక చేయడం జరిగింది.. ఇప్పటికి మీ అనుమానం తీరిందా అని అడిగారు ఆయన నవ్వుతూ...<br /><br />ఒబామా: ఆ వివరణంతా విన్న ఒబామా నిశ్చేష్టుడై అలానే ఉండిపోయాడు...<br /><br />*************************************<br /><br />మహేష్ బాబు ఇస్టైల్లో చెప్పాలంటే -- <br />ఏం చేశామన్నది కాదన్నయ్యా, అవార్డ్ వచ్చిందా లేదా...<br /><br />శ్రీశ్రీ గారి శైలిలో చెప్పాలంటే --<br />మాయావతి, వై.ఎస్.ఆర్, సోనియా, ఒబామా కారే అవార్డుకూ అనర్హం...!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-7928936641414673765?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-69879469386839620922009-09-03T14:17:00.004+05:302009-09-03T14:24:46.544+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/Sp-DUBnJArI/AAAAAAAAExk/PCdmFiBvjhw/s1600-h/ysr+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/Sp-DUBnJArI/AAAAAAAAExk/PCdmFiBvjhw/s400/ysr+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377160860156887730" /></a><br /><br />"ముందు చెప్పకుండా వెళుతున్నా..." <br />ముఖ్యమంత్రి గారు రచ్చబండ కార్యక్రమానికి వెళ్ళే కొద్దిసేపటి ముందు మాట్లాడిన మాటలివి... చెప్పినట్లే, ఎవరికీ ముందు చెప్పకుండా కానరాని లోకాలకి వెళ్ళిపోయారు..<br />ఈ దుర్ఘటనలో మరణించిన సుబ్రమణ్యం, వెస్లీ, భాటియా, ఎమ్.ఎస్.రెడ్డి కుటుంబాలకి ధైర్యాన్ని ఇవ్వాలని కోరుకుంటూ, వారి ఆత్మలకి శాంతి కలగాలని కోరుకుంటూ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-6987946938683962092?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-41284336853091902892009-07-24T17:21:00.003+05:302009-07-24T17:58:03.849+05:30అప్పుడే ఆంటీ వాళ్ళు వెళ్ళిపోయి అయిదు రోజులు అయింది.. వాళ్ళు లేరని ఇంకా నమ్మబుధ్ధేయడం లేదు.. నేను చూసిందంతా కల అయితే ఎంత బావుండో అనిపిస్తోంది.. నిజాన్ని నిజం అని నమ్మాలంటే చాలా ధైర్యం ఉండాలేమో.. ముఖ్యంగా ఇలాంటి విషయాల్లో.. <br /><br />ఇంకా ఆంటీ ఇంట్లో తిరుగుతున్నట్లే.. మమ్మల్నందరినీ పలకరిస్తున్నట్లే ఉంది.. మొన్న ఈ కళ్ళతో జరిగిన కార్యక్రమాలన్నీ చూశా.. అయినా నిన్న ఊళ్ళో బస్ దిగుతుంటే, భోజనం వేళకి వెళుతున్నాను, ఆంటీ ఏదో ఒకటి పెట్టకుండా ఊరుకోరు.. ఎలా తప్పించుకోవాలి అని ఆలోచిస్తోంది మనసు.. ఏమని చెప్పి ఊరుకోపెట్టగలను...<br /><br />నేను ఆ ఊరెళ్ళి అయిదు సంవత్సరాలవుతోంది.. ఆంటీ వాళ్ళే విజయవాడ వచ్చేస్తున్నారు.. ఇక నేను ఆ ఊరు వెళ్ళనేమో అని మొన్నటి వరకూ అనుకున్నా.. అలాంటిది ఇలాంటి కారణంతో, ఊళ్ళో అడుగుపెడుతుంటే కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి..<br /><br />కాలం దేన్నైనా మరుపు తెస్తుందంటారే.. మరి వెళ్ళి ఇన్నేళ్ళైనా ఇంకా అన్ని జ్ఞాపకాలు అలానే ఉన్నాయే.. ఇంట్లో అడుగుపెట్టగానే ఏరా! ఎప్పుడొచ్చావు.. ఇదేనా రావడం రారా.. లోపలికి రా అంటూ పలకరింపులు.. అలా కూర్చున్నామో లేదో, ఇదిగో మాట్లాడుతూ ఇవి నోట్లో వేసుకోండి అని ప్లేటు చేతిలో పెట్టడం.. కరెంట్ పోయింది, బయట కాస్త గాలి వస్తుందేమో అని వెళితే, ఎంతసేపు నించుంటారు కూర్చోండి అంటూ మంచం వేయడం.. ఇల్లంతా తిరుగుతూ మధ్య మధ్య మాతో కలిసి కామెంట్స్ చేయడం.. ఇంకా ఎన్నెన్నో.. ఇవన్నీ నిన్నా-మొన్నా జరిగినవి కాదు.. పోనీ నేను వందసార్లు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళానా అంటే ఉహూ.. అయినా ఇంకా ఆ ఊసుల తడి ఆరలేదే... <br /><br />ఇప్పట్లో ఇండియాకి రాను.. ఇక్కడ అంత బాలేదు కదా.. కుదిరితే వచ్చే సంవత్సరం వస్తాను.. నువ్వు అప్పటికి ఇండియాలోనే ఉంటావు కదా.. తప్పకుండా కలుద్దాం అన్న స్నేహితురాలిని ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో కలవాల్సి వస్తుందని కలలో కూడా ఊహించలేదు... ఏం మాట్లాడగలను.. ఏం చెప్పి మరపించగలను.. ఏం చేసి బాధ తగ్గించగలను... <br /><br />వాళ్ళని చూస్తుంటే నిద్ర పోతున్నట్లే ఉన్నారు.. ఆంటీ పెట్టుకున్న బొట్టు అలానే ఉంది.. అంకుల్ మొహం చూస్తే నిద్రలో నవ్వుతున్నట్లుంది.. అలాంటిది లేదు ఇక ఇదే ఆఖరి చూపు.. ఇంకెప్పటికీ చూడలేవు అంటుంటే... ఇక చూడలేక మొహం తిప్పేసుకున్నా.. కళ్ళల్లో నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతున్నాయి.. అక్కడ నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోవాలని ఉంది.. కానీ మళ్ళీ వచ్చేసరికి వాళ్ళు ఉండరు.. కళ్ళు తుడుచుకుని, ఇంకోసారి.. ఇదే చివరిసారి అని చూస్తుంటే వాళ్ళ మీద చాలా కోపం వచ్చింది.. ఎందుకు అంత తొందర.. ఏమంత కాలం మించిపోయిందని వెళ్ళిపోయారు... అసలు ఎవరినడిగి వెళ్ళిపోయారు.. కనీసం ఆఖరి మాటలు కూడా మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయారు..<br /><br />పెద్దవాళ్ళకి ముందు చూపు ఎక్కువంటారే.. నాదీ, అమ్మది కలిసి ఒక్క ఫొటో కూడా లేదు, ఇప్పుడు తీయి అని చెప్పి మరీ తేజుతో ఫొటో తీయించుకుని పదిరోజులు కూడా గడవకముందే ఇక మమ్మల్ని ఫొటోలోనే చూసుకోండి అని వెళ్ళిపోయిన అంకుల్ ముందుచూపుని ఎలా మెచ్చుకోవాలో తెలియడం లేదు...<br /><br />పోయినోళ్ళందరూ మంచోళ్ళు.. ఉన్నవాళ్ళు వాళ్ళ తీయని గురుతులు అన్నాడో సినీ కవి.. అది అక్షరాలా నిజం.. తేజు అచ్చం ఆంటీలా ఉంటుంది.. తనని చూస్తే ఆంటీని చూడక్కర్లేదు అని ఎన్నిసార్లు అనుకున్నామో.. పోయిన వారం ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మకి కూడా చూపించా తేజు - ఆంటీ ఒకేలా ఉంటారని.. అలాంటిది ఇక తేజులోనే ఆంటీని చూసుకోవాలంటే... <br /><br />నా చదువు గురించి కనుక్కోవడానికి వెళ్ళి ఇక తిరిగి రాలేదు అని తేజు ఒకటే ఏడుస్తోంది.. ఏమని సర్ది చెప్పగలం తనకి.. జీవితంలో మర్చిపోగలదా తను ఈ విషయం...<br /><br />అటు పండుటాకులా ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు.. ఇటు ఇంకా చదువుకుంటున్న పిల్లలు... చిన్నా కి మాత్రం ఏమంత వయసుందని.. వచ్చిన వాళ్ళందరూ నువ్వే ధైర్యం గా ఉండాలి అని చెప్పేవాళ్ళే.. ఎలా ఉంటుంది ధైర్యం.. ఎక్కడ నుండి వస్తుంది.. <br /><br />నేను తన కూతురి స్నేహితురాలిని.. నాకే ఇవన్నీ కళ్ళ ముందు మెదులుతున్నాయే.. పుట్టినప్పటినుండి ఇప్పటివరకూ నిమిషం కూడా అమ్మని వదిలిపెట్టి ఉండని తేజు.. రోజూ ఆఫీసుకి వెళ్ళేముందు, వచ్చిన తరువాత చేసే ప్రతి పనీ పూసగుచ్చినట్లు మాట్లాడుతుందే చిన్నా.. చదివేది MBBS అయినా, అమ్మకూచే అయిన మమ్ము.. వీళ్ళ పరిస్థితి ఏంటి.. చేసే ప్రతి పనిలో, మాట్లాడే ప్రతి మాటలో, చూసే ప్రతి చోట.. అన్నీ అమ్మ గుర్తులే.. మరపురాని, మరువలేని తీయని గుర్తులు... ఎంత సర్ది చెప్పుకుందామన్నా, చిన్నదాన్ని చూస్తే అమ్మ గుర్తొస్తుంది.. ఏం చేస్తే తీరుతుంది ఆ బాధ... పోనీ నాన్నలోనే అమ్మని చూసుకుందామంటే... అమ్మలేని చోట నేను ఎందుకు అని నాన్న కూడా వెళ్ళిపోయారు..<br /><br />కాలం చాలా గొప్పది.. ఎంత పెద్ద గాయన్నైనా మానుస్తుంది అంటారే.. కానీ అసలు కాలమే గడవకపోతే... గాయం మానేదెలా....<br /><br />రోడ్డు ప్రమాదంలో వెళ్ళిపోయిన ఆంటీ, అంకుల్ కి శాంతి కలగాలని కోరుకుంటూ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-4128433685309190289?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-15129926579664608062009-07-09T17:38:00.002+05:302009-08-13T16:51:02.252+05:30మొన్న ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మతో మాట్లాడుతుంటే మాటల మధ్యలో తను పనిచేసే ఊళ్ళో ఉన్న గ్రంధాలయం గురించి వచ్చింది. అప్పటివరకూ నాకు తెలియదు ఆ ఊళ్ళో లైబ్రరీ ఉన్న సంగతి.. ఆ మాట వినగానే పుస్తకం.నెట్ గుర్తొచ్చింది.. ఎటూ పూర్ణిమ, సౌమ్య నగరాలు, దేశాలు తిరుగుతున్నారు, మనం కాస్త గ్రామాలకి వెళదాం అనిపించింది.. ఆ ఆలోచనకి ప్రతిరూపమే ఈ ఇంటర్వ్యూ.. ఆలోచన నాదైనా, ఇదంతా చేసింది మా అమ్మగారు.. చేసినందుకు తనకు, సహకరించినందుకు లైబ్రేరియన్ గారికి కృతజ్ఞతలు.. పూర్తిగా <a href="http://pustakam.net/?p=1471">ఇక్కడ</a> చదవండి..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-1512992657966460806?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-15994929373161202082009-07-06T14:27:00.003+05:302009-08-13T16:47:27.419+05:30మొన్న అంటే శుక్రవారం అనుకోని అవాంతరాల వల్ల, మా ఆఫీసుకి సెలవు ప్రకటించారు.. కారణమేమైతేనేమి, మూడు రోజుల వరుస సెలవు రావడంతో ఆనందంగా ఉప్మాలో, ఆవకాయ తింటూ కూలంకషంగా పేపర్ చదువుదామని, వసుంధర తీసా! మొట్ట్తమొదటి వార్తే ఓయ్ - విడుదల: శుక్రవారం... అంతే సెల్ తీసుకుని, రింగ్ చేసి విషయం చెప్పానో లేదో అటు నుండి - టిక్కెట్స్ బుక్ అయ్యాయి, ౩’౦ కల్లా థియేటర్ కి రా అని సమాధానం!<br /><br />ఆహా! ఒక పనైపోయింది అనుకుని ఆనందంగా ఉప్మా తినేసా. అంతలో ఈ రోజు ఏకాదశి, బామ్మ గుడికి వెళదామంటే బయలుదేరా. అలా దర్శనం చేసుకుని ఇంటికి వచ్చి అటూ-ఇటూ తిరిగేసరికి, 2:30 అయ్యింది.. హడావిడిగా సినిమాకి బయలుదేరా.<br /><br />అరగంటలో వెళ్ళిపోతానులే అనుకుంటుంటే, షరా మాములుగా ట్రాఫిక్-జాం దెబ్బ తీసింది. ఫర్లేదులే పది నిమిషాల్లో ఏం మునిగిపోదు అని థియేటర్‍లో కి అడుగుపెట్టా.<br /><br />GoodBye అని హీరోయిన్ హీరో‍తో అంటోంది.. ఇదేంటా లోపలికి రావడం ఆలస్యం గొడవ మొదలా! అయినా ప్రేమకి గొడవేగా తొలిమెట్టు - ఎన్ని సినిమాల్లో చూడలేదు.! పాప్‍కార్న్, పెప్సీ సర్దుకుని నేను సీట్‍లో సర్దుకుని కూర్చున్నా.. అప్పటివరకూ మా తమ్ముడికి హ్యాండ్ ఇచ్చి సినిమాకి వచ్చినందుకు ఒక మూల ఏదో బాధ లాంటిది ఉంది కానీ, హీరోయిన్ ఇల్లు చూసేసరికి, అది కాస్తా ఆనందంగా మారిపోయింది!! లేకపోతే ఆ ఇల్లు - mud blocks తో కట్టారని, అది ecological architecture అంటారని, అలాంటి ఇళ్ళు వాళ్ళ మేడం చాలా కట్టారని, ఇంకా మాట్లాడితే ఈ ఇల్లు కూడా, మా మేడం కట్టారని నా మైండ్ తినేసేవాడు.. ఇప్పుడు ఆ గొడవ లేదు అనుకుని ప్రశాంతంగా సీట్‍లో కూర్చున్నా..<br /><br />ఈ లోపలే హీరోగారు కూడా, క్రిందా మీదా పడి, హీరోయిన్ గారింట్లో సర్దుకున్నారు.. ఏ మాటకామాటే ఆ ఇల్లు చాలా బావుంది!! సరే సరే ఇప్ప్పటికే నా సోది ఎక్కువైనట్లుంది, ఇక కధలోకి వచ్చేస్తా..<br /><br />కధ .. కధ.. కధ.. (మూడు సార్లు, అడ్డంగా, నిలువుగా, క్రిందకి, పైకి మీకు మీరే ఊహించుకోండి!!) కధ ఏంటో అర్ధం చేసుకోవడానికి నేను శతవిధాల ప్రయత్నిస్తున్నా!!<br /><br />ఆ క్రమంలో చాలా(!) జరిగిపోయాయి.. హీరోయిన్ ఫ్రెండ్ పిల్లలు వాళ్ళ ఇంట్లోనే ఉంటారు.. వాళ్ళల్లో చిన్న పిల్లకి కూడా, హీరో ప్రేమ తెలిసిపోయింది...అదేంటో నాయికకి మాత్రం అర్ధం కాదు! ఆమెకి పెళ్ళి చూపులు కూడా జరిగిపోతాయి.. అవి సఫలం అయితే అనవసరంగా ట్రయాంగిల్ ట్విస్ట్ ఇవ్వాల్సి వస్తుందని, డైరెక్టరు దాన్ని విఫలం చేసేశాడు..!!<br /><br />ఈ విధంగా "కధ" జరుగుతున్న సమయంలో, మేడమ్ గారి జన్మదినం వచ్చేస్తుంది.. ఇక చూడాలి సర్ క్రియేటివిటీ!! నెలకొకటి చొప్పున పన్నెండు గిఫ్ట్ లు ఇస్తాడు.. పన్నెండో గిఫ్ట్ గురించి తరువాత మాట్లాడుకుందాం. మిగతా పదకొండు చూద్దాం.. ఫర్లేదు ఏదోలా ఉన్నాయి.. అగర్‍బత్తీ కూడా బహుమతిగా ఇవ్వచ్చని తెలిసింది.. ఎంతైనా రిసెషన్ కదా!! ఇంకో గిఫ్ట్ - టీ సెట్.. కెటిల్ - భర్త అయితే, కప్పులు - పిల్లలు మరి భార్య - వాటిల్లో ఉండే టీ అట!! పాపం దర్శకుడు - ఫెమినిస్టులు వింటే కొంపలంటుకుపోతాయని తెలియదనుకుంటా.. ఇలా కుటుంబం అంతా పీల్చి పిప్పి చేస్తున్నారని పోట్లాటకి దిగుతారు!!<br /><br />చివరికి పన్నెండో గిఫ్ట్.. హీరో గారు తనకి తనే బహుమతిగా అర్పించుకుంటారు.. యధాప్రకారం తన ప్రేమని ఒప్పుకుంటే సాయంత్రం ఫలానా ప్రదేశానికి, ఫలానా టైంకి రా అని చెప్పి, "ఉదయి"స్తున్న సూర్యుడి వైపు అడుగులు వేస్తూ వెళ్ళిపోతాడు..!<br /><br />ఇంటర్వెల్ టైం దగ్గర పడుతోంది.. ఇంకా ఏ ట్విస్టూ రాలేదేంటా అని నాకు టెన్షన్ పెరిగిపోతోంది.. అక్కడేమో హీరోయిన్ గారు హాస్పటల్ కి వెళుతుంది.. మనకి అయోమయం పెరుగుతూ ఉంటుంది.. "సంధ్యా" సమయమైపోతోంది, పాపం వేచి వేచి వేసారిన హీరో ఇంటికి తిరిగొచ్చేస్తాడు.. ఇంతలో హీరోయిన్ పాలసీలో నామినీగా హీరో పేరు వ్రాసింది అని తెలుస్తుంది.. అంతే, హీరో ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతాడు.. ఈ పాటికి మనకి ఒక క్లియర్ పిక్చర్ వచ్చేస్తుంది.. పాలసీకి చెకప్ కోసం హాస్పటల్‍కి వెళుతుంది, ఇంటర్వెల్ సమయం - ట్విస్ట్ ఉండాలి కాబట్టి ఖచ్చితంగా హీరోయిన్‍కి ఏదో ఒక జబ్బు ఉంటుంది.. నేనూ, నా ఫ్రెండూ ఏ రోగమై ఉంటుందా అని మాట్లాడుకుంటుండగానే వార్త కన్‍ఫర్మ్ అవుతుంది.. అదే సినిమా వాళ్ళకి సహజంగా ఉండే "క్యాన్సర్!!!".<br /><br />కంగారుగా, ఆ రిపోర్ట్ లు పట్టుకుని వాళ్ళ (హీరో) మామయ్య దగ్గ్గరికి పరిగెత్తుతాడు..<br /><br /> INTERMISSION<br /><br />నా ఆలోచనలకి బ్రేక్! ఇప్పటిదాకా కధ ఏం జరిగిందా అని రివైండ్ చేసుకునేలోగా ప్రకటనలు మొదలయ్యాయి.. ఏదో బుఱ్ఱ తక్కువ ప్రకటన.. అదేం చిత్రమో, ఆ ప్రకటనలో కూడా కధ - కాకరకాయ లేదు!! సినిమాలకి తగ్గట్లు ప్రకటనలు కూడా ఏర్చి కూర్చి పెడతారనుకుంటా, లేకపోతే సినిమా సంగతి తెలిసిపోదూ!!<br /><br />సరే సినిమాలోకొచ్చేద్దాం.. ఆ డాక్టరు గారు అబ్బే, ఇది మామూలే (అవును మరి సినిమాల్లో మామూలేగా!!) పెద్ద జబ్బేమీ కాదు, అయినా ఇప్పుడు తనకి ఆనందంగా ఉండండం ముఖ్యం.. హాయిగా ఉంటే, ఏ రోగమైనా తగ్గిపోతుంది అంటారు.. ఇక హీరోగారు హీరోయిన్ కోరికలని తీర్చడానికి పూనుకుంటాడు.. ఆవిడ తన చిట్టా విప్పుతుంది..!<br /><br />వాటన్నింటిలోకి అతి ముఖ్యమైంది - కాశీలో వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళ అస్థికలు కలపడం.. అన్నట్లు కాశీకి వెళ్ళ్దడానికి ముడుపు కూడా కడుతూ ఉంటుంది, కాశీ ప్రయాణం మొత్తం ఆ డబ్బులతోనే చేయాలట, దాంతో ఖర్చు కలిసొస్తుందని (!!) విశాఖపట్నం నుండి కలకత్తా వరకు ఓడ, అక్కడ నుండి ట్రైన్ అని ప్లాన్ చేసుకుంటారు..<br /><br />ఇక ఆ జర్నీ ఓ ప్రహసనం... నట్టనడి సముద్రంలో వినాయక చవితి వస్తుంది.. మేడం గారు వినాయకుణ్ణి తీసుకురమ్మని ఆర్డర్ వేస్తుంది, అంతే చకచకా కూరగాయలతో వినాయకుడిని చేసేసి ముందు పెడతాడు హీరో గారు! చివరికి కష్టపడి కలకత్తా చేరతారు..<br /><br />పోనీ అక్కడ నుండి తిన్నగా కాశీ వెళతారా అంటే లేదు.. మధ్యలో పవన్‍కళ్యాణ్ సినిమా, క్రికెట్.. ఆవిడ కోసం అయిదు నిమిషాల్లో ఆంధ్రా భోజనం తయారు.. ఇలాంటివి ఎన్నో చూపించి మనల్ని హింసించి కాశీ రైలు ఎక్కుతారు..<br /><br />ఎక్కినవాళ్ళు సరిగ్గా ఉండాలా ఆహా, అలా ఎలా..?! అందులోనూ రైల్లో వీళ్ళకి తోడు ఓ వృధ్ధజంట.. అసలు ఆ ట్రాక్ సినిమాకి అత్యంత అనవసరం!! కాకపోతే రెండున్నర గంటలపాటు రీలు ఎలా నింపాలో తెలియక పెట్టేసినట్లున్నారు.. వీళ్ళు చేసిన తింగరి పనుల వలన ప్రయాణం రైలు మార్గం నుండి, రోడ్డు మార్గానికి మారుతుంది.. అప్పుడన్నా, కాశీకి చేరుకుంటారా ఉహూ, అనుకోకుండా కనిపించిన బౌధ్ధ భిక్షువుల వలన ప్రయాణంలో బౌధ్ధగయ చేరుతుంది.. సరే అక్కడికి వెళ్ళి తధాగతుని దర్శించుకుని కాశీకి ప్రయాణమవుతారు.. ఈ మార్గంలో ప్రదీప్‍రావత్ కలుస్తాడు.. పాపం ఇతనికి ఓ ఫ్లాష్‍బ్యాక్.. ఛత్రపతి తరిమేస్తే నార్త్ ఇండియాకి పారిపోతాడు!!!! ఇతని కధ ఇంకా బోరు.. బిజినెస్ పెట్టుకోవడానికి డబ్బుల కోసం కిడ్నాప్ చేస్తాడు.. తీరా చూస్తే అతను "అతను" కాదు.. వేరే అతను.. అయ్యో! ఇప్పుడెలా, నాకు డబ్బులు ఎలా అని ఏడుస్తుంటే, హీరోయిన్ జాలిపడి కాశీకి రండి, అక్కడికి వస్తే మంచి జరుగుతుంది అనడంతో, వీళ్ళతో కలిసి బయలుదేరతాడు.. ఇంతకీ కిడ్నాపైన అతను ఎవరో కాదు సునీల్!!! ఇతను పూర్వాశ్రమంలో (సినిమా ప్రధమార్ధంలో) పాలసీ ఏజెంట్!!! హీరోయిన్ పాలసీ రిజెక్ట్ అవడానికి కారణం తెలిసిన వాళ్ళల్లో ఒకడు! పాపం ఆ విషయం ఆవిడకి చెప్పాలనే ప్రయత్నంలో చాలా దెబ్బలు తిని వీళ్ళతో పాటు కాశీ లో తేలతాడు...<br /><br />ఇలా నానా-రకాల పిట్ట కధలతో వీళ్ళు కాశీకి వెళ్ళడం, అక్కడి నుండి తిరిగి రావడం జరుగుతుంది.. ఈ ప్రయాణంలో హీరోయిన్ కోరికల లిస్ట్ మొత్తం పూర్తవుతుంది! క్రిస్మస్ సెలవులు కూడా వచ్చేస్తాయి.. ఫ్రెండ్ పిల్లలు కూడా వచ్చేస్తారు.. అప్పటివరకూ రిజిడ్ గా ఉండి, ఎవరితోనూ మాట్లాడని హీరోయిన్ కాలనీలో అందరింటికి వెళ్ళి, క్రిస్మస్ పార్టీకి పిలుస్తుంది.. ఆ పార్టీ ఎంతో ఆనందంగా జరుపుకుంటారు.. ఇంతలో డాక్టర్ మామయ్య వస్తారు, వాళ్ళ ఆనందం పాడు చేయడం ఇష్టంలేక వెళ్ళిపోతారు.. ఎలాగైతేనేమి, ఆమెకి అసలు విషయం తెలిసిపోతుంది... అలాంటి టైంలో హీరో బర్త్ డే వస్తుంది.. అతనిచ్చినట్లే ఈమె కూడా పన్నెండు బహుమతులు ఇస్తుంది.. పన్నెండో గిఫ్ట్ గా తన ప్రాణాలే ఇస్తుంది!!!!<br /><br />అక్కడ కట్ చేస్తే ౨౦౦౯ - క్రొత్త సంవత్సరం బీచ్ లో కూర్చుని హీరో "కధ" చెబుతూ ఉంటాడు!! టైటిల్స్ పడుతుంటే మేం వచ్చేశాం.......<br /><br />హమ్మయ్య.... మొత్తానికి మీకు "కధ" అంతా చెప్పేశా.. హీరోయిన్‍గా షామిలి నటన పూజ్యం..!! బాల నటిగా అంటే ఎలాంటి ఎక్సె‍ప్రెషన్ ఇచ్చినా, ఇవ్వకపోయినా నడుస్తుంది, కానీ హీరోయిన్‍కి అలా కుదరదుగా! ఇక హీరో.. తనకి అలవాటైన నటనతో లాగించేసాడు, కానీ సిధ్ధార్ధ్ ఏమీ బాలేడు సినిమాలో!.. ఇక ఇద్దరి పెయిర్ - హీరోయిన్ వయసులో చిన్నదైనా, చాలా సన్నివేశాల్లో హీరోకి అక్కలా అనిపించింది!! కృష్ణుడు అలాంటి క్యారెక్టర్ కి ఎందుకు ఒప్పుకున్నాడో అతనికే తెలియాలి... ఇక సినిమా విషయానికొస్తే, మొదటి భాగం కామెడీతో నడిచిపోతుంది, రెండవ భాగం బాగా "సాగు"తుంది..!! ఆపై Your Karma Yours!!!!<br /><br />P.S. బయటికొచ్చిన తరువాత మా ఫ్రెండ్ మొదటి పదినిమిషాలు కాస్త క్రొత్తగా చూపించాడు అంది! హ్మ్.. అలా బావున్న ఆ పది నిమిషాలు మిస్ అయ్యానన్నమాట!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-1599492937316120208?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-15701681730073926872009-06-27T14:02:00.001+05:302009-08-13T16:49:19.710+05:30బెంగళూరు వచ్చి ఇన్ని రోజులైనా నన్నొక్కసారి కూడా బయటికి తీసుకు వెళ్ళరా అని గొడవపెడుతుంటే, ఇక తప్పక - తప్పనిసరై Freedom Park కి బయలుదేరాం మా కజిన్ ని తీసుకుని...<br /><br />అర్ధమైంది కదా, మేమెక్కడికి వెళుతున్నామో! అదేనండీ Freedom Park!<br /><br />పేరేంటా అదోలా ఉంది, అనుకుంటున్నారా... వస్తున్నా అక్కడికే వస్తున్నా.. ఒకానొకప్పుడు కేంద్ర కారాగారంగా ఉన్న ప్రదేశాన్ని ఈ మధ్యే ఉద్యానవనంగా మార్చారు. అక్కడికే మా ఈ ప్రయాణం...<br /><br />మెజెస్టిక్ నుండి మైసూర్ బ్యాంక్ కి వచ్చేదారిలో శేషాద్రి మార్గ అని ఉంది.. ఆ రోడ్డులో మహారాణీ డిగ్రీ కాలేజీ ఎదురుగ్గా ఉన్నదీ ఉద్యానవనం..<br /><br />పార్కు ప్రధానద్వారం వైపు వెళ్ళబోతుంటే మన జాతీయ చిహ్నం నాలుగు సింహాలు ఠీవిగా కనిపిస్తున్నాయి.. చూడండి ఆ రాజసం!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXGxIZFUoI/AAAAAAAAEtg/M34FsGHPEFg/s1600-h/IMG_2768.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXGxIZFUoI/AAAAAAAAEtg/M34FsGHPEFg/s400/IMG_2768.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351902279568282242" /></a><br /><br />ఇదిగో ఇక్కడ ఉంది ముఖద్వారం...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXVUbWZ92I/AAAAAAAAEq0/T-nOAPBvrxU/s1600-h/freedom1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXVUbWZ92I/AAAAAAAAEq0/T-nOAPBvrxU/s400/freedom1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347414679488165730" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXUyhk8UTI/AAAAAAAAEqs/j8GaEIcDURI/s1600-h/freedom3.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXUyhk8UTI/AAAAAAAAEqs/j8GaEIcDURI/s400/freedom3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347414097044197682" /></a><br /><br />లోపలికి వెళ్ళబోతుంటే వివరాలతో మ్యాప్ ప్రక్కనే ఉంది..<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXVyomlIUI/AAAAAAAAEq8/B4mB7p-o7Rs/s1600-h/485963891_mkwG9-M.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXVyomlIUI/AAAAAAAAEq8/B4mB7p-o7Rs/s400/485963891_mkwG9-M.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347415198441742658" /></a> <br /><br /><br />ప్రస్తుతానికి ప్రవేశ రుసుము ఏమీ లేదు కానీ, దాని కోసం ఏర్పాటు చేసిన కౌంటర్ ఇది... <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />అలా లోపలికి వెళ్ళామా, ఒక తెమ్మెర అలా పలకరించి వెళ్ళింది.. ఇంకొంచెం లోపలికి వెళ్ళగానే నీటి తుంపరలు పడుతున్నాయి.. వర్షమా ఏంటి అని చూస్తుండగానే ఎదురుగ్గా Water Fountain.. అసలే ఎండలు మండిపోతున్నాయేమో, ఆ నీళ్ళ దగ్గర అలా నించుంటే ఎంత హాయిగా ఉందో... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXWZBooVnI/AAAAAAAAErE/KBAWLfu4yzY/s1600-h/freedom2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXWZBooVnI/AAAAAAAAErE/KBAWLfu4yzY/s400/freedom2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347415857996256882" /></a><br /><br /><br />ఇంకా ఏమేమి విశేషాలున్నాయో చూద్దామని అక్కడి నుండి కదిలాము..<br /><br />Side ways కూడా వైవిధ్యంగా మలిచారు.. ఇంకొద్ది దూరం లో Amphi Theatre.. అప్పుడే ఏదో ప్రదర్శన మొదలుపెడుతున్నట్లున్నారు, మ్యూజిక్ బ్యాండ్ వాళ్ళు.. తమ గిటార్లు, డ్రమ్స్ సరి చేసుకుంటున్నారు.. ఒకతనేమో ఏదో మాట్లాడుతూ అందరినీ ఆహ్వానిస్తున్నాడు..<br /><br />సరే ఇంకా చూడాల్సింది చాలా ఉంది, మళ్ళీ వద్దాం ఇక్కడకి అని ముందుకెళ్ళాం.. పిల్లలు ఆడుకోవడానికి ఓ వైపు ప్రత్యేకంగా.. అలా ఇంకో ఫర్లాంగు వెళ్ళగా జైలు బ్యారక్స్... వీటిల్లో అద్వానీ, వాజ్ పేయి లాంటి వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారో అనిపించింది.. చెప్పలేదు కదూ, ఎమర్జెన్సీ సమయంలో, జాతీయ నాయకులని చాలా మందిని ఇక్కడే ఖైదు చేశారట.. వారిలో అద్వానీ కూడా ఒకరు.. తదనంతర కాలంలో ఈ జైలు పార్కు గా మారడం, దాన్ని అద్వానీ తన చేతుల మీదుగా ప్రారంభోత్సవం చేయడం జరిగింది.. ఈ విషయాన్ని ఆయన తన <a href="http://blog.lkadvani.in/blog-in-english/from-jail-to-freedom-park">బ్లాగు లో</a> కూడా ప్రస్తావించారు.. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXZVIdONpI/AAAAAAAAErc/cklKRUsadKg/s1600-h/freedom4.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXZVIdONpI/AAAAAAAAErc/cklKRUsadKg/s400/freedom4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347419089642862226" /></a><br /><br /><br />ఆ బ్యారక్స్ లో ఒక మనిషి కూడా ఉన్నాడండోయి.. మా తమ్ముడేమో, అదిగో మనిషి ఉన్నాడు.. అదేంటి అలా ఉన్నాడు అని మాట్లాడేస్తుంటే నేనేమో ప్రక్క నుండి, అలా అరవకురా.. ఇక్కడ అందరికీ తెలుగు అర్ధమవుతుంది.. నువ్వు అలా అంటే ఏమనుకుంటారో అని లోపలికి తొంగి చూశా.. చూస్తే అది ప్లాస్టర్ ఆఫ్ ప్యారిస్ తో చేసిన బొమ్మ..!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXEQUtvaPI/AAAAAAAAEs4/EIzeJJzt348/s1600-h/IMG_2803.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXEQUtvaPI/AAAAAAAAEs4/EIzeJJzt348/s400/IMG_2803.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351899516917213426" /></a><br /><br />కాసేపు అక్కడే ఉండి, కొన్ని భంగిమలు తీసుకుని బయలుదేరాం.. అక్కడక్కడా బెంచీలు, కూర్చోవడానికి వీలుగా చదును చేసిన గడ్డి, తోటివాళ్ళతో పరుగులు తీస్తున్న పిల్లలు, కబుర్లాడుకుంటున్న స్నేహితులు, పత్రికలు తిరగేస్తున్న పెద్దలు.. ఇలా వాతావరణమంతా ఆహ్లాదకరంగా ఉంది.. మేము కూడా కాసేపు కూర్చుని పిల్లగాలిని పలకరించి, గడ్డిపూలతో ఆటలాడి ఇంకే మిగిలున్నాయో చూసొద్దాం అని కదిలాం..<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXFhSDJ2aI/AAAAAAAAEtQ/A8y6_P78g3o/s1600-h/IMG_2800.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXFhSDJ2aI/AAAAAAAAEtQ/A8y6_P78g3o/s400/IMG_2800.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351900907771124130" /></a><br /><br /><br /><br />కొంచెం దూరంలో వాచ్ టవర్.. జైలు వినియోగంలో ఉన్నప్పుడు, ఇక్కడ నుండే పహారా కాస్తుండేవారు..<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXYpFzTa3I/AAAAAAAAErU/x3iMRmXUqOk/s1600-h/freedom5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXYpFzTa3I/AAAAAAAAErU/x3iMRmXUqOk/s400/freedom5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347418333015927666" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXXuWdyaRI/AAAAAAAAErM/cZihPEa3ISw/s1600-h/485963913_kgEMJ-M.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXXuWdyaRI/AAAAAAAAErM/cZihPEa3ISw/s400/485963913_kgEMJ-M.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347417323876804882" /></a><br /><br /><br />ఆ ప్రక్కనే ఓ భవనం.. ప్రస్తుతానికి దాంట్లో ఏమీ లేవు కానీ అప్పుడప్పుడూ ఏవైనా ప్రదర్శనలకి ఉపయోగిస్తూంటారట.. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXavXU3MTI/AAAAAAAAErk/B8nqtUxx-ZM/s1600-h/IMG_2829.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SjXavXU3MTI/AAAAAAAAErk/B8nqtUxx-ZM/s400/IMG_2829.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347420639822557490" /></a><br /><br />ఆ భవనానికెదురుగ్గా జైలు మ్యూజియం.. వివిధ సమయాల్లో ఇక్కడ ఉంచబడిన ప్రముఖులు, వారి వివరాలు.. అలానే జైలుని సందర్సించిన వారి వివరాలు అన్నీ పొందుపరిచారు. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXGGRQmA9I/AAAAAAAAEtY/DRHxdAlMVGU/s1600-h/IMG_2857.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SkXGGRQmA9I/AAAAAAAAEtY/DRHxdAlMVGU/s400/IMG_2857.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351901543214220242" /></a><br /><br />ఇప్పటి వరకూ అసలు విషయం చెప్పనేలేదు.. కారాగారం గా ఉన్న ప్రాంతాన్ని హాయిగొలిపే ఉద్యానవనంగా తీర్చిదిద్దిన ఆర్కిటెక్ట్స్.. Soumitro Ghosh, Nisha Mathew-Ghosh ..జాతీయ స్థాయిలో జరిగిన బిడ్ లో అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకుని, ఈ థీం పార్క్ రూపొందించారు.. దీనికి గానూ, జాతీయ-అంతర్జాతీయ స్థాయిలో అవార్డులు, రివార్డులు లభించాయి.. వాటిల్లో ప్రముఖమైనది - Cityscape and Architectural Review Awards (2007) in Dubai..<br /><br />ఈ ఉద్యానవనం నెలకొల్పడానికి ఉన్న ప్రముఖోద్దేశ్యం - సమావేశాలు, నిరసనలు లాంటివి నిర్వహించడానికి.. అసలే ఇక్కడ రోడ్లు అవీ సరిగ్గా ఉండవు, ఒక గజం స్థలం కూడా ఖాళీగా దొరకదు.. నగరం నడిబొడ్డున పెద్ద సంఖ్యలో సమవేశాలు గట్రా నిర్వహించుకోవడానికి దీన్ని ఏర్పాటు చేశారు...<br /><br />ఎప్పుడూ మాల్స్, సినిమాలు, షాపింగ్ తప్ప ఏమి లేని బెంగళూరు వాసులకి కాసింత ప్రశాంతత దొరికే ప్రదేశం..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-1570168173007392687?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-22714592251924791312009-06-02T19:00:00.002+05:302009-08-13T16:27:43.298+05:30గాలి రివ్వున వీస్తోంది.. మరీ చల్లగా లేదు, వేడిగా లేదు. అటూ-ఇటూ గా ఉంది.. ఎంత కాలమైందో ఇంత గాలిలో ఇలా కూర్చుని!! మనుష్యులు, ఇళ్ళు, పొలాలు.. ఇలా అన్నీ ఒకదాని వెంట ఒకటి వెళ్ళిపోతున్నాయి.. కాదేమో, నేనే వీటన్నిటికీ దూరం గా వెళ్ళిపోతున్నా... వీచే గాలికి వెంట్రుకలు మొహానపడుతుంటే సరి చేసుకుంటూ, చున్నీ ని భుజాల నిండా కప్పుకున్నా. అప్పటిదాకా మామూలుగానే ఉన్నది, చున్నీ కప్పుకోగానే కొంచెం చలిగా అనిపించింది.. చటుక్కున జర్కిన్ పెట్టుకోలేదు అని గుర్తొచ్చింది.. అంతే అప్పటివరకు చల్లగా లేని వాతావరణం అదాటున చల్లబడిపోయినట్లు, జర్కిన్ లేక నేను గడ్డకట్టుకు పోతున్నట్లు అనిపించింది.. ఏదో ప్రయాణం బావుంది కదా అని ఆనందపడ్డ మనసు, ఇక నస పెట్టడం మొదలుపెట్టింది.. ఎందుకు జర్కిన్ తెచ్చుకోలేదు అని దాని అభియోగం.. మరీ అంతలా సూటిగా ప్రశ్నిస్తే, ఏమని చెప్పగలను..! ఏదో హడావిడిగా బయలుదేరాల్సి వచ్చింది, దాంతో మర్చిపోయా.. అంతమాత్రానికే కోర్టులో ముద్దాయిని అడిగినట్లు అడిగితే ఎలా.. అయినా అడిగినందుకు కాదు బాధ, ఇక ఆ విషయం గురించే తలుచుకుని తలుచుకుని కుమిలిపోతుంటే నేను ఏం చేయగలను.. ఈ మనసెప్పుడూ ఇంతే.. ఏది లేదో దాని గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది, ఉన్నదాన్ని పట్టించుకోదు లేని దాని ఊసు వదిలిపెట్టదు... <br /><br /><br />అయినా జర్కిన్ గురించి ఆలోచించీ, చించీ గొంతెండిపోతోంది.. కాస్త నీళ్ళు తాగుదామని బాటిల్ కోసం చూశా.. అక్కడ ఉంటే కదా, అది కనిపించడానికి..! అసలే ట్రాఫిక్ జామ్ లో ఇరుక్కుపోయి, ఏదో చచ్చీ-చెడి, బస్టాప్ చేరుకున్నా. అప్పటికే అందరూ వచ్చేశారు, నాకోసమే వెయిటింగ్.. ఇక చేసేది లేక, వాటర్ బాటిల్ తీసుకోకుండానే ఎక్కేసా.. అప్పుడు తీసుకోని బాటిల్ ఇప్పుడు దాహం వేస్తే ఎలా కనిపిస్తుంది!!! ఈ లోపల ఆత్మ సీత మొదలెట్టేసింది.. నువ్వెప్పుడూ ఇంతే, కనీసం ఒక గంట ముందే బస్టాప్ లో ఉండాలని చెబితే వినవు.. ఇప్పుడు అఘోరించు.. ఇక మళ్ళీ బస్ ఆపేవరకూ, నీ మొహానికి నీళ్ళెక్కడి నుండి వస్తాయి...అప్పటిదాకా అలానే గొంతెండబెట్టు... అదేం చిత్రమో కానీ, అప్పటివరకూ లేని దాహం హఠాత్తుగా మొదలయ్యింది.. ఒక ప్రక్క చలి, ఇంకో ప్రక్క దాహం... ఈ దాహం ఎలా తీరేది లలల.. దాహం గురించి ఒక ప్రకటన కూడా ఉంది కదా.. ఈ మామిడిపళ్ళ దాహం తీరేదెలా లాగా ఈ మనసు దాహం తీరేదెలా..!!! అవునూ మామిడిపళ్ళంటే గుర్తొచ్చిందీ, ఇది మామిడిపళ్ళ కాలమే కదా... హు.. మునుపటి రోజులే వేరు... <br /><br />ఎంచక్కా ఈ టైం కి, మా నాన్నగారు బంగినపల్లి మామిడి, కొబ్బరి మామిడి, పచ్చడి మామిడి, చిత్తూరు మామిడి, రసాలు, గట్టి కాయలు, పుల్ల కాయలు, పండ్లు.. ఒకటేమిటి ఎన్ని రకాలు ఉండేవో అన్ని ఉండేవి ఇంట్లో.. ప్రొద్దునే లేవగానే, టిఫిన్ - మామిడి కాయ పులిహోర, అన్నం లోకి, మామిడి కాయ పప్పు, మామిడి కాయ పచ్చడి సాయంత్రం - మామిడి పళ్ళ జ్యూస్, ఉప్పు-కారం అద్దిన మామిడి ముక్కలు, మళ్ళీ రాత్రి కి, ఇంకో మారు ఇవన్నీ లాగించి భుక్తాయాసం తో అలా కూర్చుంటే, ఊరికే మాట్లాడుతూ తినండి అని కొబ్బరి మామిడి ముక్కలు.. అబ్బా.. ఇక నా వల్ల కాదు, ఈ మామిడి పళ్ళు నేను తినలేను.. అయినా ఎంతసేపు మామిడి పళ్ళేనా అనుకునేదాన్ని.. సీన్ కట్ చేస్తే, నేను బెంగళూరు లో పడ్డా.. మనకి ఇక్కడ బయటకి వెళ్ళి కొనేంత సీన్ లేదు.. మొన్నొకసారి బుధ్ధి తక్కువై అడిగితే, వాడు కాయ 30 రూపాయలు అన్నాడు :( మామిడి కాయలు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడేమో ఛీ వెధవ పళ్ళు అని తీసి పారేసి ఇప్పుడేమో అదే వెధవ మొహమేసుకుని మామిడి పళ్ళో అని అడుగుతోంది... ఎవరనుకుంటున్నారు ఆ అడిగేది, ఇంకెవరు ఉంది కదా -- మనసు అదే.. అన్నిటికి మూల కారణం... <br /><br />ప్చ్.. ఉన్న కోరికలకి తోడు ఇప్పుడు ఈ మామిడి పళ్ళ జ్ఞాపకమొకటి!! హే అవునూ, మామిడిపళ్ళంటే గుర్తొచ్చింది.. ఇది ఎండాకాలం కదా.. నిన్నటి వరకూ, రోజూ ఎండలు చంపేసాయి.. అసలు మధ్యాహ్నం భోజనానికి వెళ్ళి రావాలంటే కష్టమైపోతోంది.. ఎంత ఎండలో బాబోయి... బెంగళూరు కూడా భగభగ మండిపోతోంది.. ఎండలు వద్దురా బాబూ అనుకుంటున్నా, అదేంటో సడెన్ గా ఈ రోజు ప్రొద్దున్నుండి మబ్బులు.. అసలు సన్ మాష్టారు కొంచెం కూడా తల బయటకి పెట్టలేదు.. ఎక్కడ నేను బయలుదేరే సమయానికి వర్షం వస్తుందో అని ఒకటే టెన్షన్.. ఎండ రావాలి భగవంతుడా అని ఎంత చెప్పినా వినిపించుకునే పరిస్థితిలో లేడు ఆయన -- ఏం చేస్తాం ఆయన అంతా event queue బేసిస్ మీద పని చేస్తాడు!!! ఛా ఎప్పుడూ ఇంతే.. కావాలనుకున్నదేది ఉండదు.. నిన్నటి వరకూ దానంతట అదే ఉన్న ఎండ, హఠాత్తుగా ఈ రోజు మాయమైపోవడం ఏంటి.. నిన్నటి వరకూ, కనీసం ముఖం కూడా చూపించని వాన, ఇప్పుడు తగుదినమ్మా అంటూ రావడమేమిటి... <br /><br />అవునూ వానలంటే గుర్తొచ్చాయి... ఏముంది జూన్ వచ్చేసింది.. ఇక రాబోయేదంతా వానాకాలమే... ఈ బెంగళూరు లో మరీ చిరాకేంటంటే, ప్రొద్దునంతా ఎండగా ఉండి, ఉన్నట్లుండి వాన పడడం మొదలవుతుంది.. కొంచెం వాన వస్తే చాలు మా ప్రక్కనే ఉండే లేక్ కాస్తా లెక్క లేకుండా పొంగిపోతుంది..దాంతో వాహనాలు జారిపడడాలు, మనుష్యులు పడిపోవడాలు, గంటల కొద్దీ జాములు... అమ్మో, నా వల్ల కాదు -- ఏ దిల్ మాంగే ఎండ అనిపిస్తుంది... అనిపించడం వరకూ సరే, మనకి ఎన్నెన్నో అనిపిస్తుంటాయి.. కానీ ఈ మనసుంది చూసారు అది జరిగే వరకూ ఇలా పీడిస్తూనే ఉంటుంది.. అక్కడికేదో YSR లాగా నేను ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు వర్షాన్ని, ఎండలని రప్పించేటట్లు..!!!!!<br /><br />అసలు ఏ ఆలోచన లేకుండా ప్రశాంతం గా ప్రయాణం చేద్దామనుకున్నా -- ఉహూ ఊరుకుంటుందా, ఊరుకోదు జర్కిన్ తో మొదలుపెట్టి, దేవుడి పాలన దాకా తీసుకు వచ్చింది!! పోనీ అక్కడితో ఆగిందా, లేదే దాన్ని కాగితం మీద పెట్టేవరకూ ఊరుకోలేదు.. పోనీ అక్కడితో ఆపేసిందా, అస్సల్లేదు దాన్ని పబ్లిష్ చేసేవరకూ ఊరుకోలేదు.. ఇక అయిపోయిందా మహాతల్లీ అంటే, ఊ అప్పుడేనా, ఇంకా కామెంట్లు రావాలి, అది రావాలి, ఇది రావాలి అని సాగదీస్తోంది.. బాబోయి నా వల్ల కాదు -- మనసు దూరని కారడవులకి వెళ్ళిపోతున్నా నేను!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-2271459225192479131?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-46053446705344920102009-05-20T11:46:00.011+05:302009-08-13T16:51:17.061+05:30వారాంతాలు అన్నీ ఇంట్లోనే గడిచి పోతున్నాయి, ఈ సారైనా బయటకి వెళ్దామని బయలుదేరా.. ఇంట్లో నుండి రాగానే ఆటో దొరికింది.. ఫోరం అని చెప్పి ఆటోలో కూర్చున్నా.. ఇన్నర్ రింగ్ రోడ్ మీదుగా తీసుకు వెళ్తున్నాడు.. రాత్రంతా వర్షం పడిందేమో, సూర్యుడు మబ్బుల వెనక ఆడుకుంటున్నాడు.. ఆగి ఆగి ఎండ, చల్లటి గాలి.. హా లాంగ్ రైడ్ కి వెళితే ఎంత బావుండో అనిపించింది... అలా ఊహల్లో తేలిపోతుండగా, సడన్ బ్రేక్ పడింది.. ఏంటా అని చూస్తే, దిగాల్సిన స్టాప్.. డబ్బులిచ్చేసి రోడ్డ్ దాటి ఇవతలకి వచ్చా.. ఈ మధ్య కాలంలో రాకపోయినా, ఇక్కడి వాతావరణంలో ఏ మార్పు లేదు.. ఎవరో లోకల్ బ్యాండ్ వాళ్ళనుకుంటా, ప్రోగ్రాం ఇవ్వడానికి ఏర్పాట్లు చేసుకుంటున్నారు.. ప్రక్కనే, కార్న్ ఘుమఘుమలు.. ఇంతలో మెయిన్ ఎంట్రన్స్.. మెటల్ డిటెక్టర్, సెక్యూరిటీ చెకింగ్.. అప్పట్లో, బాంబు దాడులు జరిగినప్పుడు పెట్టారు, ఆ తరువాత తీసేస్తారేమో అనుకున్నా, ఫర్లేదు ఇంకా కొనసాగిస్తున్నారు.. మరీ పెద్ద సీరియస్ చెకింగ్ కాకపోయినా, కనీసమైన అలెర్ట్ తో ఉన్నారనిపించింది..<br /><br />లోపలికి అడుగుపెట్టగానే చల్లటి గాలి... బయట కూడా చలిగా ఉందేమో, ఒక్కసారి చలి పుట్టింది.. :) ఎదురుగ్గా ఆర్చిస్ గ్యాలరీ.. వచ్చే నెల స్నేహితురాలి పెళ్ళి, కార్డ్ కొందామని లోపలికి వెళ్దామనుకుంటూ ఆగిపోయా.. ఎంత మంది జనాలున్నారో.. క్యూ లో నించుని మరీ చూస్తున్నారు.. హమ్మో వద్దులే మన వల్ల కాదనుకుని, ఎడమవైపు కి తిరిగా.. రా రమ్మని ఆహ్వానిస్తోంది వెస్ట్ సైడ్.. క్రొత్తగా ఏమైనా వచ్చాయేమో చూద్దామని లోపలికి దారి తీసా.. అక్కడేమో, పాత బట్టలకే - క్రొత్త రేట్లు తగిలిస్తూ ఉన్నారు సేల్స్ గర్ల్స్.. ఉన్న కొద్ది కస్టమర్స్ ఏమో, పాత రేటు అని కొని తీరా బిల్లింగ్ కౌంటర్ కి వెళ్ళేసరికి రేటు మారిపోతుండడంతో తిట్టుకుంటూ బిల్ చెల్లిస్తున్నారు.. ఇక ఇక్కడేమీ లేవులే అని పైకి వెళ్ళా. అక్కడ గిఫ్ట్స్ ఉంటాయి కదా, కార్డ్ ఇవ్వకపోయినా, ఏదైనా కొనిద్దాం అనుకున్నా.. తీరా అక్కడ చూస్తే, కనీసం నా నెల జీతం పెడితే తప్ప ఏవీ వచ్చేట్లు లేవు...! ఇక అక్కడ ఉండడం మంచిది కాదు అని అర్ధమయ్యి బయటకి వచ్చేసా.. అలా ప్రక్కకి తిరిగానో లేదో, మీ కోసం అంటూ ల్యాండ్ మార్క్ కనిపించింది.. హమ్మయ్య, అనుకుంటూ లోపలికి దూరిపోయా.. <br /><br />అక్కడి పరిసరాలు తెలిసినట్లుగా లేవు.. ఈ మధ్యే రీ-ఆర్గనైజ్ చేసినట్లున్నారు.. అడుగుపెట్టగానే, ప్రక్కనే బెస్ట్ సెల్లర్స్ ఉండేవి.. ఇప్పుడు అవన్నీ తీసేసి మ్యాగజైన్స్ పెట్టారు.. కొంచెం ముందుకెళ్ళా.. ఏదో స్పెషల్ సేల్ అని పెట్టారు.. ఆహా భలే మంచి చౌక బేరం అని పాడుకుంటూ వెళ్ళా.. ఆత్రంగా అన్ని పుస్తకాలవైపూ ఒక లుక్కేసా.. ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. కాస్త స్థిమితంగా మళ్ళీ చూసా.. ఉహూ.. ఇప్పుడూ ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. ఇలా కాదని, అన్నిటినీ గుచ్చి గుచ్చి చూడడం మొదలుపెట్టా.. అప్పటికీ ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. ఇంతకీ ఏమి అర్ధం కాలేదనుకుంటున్నారు, అక్కడున్న పుస్తకాల పేర్లు - వాటి రచయితల పేర్లు -- పుట్టి బుద్దెరిగిన తరువాత, అసలు ఆ పేర్లు వినలేదు.. అందుకే అనుకుంటా, పేద్ద ఆఫర్ అని పెట్టాడు అనుకుంటూ వెళ్ళిపోబోయా.. అయినా ఏ మూల లో ఏ పుస్తకముందో అనుకుంటూ, పైపై ఉన్న పుస్తకాలు తీసి ప్రక్కన పెట్టా.. హా, ఇప్పుడు కాస్త ఫర్లేదు.. కొంచెం హాయిగా అనిపించింది.. ఇంతలో ఆ ప్రక్కన ఏదో తెలిసిన మొహంలాగా ఉందే అనుకుంటూ చేతిలోకి తీసుకున్నా... ఎవరో కాదు మన సుబ్బులక్ష్మి.. ఆవిడ జీవిత చరిత్ర.. లోపల ఏముందో చూద్దామనుకుంటూ, గబగబ పేజీలు తిప్పా.. విషయం ఏముందో చదవలేదు కానీ, మంచి మంచి ఫొటోలు ఉన్నాయి.. సుబ్బులక్ష్మి గారి జీవితంలోని ముఖ్య ఘట్టాలన్నింటికి సంబంధించి ఛాయా చిత్రాలు ఉన్నాయి.. ఆహా, ఇది చాలు .. దీనికి వీళ్ళు డిస్కౌంట్ ఇవ్వకపోయినా కొనేసేదాన్ని అనుకుంటూ ఊరికే ఖరీదు చూసా.. అసలు ధర ఏమో అక్షరాలా వెయ్యి నూటపదహార్లు, అమ్మో అనిపించింది... క్రింద తగ్గింపు ధర - నాలుగొందల పదహారు.. ఇలాంటి పుస్తకాలు డిస్కౌంట్ ఇస్తే తప్ప కొనలేము అని మరోసారి అనుభవమైంది (ఇప్పుడు ఆ పూర్వానుభవం సంగతులు అడగకండే!).. ఇంకా ఇలాంటి పుస్తకాలు ఏమైనా కనిపిస్తాయేమో అని చూసాను కానీ, లాభం లేకపోయింది...<br /><br />సరే అనుకుంటూ కొంచెం ముందుకెళ్ళా.. అది ఒక కూడలి - మన బ్లాగు కూడలి కాదండోయి, రక రకాల పుస్తక లోకంలోకి తీసుకెళ్ళే దారులు.. నేరుగా వెళితే ఫిక్షన్.. కుడి ప్రక్కకి వెళితే చరిత్ర.. కాదు అని ఎడమ ప్రక్కకి తిరిగితే సాహిత్యం.. మనసేమో సరాసరి వెళ్ళిపోమంటోంది.. కానీ, ఒకసారి అక్కడికి వెళ్ళాను అంటే అటూ-ఇటూ చూసే అవకాశం ఉండదు.. సరే ఇటు వైపు నుండి నరుక్కొద్దామని, రైట్ టర్న్ తీసుకున్నా.. <br /><br />చరిత్ర -- <span style="font-style:italic;">గతమెంతో ఘన చరిత్ర</span> టైపు పుస్తకాల నుండి <span style="font-style:italic;">ఏ చరిత్ర చూసినా ఏమున్నది గర్వ కారణం</span> లాంటి పుస్తకాల దాకా ఉన్నాయి.. అది కూడా, రవి అస్తమించని సామ్రాజ్యం ప్రక్కనే, రక్తసిక్తమైన రవి సామ్రాజ్యం.. అంటే చరిత్రలోని పైన పటారాలు లోన లొటారాలు అన్నీ కూడా ఒక దగ్గరే చూసుకుని బేరీజు వేసుకోవచ్చన్నమాట! టైటిల్స్ అన్నీ వరుసగా చూస్తూ వెళ్తున్నా.. ఊరికే తల ఎత్తి చూసా, ప్రక్క వరుసలో ఏదో అందంగా ఉన్నట్లనిపిస్తే చూద్దామని వెళ్ళా... హ్మ్.. అది వీళ్ళ కేటలాగ్.. ఈ వరుసలో ఏ పుస్తకాలున్నాయి, రచయితలు.. ఇత్యాది వివరాలు.. సరే అని అది ప్రక్కన పెట్టి, నా స్కానింగ్ నేను చేసుకుంటూ ముందుకు వెళ్తున్నా.. మిడ్ ఈస్ట్ నుండి, మిడ్ ఆఫ్రికా దాకా.. సౌత్ అమెరికా నుండి నార్త్ కొరియా దాకా.. అదీ-ఇదీ తేడా లేదు.. అన్నీ ఉన్నాయి.. ఇండియన్ హిస్టరీ గురించి ఏదైనా తీసుకుందామనుకుంటూ వెతుకుతున్నా.. ఈ చరిత్రలో మళ్ళీ పలురకాలు - కల్చరల్ హిస్టరీ అని, పొలిటికల్ హిస్టరీ అని, బ్రిటీష్ పరిపాలన, మొఘల్ పరిపాలన, బ్రీఫ్ హిస్టరీ, డీటైలెడ్ హిస్టరీ.. చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా ఉన్నాయి (దాని బదులు కేటలాగ్ చూపిస్తే సరిపోతుంది :) ) సరే చివరికి కళల గురించిన ఒక పుస్తకం తీసుకున్నా.. ఇప్పటి వరకూ ఒక పుస్తకమే కాబట్టి చేతిలో పట్టుకుని తిరుగుతున్నా, దీనితో రెండయ్యాయి.. ఇలా అయితే కష్టమనుకుంటూ ఎందుకో క్రిందకి చూసా -- వెతకబోయిన బాస్కెట్ చేతికి దొరికినట్లు, అక్కడే ఒక ఖాళీ బాస్కెట్ ఉంది.. ఏమి హాయిలే హలా అనుకుంటూ పుస్తకాలు పెట్టి, దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నా.. ఇప్పటివరకు నేను చూసింది సగం పుస్తకాలే (అవి కేవలం చరిత్ర విభాగంలో).. మిగిలిన వాటి సంగతేంటా అని ముందుకు వెళితే అక్కడ చాలా మంది ఉన్నారు.. ఏంటా అక్కడెవరూ లేరు, ఇక్కడ ఇంత మందున్నారు విషయమేంటా అని చూస్తే, అక్కడ మనుష్యుల చరిత్రలు ఉన్నాయి -- అదేనండీ ఆటోబయోగ్రఫీలు... ఒకళ్ళేమో సుభాష్ చంద్రబోస్ చరిత్ర చదువుతూ ఆవేశపడిపోతుంటే ప్రక్కనే బేనజీర్ గురించి చదువుతూ నిట్టూర్పులు విడుస్తూ ఇంకొకరు.. ఇంత మందిలో పుస్తకాలని వెతకడం వీలు పడదు లే అని, అక్కడితో చరిత్రకి బై చెప్పి, ఫిక్షన్ లోకి వచ్చి పడ్డా... <br /><br />మొదటి పుస్తకమే డావిన్సీ కోడ్.. అంటే కవర్ పేజీ మారింది.. ఇక్కడకి వచ్చిన ప్రతిసారీ ఆ పుస్తకం అక్కడే ఉంటుంది, కాకపోతే కవర్ పేజీలు మారుతూ ఉంటాయి.. ఇంకొంచెం ముందేమో సిడ్నీ షెల్డాన్ పుస్తకాలు.. ఆ ప్రక్కనే జాన్ గ్రీషం ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు.. ఇంకా జాతీయ, అంతర్జాతీయ రచయితలందరూ మన బుర్ర తినేయడానికి ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తూ ఉన్నారు.. అయినా ఇక్కడ వరకూ వచ్చిన తరువాత వెనకడుగా.. నో నెవర్ అనుకుంటూ సాగిపోయా.. హా... ఎన్ని కధలో, అంతకంటే ఎక్కువ గిధలు (అదే కాపీ కొట్టి వ్రాసేవి).. అలా పుస్తకాలు చదువుకుంటూ చివరిదాకా వచ్చేసా(ఈ విభాగం చివరికి అని గుర్తు చేయక్కర్లేదు కదా!) టైం చూస్తే, దాదాపు అక్కడకి వచ్చి రెండు గంటలు దాటిపోయింది.. ఇంతలో గుర్తొచ్చి ప్రక్కన చూసా.. నా బాస్కెట్ లేదు.. హమ్మో, అసలే భారీ డిస్కౌంట్ పుస్తకముంది అందులో అని కంగారు పడుతూ చుట్టూ చూసా.. కానీ ఎక్కడా లేదు.. అయ్యయ్యో అనుకుంటూ, అన్ని వరుసలు చూడడం మొదలుపెట్టా.. ఒక పది నిమిషాల వెతుకులాట తరువాత కనిపించింది.. ఇంతకీ అదెక్కడుందో తెలుసా, చరిత్ర విభాగం చివరిలో అంటే ఫిక్షన్ మొదట్లో.. ఇక్కడ అడుగుపెట్టడమాలస్యం దాన్ని అక్కడ పడేసి నేను వచ్చేసా.. అయినా ఫర్లేదులే ఇప్పటివరకూ ఇక్కడే ఉంది అంతే చాలు అని, సాహిత్యం వైపు అడుగులు వేసా...<br /><br />శరత్ గారు ఆత్మీయ స్వాగతం పలికారు.. ఆయన ఎంత మంచిగా పిలిచినా, నాకే కొంచెం భయం ఆయనంటే... ఎందుకైనా మంచిదని కొంచెం దూరం మెయింటైన్ చేస్తుంటా.. తప్పనప్పుడు తప్పించుకుని వెళ్ళిపోదామని చూస్తూ ఉంటా.. ఈ సారి మాత్రం నిన్ను వదిలిపెట్టను అని ఆయన భీష్మించుకున్నట్లున్నారు, మొదటి రెండు వరుసల్లోనూ ఆయన పుస్తకాలే.. తీసుకుందామా అని మనసు లాగుతుంటే, మెదడు మాత్రం వద్దు బుక్ అయిపోతావు హెచ్చరిస్తోంది.. చివరికి మెదడే గెలిచింది.. అదేంటో తెలియదు కానీ, కేవలం బయట నుండి ఆ పుస్తకాలు చూడడం తప్ప, వాటిని చదివే ప్రయత్నం చేయలేదు నేనెప్పుడూ.. అదో రకమైన భయం.. ఆలోచనలని ప్రక్కన పెడుతూ, కొంచెం ముందుకి వచ్చా.. ఓషో ఓసోస్స్ అన్నారు.. మీ దగ్గరికి కాదులెండి సర్, అక్కడ ఉన్నారే అదిగో వివేకానందులవారు, వారి దగ్గరికి అని చెప్పి వచ్చేసా.. వివేక్ గారు! గంభీరంగా చూస్తున్నారు, అసలు నీకు బుధ్ధి, సిగ్గు ఏ మాత్రమైనా ఉన్నాయా అంటూ.. మరే, ఆయన స్పీచులు ఒకటి కాదు, రెండు కాదు, మూడు కాదు ఏకంగా తొమ్మిది భాగాలు కొనేసి అట్టేపెట్టేశానాయే! అంటే అప్పుడప్పుడు పూజ అదేలెండి బూజు దులుపుతూ ఉంటా! అదేంటో అస్సలర్ధమవదు, ఈ పుస్తకాలు ఎప్పుడు మొదలుపెట్టినా ఏదో ఒక అడ్డమే.. మొదటి భాగం చదివితే తప్ప ముందుకు వెళ్ళకూడదని నా ఫిలాసఫీ, కానీ మొదటిదేమో మొదటి పేజీ, అదీ మొదటి పేరాలోనే ఆగిపోయింది.. అక్కడ నుండి అంగుళం కూడా ముందుకు వెళ్ళడం లేదు.. సరే ఈ సారి తప్పకుండా అవన్నీ పూర్తి చేసి మీ దగ్గరికి వస్తానని సెలవు తీసుకున్నా. కొంచెం ఊపిరి పీల్చుకుందామనుకుంటుండగా, కృష్ణమూర్తి గారు కనిపించారు, బాబూ ఇప్పుడు మీతో మాట్లాడే స్థితిలో లేను అని చెప్పి వేగంగా అక్కడ నుండి వచ్చేసా..<br /><br />సాహిత్యం నుండి బయటకి వచ్చేసానా అని చూసేలోగానే, కామిక్స్ కనిపించాయి.. మా కజిన్స్ కి ఏమైనా తీసుకు వెళదామా అని అటు వైపు అడుగులు వేసా..రౌడీ జనాలందరూ అక్కడే ఉన్నారు, ఎవరో కాదు అందరూ పదేళ్ళలోపు వాళ్ళే.. పుస్తకాలు తీసుకోవడానికి పోటీలు పడుతున్నారు.. అమ్మో, ఈ రాక్షసులతో పనవదు లే, ఈ సారి మా రాక్షసులనే తీసుకొద్దామని డిసైడ్ అయ్యా.. <br /><br />ఇంతలో కౌంటర్ వచ్చింది.. బిల్లింగ్ ఏమో అని బాస్కెట్ పెట్టా, ఇక్కడ కాదు మేడం, పైన బిల్లింగ్ అని చాలా మర్యాదగా చెప్పింది అక్కడున్నావిడ! అంత చక్కగా చెప్పిన తరువాత చేసేదేముంది, చక్కా పోయాను.. <br /><br />పైన ఇంకో ప్రపంచం.. అది తరువాత తీరికున్నప్పుడెప్పుడైనా చెప్పుకుందాం.. ప్రస్తుతానికి తీసుకున్న పుస్తకాలతో బయటకి వచ్చేసా...<br /><br />హ్మ్.. అదండీ సంగతి...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-4605344670534492010?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-73631793242975431172009-05-14T11:54:00.002+05:302009-08-13T16:48:36.932+05:30టెక్నాలజీ శరవేగంతో మారిపోతోంది.. ఈ రోజున్న పధ్ధతులు రేపటికి ఉండడం లేదు.. మొదట్లో మాట్లాడడానికి మాత్రమే ఉపయోగించే, మొబైల్ ఫోన్ ఇప్పుడు కంప్యూటర్ ని replace చేసింది.. మినీ కంప్యూటర్ అయిపోయింది.. అంతటితో సెల్-ఫోన్ ప్రస్థానం ఆగిపోలేదు.. ఇడియట్ బాక్స్ అని మనం ముద్దుగా పిలుచుకునే టి.వి. కూడా ఫోన్ లో ఒదిగిపోతోంది...<br /><br />ఇప్పటికే జపాన్, కొరియాలాంటి చోట్ల మొబైల్ టి.వి. ప్రసారాలు విస్తృతంగా అందుబాటులోకి వచ్చాయి.. మనదేశంలో కూడా అందుబాటులోకి వచ్చింది, అయితే ఇంకా పూర్తి స్థాయిలో ప్రాచుర్యంలోకి రాలేదు..<br /><br /><span style="font-weight:bold;">మొబైల్ టి.వి అంటే?</span><br />మొబైల్ టి.వి. అంటే మనం ఇంట్లో లేకపోయినా, టి.వి లొ వచ్చే కార్యక్రమాలన్నీ మన మొబైల్ ఫోన్ లో రావడం... ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా, ఎలాగైనా టి.వి. చూడచ్చనమాట... అయ్యో, TV9 నిరంతర వార్తా స్రవంతి మిస్స్ అవుతున్నామని లేకపోతే, Etv2 ఘంటారావం గంటలు వినలేకపోతున్నామని అస్సలు ఫీల్ అవ్వక్కర్లేదు!!<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ఏ టెక్నాలజీనో...?</span><br />ఈ మొబైల్ టి.వి. ప్రసారాలకి ఒక్కో దేశంలో ఒక్కో టెక్నాలజీ వాడుతున్నారు.. ఉదాహరణకి, జపాన్/కొరియా లో ISDB-T, యూరోప్ లో అయితే DVB-H, మన దేశంలో IPTV ఉపయోగిస్తున్నారు.. <br /><br />మొబైల్ టి.వి. వాడకంలో జపాన్/కొరియా అన్నింటికంటే ముందున్నాయి. అక్కడ విడుదల చేసే, ప్రతి మొబైల్ ఫోన్ (ఒక్క low end models తప్పించి) లో టి.వి. తప్పని సరి. అక్కడ వాడే Standard - ISDB-T -- OneSeg.. మామూలు టి.వి ప్రసారాలకి వాడే బ్యాండ్ విడ్త్ ని 13 సెగ్మెంట్స్ చేసి, దాంట్లో 13వ సెగ్మెంట్ ని కేవలం మొబైల్ ప్రసారాలకి ఉపయోగిస్తారు.. ఒక్క సెగ్మెంట్ లోని frequency ని మాత్రమే వాడడం వల్ల, దీన్ని OneSeg అంటారు..<br /><br /><span style="font-weight:bold;">సీరియల్స్, సినిమాలు తప్ప ఏమీ ఉండవా..?!</span><br />మొబైల్ టి.వి. అంటే కేవలం టి.వి. ప్రసారాలు మాత్రమే కాదు.. దీంట్లో ఇంకా చాలా సమాచారం అందుబాటులో ఉంటుంది.. ఈ రోజు మనమున్న ప్రదేశంలో ఉష్ణోగ్రత ఎంత ఉందో ఇత్యాది వాతావరణ వివరాలు ఎప్పటికప్పుడు తెలుస్తూ ఉంటాయి. అసలే జపాన్ లో భూకంపాలు అవీ ఎక్కువ.. ఎక్కడైనా, ఏమైనా జరిగినా emergency messages టెలీకాస్ట్ చేయడానికి, ప్రజలని అలర్ట్ చేయడానికి ఉపయోగపడుతుంది.. ఈ సమాచారం అంతా పంపించడానికి ఉపయోగించే టెక్నాలజీని, BML- Broadcast Markup Language.. కేవలం సమాచారం మాత్రమే కాకుండా, Internet links, కంపెనీలు ప్రకటనలు పంపించడానికి కూడా ఉపయోగించుకోవచ్చు..<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Any Additional Features..??</span><br /><br />ఎంతసేపూ టి.వి. చూడడమేనా, వేరే పనులేమీ లేవా అంటారా..?! కేవలం చూడడమే కాదు, ఆ కార్యక్రమాలని రికార్డ్ చేసుకుని mp3player/DVD కి transfer చేసుకోవచ్చు.. ఎటూ ఫోన్స్ లో ఇప్పుడు 32GB In-built memory మెమరీ ఉంటోంది.. అలానే ఇంకో 32GB SD Card Support కూడా ఉంది.. కాబట్టి ఎన్ని ప్రోగ్రాములనైనా రికార్డ్ చేసుకోవచ్చు..<br /><br />ఇప్పుడు Set-top-box లో అందుబాటులో ఉన్న reserve-recording/reminder సదుపాయం కూడా మొబైల్ టి.వి. లో ఉంది.. మనము తేదీ, సమయం ముందే సెట్ చేసి ఉంచితే, ఆ కార్యక్రమం వచ్చే టైం కి ఆటోమాటిక్ గా, టి.వి power-on అవుతుంది, రికార్డింగ్ మోడ్ కూడా పెట్టి ఉంటే, రికార్డింగ్ కూడా మొదలవుతుంది..<br /><br />ఇంకా దీంట్లో advanced features చాలా ఉన్నాయి. మనకి టి.వి. చూస్తున్నప్పుడు ఏదైనా సీన్ నచ్చితే, దాన్ని క్యాప్ట్చర్ చేసుకోవచ్చు.. మనం రికార్డింగ్ చేసిన ఫైల్స్ లో మార్కర్స్ కూడా పెట్టుకోవచ్చు.. ఉదాహరణకి, 20-20 మ్యాచ్ రికార్డ్ చేసాము.. దాంట్లో 4's 6's ఉన్న సీన్స్ మాత్రం వేరే ఫైల్ గా సేవ్ చేసుకోవచ్చు..<br /><span style="font-weight:bold;"><br />మరి ఖరీదు మాటో..</span><br />ప్రస్తుతానికి టి.వి ప్రసారాలకి కూడా డాటా ప్లాన్స్ తో కలిపి ఇస్తున్నారు.. అవి ఒక్కో సర్వీస్ ప్రొవైడర్ ని బట్టి మారుతూ ఉంటుంది.. పోటీ ఎక్కువ ఉన్న చోట్ల ఉచితంగానే ఇస్తున్నారు, కొన్ని చోట్ల నామినల్ ఛార్జెస్.. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">ఎలాంటి ఫోన్ కావాలంటారు..?</span><br />టి.వి కావాలనుకుంటే, మొబైల్ సప్పోర్ట్ ఉండాలి.. ఇప్పుడు వచ్చే High-End Models అన్ని in-built TV Support తో వస్తున్నాయి.. కాబట్టి, అలాంటిది చూసి తీసుకోండి.. కాకపోతే, స్క్రీన్ పెద్దదిగా ఉంటే, మంచి ఎక్స్పీరియన్స్..<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ప్రకటనల సంగతో..?</span><br />జపాన్/కొరియాలో మొబైల్ టి.వి ప్రసారాలకి ప్రత్యేకంగా బ్యాండ్ విడ్త్ ఉపయోగిస్తున్నారు కాబట్టి, అక్కడ కేవలం అరగంటకి ఒకసారి ఒక 5నిమిషాలు మాత్రమే వస్తుంటాయి ప్రకటనలు.. కాబట్టి ప్రస్తుతానికి అయితే, విసుగెత్తించే ప్రకటనల గొడవ లేదన్నట్లే...!<br /><br />ఇలా చాలానే ఉన్నాయి.. త్వరలో మన భారతంలో కూడా, టి.వి ప్రసారాలు విస్తృతంగా అందుబాటులోకి వచ్చి అందరూ టి.వి ప్రసారాలు ఆనందించాలని కోరుకుంటూ... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-7363179324297543117?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-75860038284311042452009-01-30T11:12:00.003+05:302009-08-13T16:48:36.933+05:30ప్రకటన -- ఈ పేరు వినగానే, కళ్ళు చిట్లించే వాళ్ళు కొందరైతే, కోపంగా ఛానెల్ మార్చే వాళ్ళు మరికొందరు.. ఈ బాధలు ప్రక్కన పెడితే, ఏ వస్తువుకైనా అమ్మకాలు పెరగాలన్నా, తగ్గాలన్నా ప్రకటన ముఖ్యపాత్ర పోషిస్తుంది.. కేవలం సచిన్ నటించాడని బూస్ట్ తాగే వాళ్ళు ఎందరో.. అలానే మనకి నచ్చని వాళ్ళు నటించారని ఆ వస్తువుని వాడని వాళ్ళు కూడా అంతే మంది ఉన్నారు... మనకి నచ్చినా, నచ్చకపోయినా ప్రకటనలు లేకపోతే వస్తువులు లేవు..<br /><br />ఇప్పటివరకూ ప్రకటనలన్నీ ఒక మూస పధ్ధతిలో సాగుతున్నాయి.. టి.వి./రేడియో వీటిల్లోనే ప్రకటనల జోరు ఎక్కువ.. ఇంటర్నెట్ లో కూడా ప్రకటనలు ఉన్నా, వాటిని po-up blocker ద్వారా తప్పించుకుంటూ ఉంటాం .. అయితే ఈ మధ్య కాస్త ముందడుగు వేసి మొబైల్ ఫోన్స్ లో కూడా మొదలు పెట్టారు.. mGinger లాంటివి ఈ కోవలోకే వస్తాయి.. కాకపోతే ఈ ప్రకనటలు రావాలి అంటే, ముందుగా మనం వాళ్ళ సైట్ లో రిజిస్టర్ చేసుకోవాలి.. మనం ఎంచుకున్న వర్గాన్ని (ట్రావెల్/మ్యూజిక్.. ) బట్టి దానికి సంబంధించిన ప్రకటనలు వస్తూ ఉంటాయి.. వీటికి తోడు, సర్వీస్ ప్రొవైడర్(ఆపరేటర్) పంపించేవి ఎటూ ఉండనే ఉన్నాయి.. పంపించేది ఎవరైనా, వాటి వెనకున్న ముఖ్యోద్దేశం మాత్రం, ఆ వస్తువు గురించి వినియోగదారులందరి నోళ్ళలో నానడమే!<br /><br /><br />ఇదీ ఇప్పటిదాకా ప్రకటనల ప్రస్థానం... అయితే ఒక వైపు టెక్నాలజీ ఎంతో అభివృధ్ధి చెందుతోంది.. క్రొత్త క్రొత్త వస్తువులు కనిపెడుతున్నారు... అలానే ప్రకటనలు కూడా క్రొత్త రూపు సంతరించుకుంటున్నాయి..<br /><br />మా కంపెనీ తరపున ఇంకో పాలసీ ని మొదలుపెట్టాము.. దానితో అనేక లాభాలున్నాయి, మీరందరూ చేరండహో - అనేది కొంచెం పాతకాలం ప్రకటన.. అదే టాక్స్ ఫైల్ చేసేటప్పుడు ఈ ప్రకటనలని పదే పదే చూపించడం, చూసే వాళ్ళని వాళ్ళ పధకాలకి ఆకర్షితులయ్యేలా చూడడం ఇప్పటి ప్రకటన.. ఎటూ ఏదో ఒక సేవింగ్ చేయాలి కాబట్టి, ఆ సమయంలో ముందు ఏ పాలసీ గురించి తెలిస్తే దాంట్లోనే పెట్టుబడి పెడతాం.. దీన్ని ఇంకొంచెం ముందుకు తీసుకు వెళితే, శాలరీ అక్కౌంట్ లో పడగానే, బ్యాంక్ వాళ్ళ నుండి, బ్యాలన్స్ ఇంత అని మెస్సేజ్ వస్తుంది.. దానితో పాటే, మీ దగ్గర ఇంత డబ్బు ఉంది కాబట్టి, ఏ యే పధకాల్లో పెట్టుబడి పెడితే బావుంటుందో సూచిస్తూ ప్రకటన వస్తే! నచ్చిన వాళ్ళు వెంటనే ఇన్వెస్ట్ చేయడానికి ఉపయోగపడుతుంది..<br /><br />ఇది కేవలం ఇక్కడితోనే ఆగిపోలేదు.. మనం ఏదైనా షాపింగ్ మాల్ లో ఉన్నాము.. అక్కడున్న మెక్-డొనాల్డ్స్ లో 1+1 పిజ్జా ఆఫర్ ఇంకో 20 నిమిషాల్లో ముగుస్తుంది.. మనమున్న లొకేషన్ ఆధారంగా, ఈ మెసేజ్ మనకి వస్తే, ఇష్టమున్న వాళ్ళు ఉపయోగించుకోవచ్చు.. అలానే సరదాగా రోడ్ మీద నడుస్తూ వెళుతున్నప్పుడు ఆ దగ్గర్లోని ఏ జిమ్ సెంటర్ గురించో లేక ఏ డ్యాన్స్ ఇన్స్టిట్యూట్ గురించో తెలిస్తే, ఎప్పటినుండో చేయాలనుకుంటున్న హాబీలని నిరాఘాటంగా మొదలుపెట్టచ్చు.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలానే ఉన్నాయి.. ఇంకొక ఉదాహరణ.. మీరు ఎక్కువగా సినిమాలు చూస్తారు.. మీ స్నేహితులకి పంపించే మెస్సేజెస్ లో కూడా, "సినిమా" అనే పదం ఎక్కువసార్లు వాడారు.. అంతే మీకు మీ ఏరియాలో ఉన్న సినిమాల లిస్టింగ్ ప్రకటన రూపంలో మిమ్మల్ని చేరిపోతుంది..<br /><br />మరీ ఇలా అయితే ఇక ప్రైవసీ ఎలా అంటే, Don't call Registry లాగా Don't Message Registry పెట్టాలేమో!.. కాకపోతే ప్రస్తుతానికి ఈ ధోరణి అంత పెరగలేదు కాబట్టి, ఇప్పటికిప్పుడు ఇబ్బంది లేదు.. మున్ముందు ఏమి జరగబోతుందో.. ఇప్పటివరకు, గ్రే ఏరియాగా ఉన్న మొబైల్ ప్రకటనలు, రకరకాల పధ్ధతుల్లో విప్లవం (ప్రకటనల రంగంలో) సృష్టించబోతోంది.. రాబోయే కాలం మరెన్ని వింతలని, విశేషాలని మోసుకువస్తుందో!!!<br /><br />ఒక చమక్కు: మీరు ఇప్పటికే మీ మొబైల్ ఫోన్ లో ప్రకటనలతో ఇబ్బంది పడుతూ ఉంటే, <a href="http://computerera.co.in/blog/?p=1297">ఇక్కడ</a> ఓ లుక్కేయండి...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-7586003828431104245?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-83018183652022594192008-12-31T17:04:00.005+05:302009-08-13T16:27:54.947+05:302008 రానూ వచ్చింది.. పోనూ పోతోంది!!! ఏంటో పోయిన సంవత్సరం కూడా ఇదే అనుకున్నా.. ఇప్పుడూ అంతే అనుకుంటున్నా.. కాలం గడుస్తుంటే, అభిప్రాయాలు మారుతూ ఉంటాయంటారు కానీ, డిసెంబరు 31 మీద మాత్రం నాకు చిన్నప్పటి నుండీ ఇదే అభిప్రాయం!<br /><br />అయితే ఈ వత్సరం మాత్రం 64x స్పీడ్ తో అయిపోయిందనిపించింది.. అసలు ఎలా గడిచిందో కూడా ఎంత ఆలోచించినా అర్ధం అవడం లేదు! కనీసం ఏమి సాధించానా అని చూస్తే, అది చూసుకోకపోవడమే బెటర్ అనుకుంటా!<br /><br />ఈ సంవత్సరమంతా బిజీ ఎప్పుడూ లేను (అంటే ప్రతీ సారి అలానే అనుకుంటా :) ) వ్యక్తి గతం గా చూస్తే ఏమీ చేయలేదు.. కనీసం నా బ్లాగు మొదటి పుట్టిన రోజు కూడా గుర్తు లేదు!! పాపం.. ఎన్ని తిట్టుకుందో నన్ను నా బ్లాగ్! పోనీ వృత్తిపరంగా ఏమైనా చేశానా అని చూసుకుంటే అది కూడా డౌటే! సాధించానా లేదా అనేది ప్రక్కన పెడితే, అక్కడ కనీసం ప్రయత్నమైతే చేశాను!<br /><br />ఒక పేటెంట్ తృటిలో వచ్చి తప్పిపోయింది.. అలానే ఒక ప్రొడక్ట్ మొదటి నుండి, చివరి వరకు పని చేయగలిగాను అనే సంతృప్తి ఉంది... అలానే పర్సనల్ గా, చాలా చేయాలనుకున్నా.. కానీ ఏదీ చేయలేకపోయా.. అయితే చేయాలనుకోకుండా, చేసింది మాత్రం ఒకటుంది.. TT నేర్చుకోవడం... కొరియాలో సరదాగా నేర్చుకున్నా.. కానీ అక్కడ నుండి వచ్చేసే రోజు మాత్రం మాకు నేర్పించినతన్ని కూడా ఓడించేశా!!! అది తలుచుకుంటే నవ్వొస్తుంది.. ఆ రోజు లక్ మొత్తం నా వైపే.. ఎంతలా అంటే నేను ఎంత పిచ్చి గా కొట్టినా, అదొక అద్భుతమైన షాట్ గా మారడం.. చివరికి నేను కొట్టిన ఒక షాట్ గాల్లోకి చాలా పైకి లేచి, చివరికి టేబుల్ మీద సరిగ్గ పడడం!!!... అలా అతన్ని నాలుగు సెట్లలోనూ క్లీన్ స్వీప్ చేసి పారేశా!!! అంటే నాకు ఎంతవరకు వచ్చో నాకు తెలుసు, కానీ ఆ రోజు అలా జరిగిపోయింది!!!<br /><br />ఇంకా చాలా చాలా రాయాలనిపిస్తోంది.. మనసులో మెదిలే ఆలోచనలన్నింటికీ రూపం ఇవ్వగలిగితే ఎంత బావుండు.. కానీ, ఏంటో అక్కడి వరకే వచ్చి ఆగిపోతున్నాయి.. చేరువైనా, దూరమైనా ఆనందమే....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtabuzZmTI/AAAAAAAAEYk/HI8WwQaFFow/s1600-h/IMG_2089.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtabuzZmTI/AAAAAAAAEYk/HI8WwQaFFow/s400/IMG_2089.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285918020115994930" /></a><br /><br />రాబోయే వత్సరం అందరికీ మంచి చేయాలని కోరుకుంటూ.. అందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-8301818365202259419?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-26936570440305286642008-12-31T16:28:00.011+05:302009-08-13T16:47:45.068+05:30<a href="http://nalonenu.blogspot.com/2008/12/blog-post.html">మొదటి భాగం...</a><br /><a href="http://nalonenu.blogspot.com/2008/12/sanctury.html">రెండో భాగం...</a><br /><br />అలా అన్ని రకాల దుమ్ము, ధూళి లో మునిగి తేలి, రూమ్ కి చేరుకున్నాం.. రావడం ఆలస్యం, అందరూ స్నానాలు చేయడానికి పరిగెత్తారు... ఇక అమ్మాయిల సంగతి చెప్పేదేముంది.. అందరూ తలంట్లు మొదలు పెట్టారు... మొత్తానికి అలా అందరూ ఫ్రెష్ అయ్యేసరికి, వేడి వేడి పకోడీలు సిధ్ధం గా చేసి పెట్టారు... వాటికి తోడు మంచి అల్లం టీ... వాటే కాంబినేషన్ అనుకుంటూ, అందరూ లాగించారు.. క్యాంప్ ఫైర్ 8 నుండి మొదలవుతుంది అని చెప్పేసరికి, ఇంకా గంట పైనే ఉందిలే అనుకుని మా వాళ్ళు అందరూ అలా విశ్రమించారు..<br /><br />మాటల్లోనే ఎనిమిది అయిపోయింది.. మా గెస్ట్ హౌస్ కి ఒక ఫర్లాంగు దూరం లో, ఒక చిన్న చెరువు, దాని ప్రక్కన కొన్ని గుడిసెలు ఉన్నాయి.. మన క్యాంప్ ఫైర్ జరిగేది అక్కడే.. అందరూ బయలుదేరి వచ్చెయ్యండి అని చిన్నన్న గొంతు చించుకుని అరిచి చెప్పారు.. చిన్నగా, అందరూ టార్చులు పట్టుకుని బయలుదేరారు.. చిమ్మ చీకటి.. ఏవేవో శబ్దాలు... గుబురు చెట్లు, పొదలు.. నడుస్తుంటే, ఆకుల మీద చెప్పుల రాపిడి కి కీచురాళ్ళు అరుస్తున్నాయి... ఎవరి సెల్ లో లైట్ ఎక్కువ వెలుతురు వస్తుందా అని చర్చలు.. అలా కాసేపు నడిచేసరికి, ఎక్కడినుండో సన్నటి వెలుగు.. ఇదేంటా అని చూసేసరికి, ఒక్కసారిగా పెట్రోమాక్స్ లైట్లు పెట్టినంత వెలుగు.. ఇంత వెలుగు ఎక్కడిదా అని చూస్తే, పున్నమి చంద్రుడు... అక్కడ పెద్ద చెట్లు ఏమీ లేవు.. కనుచూపు మేరా చంద్రుడే.. పౌర్ణమేమో, మరీ వెలిగి పోతున్నాడు... మీరూ చూస్తారా....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtS6cvoMLI/AAAAAAAAEXk/70jTozdiUWU/s1600-h/Picture+132.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtS6cvoMLI/AAAAAAAAEXk/70jTozdiUWU/s400/Picture+132.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285909751751258290" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtTJOvypbI/AAAAAAAAEXs/vWy2mnS32kY/s1600-h/Picture+135.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtTJOvypbI/AAAAAAAAEXs/vWy2mnS32kY/s400/Picture+135.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285910005691884978" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtUd7NfQPI/AAAAAAAAEX8/OSHtjtQhJnM/s1600-h/Picture+136.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtUd7NfQPI/AAAAAAAAEX8/OSHtjtQhJnM/s400/Picture+136.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285911460736614642" /></a><br /><br />అలా చంద్రుడి వైపు చూస్తూ, చిన్నగా మా వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళాను.. అప్పటికే సగం పైగా వచ్చేశారు.. గోల గోల గా అరుస్తూ, పాటలు పాడుతూ, డ్యాన్సులు చేస్తున్నారు.. సరే మాతో కూడా కలిపి అందరూ వచ్చేసినట్లే, ఇక అసలు ఆటలు మొదలు పెడదాం అన్నారు.. చీటీలు తీసి, గ్రూపులుగా డివైడ్ చేశారు.. ఇక ఆట మొదలు అన్నారు... ప్రక్కనే ఫైర్ మండుతూ ఉంది... ఆ చలిలో, మంట ప్రక్కన కూర్చుంటే ఎంత హాయిగా ఉందో... సరే ఆట విషయానికి వస్తే, అది మూగ నోముల సయ్యాట! అర్ధం అవలేదా.. అదేనండీ డంబ్ షెరాడ్స్... హిందీ, ఇంగ్లీష్ భాషల సినిమాలు, వ్యక్తులు, ప్రొడక్ట్లు ఇంకా ఏవేవి ఉండాలో అవన్నీ.. ఆర్గనైజర్లు, హడావిడిగా అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నారు.. ఒక్కో టీం నుండి ఒక్కొక్కరు రావడం, నటించడం... వాళ్ళ నటన మొదలవగానే, ఇక ప్రక్క టీముల వాళ్ళు ఏదేదో కామెంట్స్ చేయడం!!! ఈ గొడవలో వాళ్ళు చెప్పాలనుకున్నది చెప్పలేకపోవడం!!!! ఎంత గొడవ గొడవో.. ఈ సందట్లో అనుకోకుండా, ఆన్సర్ ప్రక్క టీం వాళ్ళు చెప్పస్తే, వీళ్ళు మార్క్స్ తెచ్చుకోవడం.. ఇంతలో ప్రక్క టీం లో నుండి, ఒక అబ్బాయి లేచాడు.. తను దేవానంద్ అని చూపించాలి.. ఏదో చూపిస్తున్నాడు.. కామెంట్స్ యధావిధి సాగుతున్నాయి.. ఇంతలో ప్రక్క నుండి ఎవరో, అతను పైకి మాట్లాడుతున్నాడు అని గట్టిగా అన్నాడు అంతే ఈ చేసే అతను, లేదు నేను మాట్లాడడం లేదు అని నోరు తెరిచేశాడు.. హ్హహ్హ.. అతన్ని కూర్చోపెట్టేశారు.. ఇంకొకతను లేచాడు..ఏదో చేసి చూపించాడు... వాళ్ళ టీం వాళ్ళు ఏదో గెస్ చేశారు.. అదే కరెక్ట్ అని చెప్పడానికి, అతను యస్ యస్ అని గట్టిగా అన్నాడు... హ్హహ్హ.. అతన్ని చేసింది చాలు, కూర్చో బాబూ అన్నారు... అలా పేరుకి ఆట కానీ, భలే సరదాగా గడిచింది.. <br /><br />మొత్తానికి ఇదంతా అయ్యేసరికి పది దాటింది.. సరే ఇక భోజనాలకి బయలుదేరాం.. భోజనం ఫర్లేదు బానే ఉంది.. మధ్యాహ్నం అంత రుచికరంగా అయితే లేదు, కానీ మేమంత ఆనందం గా ఉన్నాం కదా, కాబట్టి ఎలా ఉన్నా కూడా కడుపులోకి వెళ్ళిపోయింది.. మళ్ళీ పొలో మని బయలుదేరారు.. ఇక ఇప్పుడు ఫ్రెషర్స్ అందరూ వాళ్ళకున్న టాలెంట్ ని చూపించాలి.. వాళ్ళు అలా చెబుతున్నారో లేదో, మా చెల్లెళ్ళు ఇద్దరూ మాకు ఓపిక లేదు మేము రాము అని రూమ్ లోకి వెళ్ళిపోబోయారు..కానీ మా మానేజర్ పట్టేసుకున్నారు!.. ఇక తప్పదా అనుకుంటుండగా, ఇంకొకతను వచ్చి అమ్మాయిలు వద్దులెండి సర్, బయట చాలా చీకటి గా ఉంది అని ఏదో చెబుతున్నాడు!! అంతా అబధ్ధాలు.. వాళ్ళు బాగా తాగడానికి మేం అడ్డం అని, ఇలా సెటప్ చేశారు.. అయినా, ఇక వాళ్ళు అలాంటి పనులు చేస్తున్నప్పుడు మేము ఎందుకులే అని మేము ఇక రాం మీరే హబ్బ చేసుకోండి అనేసి వెళ్ళిపోయాం.. చివరికి మా మానేజర్ కూడా సరే అయితే, కానీ రేపు ప్రొద్దున్న ఎనిమిది కల్లా, రెడీ గా ఉండాలి, ఈ రోజు లాగా ఆలస్యం చేస్తే కుదరదు అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు... <br /><br />ఇలా రూమ్ లోకి రాగానే, చెల్లెళ్ళిద్దరూ పడుకోబోతున్నారు.. అంతలో మా ఫ్రెండ్ ఆగండి అని అరిచింది.. వాళ్ళు ఉలిక్కి పడ్డారు.. నిద్ర పోబోతుంటే ఈ గోల ఏంటి అని విసుక్కున్నారు.. తను చిన్నగా గొంతు సవరించుకుని మొదలు పెట్టింది.. వెళ్ళబోతూ ఒక్క మగాడు(మా మానేజర్ ని ముద్దుగా అలా పిలుచుకుంటాం!!!) ఏం చెప్పారో విన్నారు కదా.. రేపు కూడా లేట్ అవడానికి వీల్లేదు అన్నారు.. మీరు ఎన్నింటికి లేస్తారో తెలియదు, రేపు ఆరింటికల్లా అందరూ లేచి సిధ్ధంగా ఉండాలి.. ఈ రోజు మన తలుపు కొట్టిన వాళ్ళ రూములన్నీ మనమే విరగొట్టాలి రేపు అని కాస్త కోపంగానే చెప్పింది.. పాపం ఏమనుకున్నారో ఏమో!!! సరే అక్కా, రేపు వేకువ ఝామునే లేచి తయారవుతాం అని బిక్క మొహమేసుకుని చెప్పారు... అందరూ ఎవరికి నచ్చిన టైం కి వాళ్ళు అలారం పెట్టుకుని పడుకున్నారు.. నేను మాత్రం ఎటు పోయి ఎటు వచ్చినా ఆరింటికి లేస్తే సరిపోతుందిలే అనుకుని పడుకున్నా...<br /><br />నిద్రలో ఏవో కలలు.. కొంత మంది కలవరిస్తున్నారు కూడా.. రూం బయట నుండి మాటలు వినిపిస్తున్నాయి.. ఏంటా టైం ఎంత అయ్యింది అని చూస్తే, మూడు కావస్తోంది.. అప్పుడే క్యాంప్ ఫైర్ నుండి తిరిగి వచ్చినట్లున్నారు.. కాసేపటికి అంత సద్దు మణిగింది.. మళ్ళీ అయిదింటి కల్లా మాటలు.. అబ్బా, కాసేపు ప్రశాంతం గా నిద్ర పోనివ్వరా అనుకుంటూ పడుకున్నా.. అంతలో గట్టిగా తలుపులు కొడుతున్న శబ్దాలు.. ఛీ జీవితం అనుకుంటూ లేచా!! కానీ హాశ్చర్యం ఎవరూ కొట్టడం లేదు.. అసలు బయట చిన్న సౌండ్ కూడా లేదు.. ఓహ్ కలా అనుకుని పడుకోబోతూ టైం చూశా.. ఆరుకి పావుగంట తక్కువ.. సర్లే ఇకా పావుగంటే కదా, లేచేస్తే పోలా అనుకుని, చిన్నగా లేచా.. ఆల్రెడీ ఒక చెల్లి లేచింది అప్పటికే.. అబ్బో అనుకుని ఎన్నింటికి లేచావంటే అయిదింటికి అంది.. సరే మంచిది.. ఇంతలో మిగతా వాళ్ళు కూడా లేస్తున్నారు.. ఏదైతేనేమి, 7 కల్లా అందరూ తయారయ్యాం.. బయటకి వచ్చి చూస్తే, అప్పటికే ఒక బ్యాచ్ బయలుదేరడానికి సిధ్ధంగా ఉంది.. ఏంటా అని అడిగితే, వాళ్ళందరూ ప్రొఫెషనల్ ట్రెక్కర్స్ అట.. వేరే రూట్ లో వెళుతున్నారట.. అందుకని అందరి కంటే ముందు బయలుదేరుతున్నారు.. మాకు అంతక్కర్లేదులే అనుకుని టిఫిన్ తినడానికి వెళ్ళాం... అప్పటికే మా డాన్(ఇది కూడా మానేజర్ పేరే!) ప్లేట్ పట్టుకుని నించున్నారు.. మమ్మల్ని చూసి పెద్ద ఆశ్చర్యపోతున్నట్లు పోస్ పెట్టారు.. మేము దాన్ని పట్టించుకోకుండా, లైన్ లో వెళ్ళి నించున్నాం.. ఈ రోజు టిఫిన్ కాస్త వెరైటీ గా ఉంది.. చూడడానికి ఇడ్లీల లాగా ఉన్నాయి, కానీ అలా లేవు.. లడ్డూల్లా రౌండ్ గా ఉన్నాయి.. ఏంటి అని అడిగితే, కూర్గ్ స్పెషల్ ఇడ్లీ లట అవి.. వాటిల్లోకి కర్రీ బావుంది.. ప్రక్కనే షరా మామూలు బ్రెడ్.. ఈ ఇడ్లీ లు కొన్ని తింటూ ఉండగా, అంతలో కూర్గ్ కే ప్రత్యేకమైన స్వీట్ అంటూ తీసుకు వచ్చారు.. చూడడానికే అదోలా ఉంది.. దాన్ని అన్నంలో, అరటిపండు కలిపి చేస్తారట... దాన్ని కొబ్బరి తురుములో కలుపుకుని తినాలి.. మొదట తీసుకోవడానికే సందేహించారు.. అంతలో ఒకరిద్దరు తిని బావుంది బావుంది అనడంతో, మిగతా వాళ్ళు కూడా ధైర్యం చేశారు.. నేను కొంచెం తిన్నాను, కానీ నచ్చలేదు.. అదోలా ఉంది.. అలా ఫలహారాల ప్రహసనం పూర్తయ్యింది.. అది పూర్తవగానే, లంచ్ ప్యాకెట్స్ తెచ్చి ఇచ్చారు.. అందరూ ఎవరి బాగ్స్ లో వాళ్ళు సర్దేసుకున్నారు.. అందరూ రెడీనా అన్న మానేజర్ అరుపుతో అందరూ బయటకి వచ్చేశారు.. ఇంతకీ ఎక్కడికి వెళుతున్నామో చెప్పలేదు కదా.. ఈ రోజు కార్యక్రమం ట్రెక్కింగ్.. బ్రహ్మగిరి అనే కొండ ఎక్కాలట... <br /><br />కావల్సినవన్నీ సర్దేసుకుని, జీప్ లో బయలుదేరాం.. కొండ మొదటి వరకు, జీప్లో వెళ్ళి అక్కడ నుండి ఎక్కాలట!!! అమ్మాయిలమందరమూ జీప్ వెనకాల, ముందు వైపు లీడ్, మానేజర్ కూర్చుని ఉన్నారు.. ఎంత దూరం ఎక్కాలి అని అడిగా నేను.. దానికి లీడ్, ఆ ఎంత పైకి 14కి.మి లు, కింద కూడా అంతే.. దగ్గర దగ్గర ఒక 30 కి.మి అంతే అన్నారు.. అంతే ఒక అమ్మాయేమో, అమ్మో పై పైకి వెళుతుంటే నాకు ఊపిరాడదు అంది, ఇంకొకామె నాకు కళ్ళు తిరుగుతాయి అంది.. ఇంకొకరు నేను నడవలేను అని.. చివరికి నేను, ఇంకో అమ్మాయి మాత్రమే వెళ్ళడానికి రెడీ గా ఉన్నాం.. వాళ్ళని చూసిన లీడ్, మీరేం బాధ పడకండి, నేను కూడా ఏమీ నడవలేను.. ఏదో ఒక 2/3 కి.మి వెళ్ళి మనందరం వెనక్కి వచ్చేద్దాం అని సర్ది చెప్పారు.. పాపం ఆయన మాటలు నమ్మి వాళ్ళు సరే అని ఒప్పేసుకున్నారు... మొత్తానికి ఫైనల్ గా, మా starting point కి చేరుకున్నాం.. మాటల్లో చూసుకోలేదు కానీ, దాదాపు అరగంట ప్రయాణం చేశాం.. బస్ లో కాకుండా, జీప్ లో ఎందుకు వెళ్ళాలన్నారో ఇప్పుడు అర్ధమైంది.. మేము వెళ్ళిన రోడ్ చాలా చిన్నది, జీప్ కి వేరేది ఎదురు వస్తేనే చాలా కష్టం గా ఉంది, అదే ఇక బస్ అయితే అంతే... సరే పైకి ఎక్కేటప్పుడు తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్తల గురించి చెబుతున్నారు... పైకి ఎక్కడానికి సాయంగా ఉంటుందని, కర్రలు కూడా ఇస్తున్నారు.. కొంతమందేమో మాకెందుకు, అక్కర్లేదు.. మేము నడవగలం... నేను మాత్రం సర్లే పనికి వస్తుంది అని తీసుకున్నా.. కొంత మంది ఆవేశంతో ముందుకి వెళ్ళిపోయారు.. మేము ఒక పది మంది ఒక గుంపుగా వెళుతున్నాం...మిగతా వాళ్ళందరూ, వెనకాల వస్తున్నారు... <br /><br />మొదట్లో అంతా చెట్లు పిచ్చి పిచ్చి గా ఉండడంతో, కాస్త ముందుకు వెళితే ఏమైనా బావుంటుందేమో అనుకుంటూ నడుస్తున్నాం.. కానీ ముందుకు వెళుతున్న కొద్దీ, దారి ఇంకా narrow గా అవుతోంది... ముందు మా లీడ్, వెనక మిగతా టీం మేట్స్ వెళుతూ ఉన్నాం.. రెండు రోజుల ముందే వర్షం పడిందేమో, నేల అంతా చిత్తడి చిత్తడి గా ఉంది.. అసలే అవి రవి దూరని కారడువులు! ఇంకా నయం, ఈ రోజు వర్షం లేదు.. అదే పదివేలు అనుకుంటూ నడుస్తున్నాం... కాసేపు నడిచి, మధ్యలో వెనక వాళ్ళు వస్తున్నారో లేదో చూస్తూ నడుస్తున్నాం.. ఒక్క నిమిషం కన్నా ఎక్కడైనా ఆగితే మాత్రం మా లీడ్ ఒప్పుకోవడం లేదు.. ఓకె ఓకె అంటూ మేము సర్ద్ది చెప్పడం... చూస్తుండగానే, ముందు వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.. వెనక వాళ్ళు కనుచూపు మేరలో లేరు.. సరే ఈ అనంత విశాల అడవుల్లో, మనమే అనుకుంటూ పాడుకుంటూ వెళుతున్నాం... రాన్రాను దారి ఎంత చిన్నదైపోతోంది అంటే, ఒక్క కాలు పెట్టడానికి కూడా సరిపోనంత.. కర్రలతో దారి చేసుకుంటూ నడుస్తున్నాం... అప్పుడు తెలిసొచ్చింది వాటి ఉపయోగం!!<br /><br />అప్పటికి నడక మొదలు పెట్టి, గంట అయిపోయింది.. ఎంత దూరం నడిచామా అనుకుంటుండగా, ప్రక్కనున్న గైడ్ ఒక కి.మి అన్నాడు.. ఏంటీ అన్నారందరూ... ఇంత కష్టపడి నడిస్తే కేవలం ఒక్క కి.మి అంటాడా అని.. ఇంకా నడవాల్సింది 13కి.మి.. అమ్మో.. అనుకుంటూనే నడుస్తున్నాం.. ఆ దారి కూడా భయంకరంగా ఉంది.. పిచ్చి చెట్లు, చెత్త చెత్త గా ఉంది.. గడ్డి లాంటి ముళ్ళ చెట్లు ఉన్నాయి... అవి గుచ్చుకుని, కాలు ముందుకు పెట్టలేకుండా ఇబ్బంది పెడుతున్నాయి.. అలానే, దారి చేసుకుంటూ, క్రింద చూసుకుంటూ, ప్రక్కకి పోకుండా నడుస్తూ ఉనాం... ఆ దారిలో తీసిన కొన్ని ఫొటోలు.. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtVVyWgvtI/AAAAAAAAEYE/HdRsQGp1rvA/s1600-h/Picture+159.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtVVyWgvtI/AAAAAAAAEYE/HdRsQGp1rvA/s400/Picture+159.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285912420431216338" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtV6-ov2hI/AAAAAAAAEYM/rayLcj7y3YU/s1600-h/Picture+175.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtV6-ov2hI/AAAAAAAAEYM/rayLcj7y3YU/s400/Picture+175.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285913059384089106" /></a><br /><br /><br /><br />మా లీడ్ మాంచి ఫాంలో ఉన్నారు.. తెగ జోకులు పేలుస్తున్నారు.. అలా సరదా సరదా గా గడిచింది.. మొత్తానికి బ్రహ్మ గిరి చేరుకున్నాం... అప్పటికే మొదటి బ్యాచ్ వాళ్ళు చేరుకున్నారు.. హమ్మయ్య, అయిపోయింది.. we did it అనుకుంటూ పైకి వెళ్ళాం... ఎంత దూరం ఎక్కాం అంటే, 7కి.మి అన్నారు!!!! అదేంటి 14 కి.మి అన్నారు కదా అంటే కాదు ఇది 7 కి.మి మాత్రమే అన్నారు... మిగతా అందరూ వచ్చేవరకూ అక్కడే ఉన్నాం.. <br /><br />మా గ్రూప్ ఫొటోలు:<br /><br />బ్రహ్మగిరి కొండ:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtWMC8cg9I/AAAAAAAAEYU/5w22XP4oUrw/s1600-h/PIC_0643.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtWMC8cg9I/AAAAAAAAEYU/5w22XP4oUrw/s400/PIC_0643.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285913352598225874" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtW1zRUvFI/AAAAAAAAEYc/tA6PtA_OhG4/s1600-h/DSC_0190.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVtW1zRUvFI/AAAAAAAAEYc/tA6PtA_OhG4/s400/DSC_0190.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285914069945334866" /></a><br /><br /><br />అప్పటికే అందరూ అలసిపోయారు.. ఆకలి మీద ఉన్నారు.. ఇక తినేద్దామా అని అందరూ బ్యాగ్ లు ఓపెన్ చేయబోయారు.. దానికి గైడ్ వెంటనే, లేదు ఆ ప్రక్కనే ఏదో జలపాతాలు ఉన్నాయి.. నిన్న ఇరుపు ఫాల్స్ ఒక భాగం చూశారు కదా.. ఇప్పుడు "ఒతెర్ సిడె" చూద్దురు కానీ, అక్కడే భోజనాలు కూడా అన్నారు... ఓపికలు లేవు కానీ, సరే ప్రక్కనే అంటున్నాడు కదా అని బయలుదేరారు.. మొదటి కి.మి రోడ్ చాలా బావుంది... ఆహా.. ఇలా ఉంటే ఇంకేంటి అనుకుంటూ మాంచి జోష్ లో వెళ్ళాం.. కొంచెం కంగారు ఉన్న వాళ్ళు ముందే నడుస్తున్నారు.. మేము కొంచెం వెనకగా నడుస్తున్నాం... అంతలో మా టీం మేట్, చీమ జోకులు చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు!!! ఎప్పుడు వినే కుళ్ళు జోకులు కాకుండా, కొన్ని మంచి జోకులు చెప్పి నవ్వించాడు! మా తో పాటు ఒక పిల్ల గైడ్ ఉన్నాడు... కొంచెం దూరం వెళ్ళిన తరువాత, అతను ఇక్కడ నుండి నాకు దారి తెలియదు.. మనం మిస్స్ అయ్యాం అన్నాడు! అంతే ఇక మా లీడ్ అందుకున్నాడు.. అరే అదేంటి.. నువ్వు ఇంకా ట్రైనింగ్ లో ఉన్నావా.. అసలు ప్రొబేషన్ కూడా కంప్లీట్ అవకుండా, అలా ఎలా వచ్చావు గైడ్ చేయడానికి అని!!! మా వెనక వాళ్ళు చాలా వెనకగా ఉనారు.. ముందు వాళ్ళు మరీ ముందున్నారు.. సరే ముందు వెళుతున్న వాళ్ళకి కాల్ చేశాం... మా చిన్నన్న మొదటి బ్యాచ్ లో ఉన్నాడు.. సరే అని చేస్తే... మీ మాటలు నాకు వినపడడం లేదు అంటాడు!!! మాకు మాత్రం పదం పదం చాలా క్లియర్ గా వినిపిస్తున్నాయి... రెండు, మూడు సార్లు చేసినా కూడా అదే అంటాడు!! ఇలా కాదు అని, మా వాళ్ళందరూ ఓ ఓ ఓ అని అరవడం మొదలెట్టారు.. మరి ఆ అరుపులు వాళ్ళకి వినిపించాయేమో, ముందు బ్యాచ్ వాళ్ళు కూడా రిప్లై ఇచ్చారు.. వాళ్ళ అరుపులు ఎటు వైపు నుండి వినిపిస్తే, అటు వెళ్దామని మా ప్లాన్!! సరే అని ఒక వైపు బయలుదేరబోతుండగా, ఇంతలో ఇంకో వైపు నుండి, అరుపులు వినిపించాయి... మళ్ళీ డైలమా.. సరే అని మళ్ళీ కాల్ చేశాం చిన్నన్న కే! ఈ సారి వినిపించింది మరి! సరే మా గైడ్ వస్తాడు మీరు అక్కడే ఉండండి అని చెప్పాడు.. పోన్లే బ్రతికించాడు అనుకుని, కాసేపు అక్కడే ఉన్నాం.. అంతలో ఆ గైడ్ వచ్చాడు.. సరే అని ఆయన్ని ఫాలో అవుతూ వెళ్ళాం.. ఇక మా రెండు బ్యాచ్ లు కలిసి వెళుతున్నాం.. ఒక వైపు మా లీడ్ చిలిపి చిట్కాలు, మరో వైపు నా ప్యారడీ పాటలు, ఇంకోవైపు చీమ జోకులు.. ఇలా నడుస్తూ ఉండగా, అంతలో ముందున్న వాళ్ళంతా ఒక్కసారిగా, వెనక్కి తిరిగి రన్ అంటూ పరిగెత్తడం మొదలు పెట్టారు.. ఒక్క క్షణం ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. పరిగెత్తాలా ఎక్కడ పరిగెత్తేది!!! ఐనా ఎందుకు పరిగెత్తాలి.. ఎవరికి ఏమైంది అని తెలియదు, కానీ పరిగెత్తు అనే చెబుతున్నారు అందరూ.. మొత్తానికి ఒక 5 నిమిషాలు పరిగెత్తాం! విషయం ఏంటా అని అడిగితే, ఒక ఏనుగు వచ్చిందట.. సో అందుకని అందరూ పరిగెత్తడం మొదలు పెట్టారు.. అంతలో ఆ గైడ్ వాళ్ళు వచ్చి ష్! మాట్లడకండి.. శబ్దాలు చేయకండి... అంటూ ఏవేవో పేల్చారు... మా లీడ్ ఏమో ప్రక్కనుండి, వెనక బాచ్ వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి మీరు మాట్లడకండి, నిశ్శబ్దం గా ఉండండి అని గట్టిగా అరిచి చెబుతున్నారు!!! మొత్తానికి ఒక పావుగంట ఏమవుతుందా, ఏమవుతుందా అని అందరికీ టెన్షన్... ఒకవేళ అది మా మీదకి వచ్చినా ఏమి చేయగలం.. ఎటు వైపు పరిగెత్తగలం.. పరిగెత్తినా ఏనుగు ముందు మనమెంత.. పిల్ల పిపీలకాలం!!! కాసేపటికి ఆ గైడ్స్ ఏదో చేసి దాన్ని పంపించేశారు... ఇక నడవండి ఏమీ భయం లేదు అన్నారు.. హమ్మయ్య అనుకుని మళ్ళీ నడవడం మొదలు పెట్టాం.. పరిగెత్తండి అన్నప్పుడు అందరి కంటే ముందు పరిగెత్తిన లీడ్ అప్పుడు వచ్చి, హేయ్ ఏనుగు ఎలా ఉంది... మీరు చూశారా, నన్ను కూడా పిలవచ్చు కదా నేను చూసే వాడిని అని ముందున్న వాళ్ళని అడుగుతున్నారు!!! మొత్తానికి ఆ ఏనుగు దెబ్బ తో, ఆ క్షణమే ఒక యుగం లాగా అనిపించింది.. ఏనుగు ఇంకో మేలు కూడా చేసింది.. అది వెళ్ళిపోవాలని మేము ఆగిపోవడం వల్ల, ప్రక్కనే ఉన్న ఉసిరి కాయ చెట్ల మీద కళ్ళు పడ్డాయి... అంతే అందరూ ఏనుగుల్లా ఆ చెట్ల మీద పడ్డారు.. టెన్షన్ లో ఉన్నందు వల్లో ఏమో తెలియదు కానీ, అవి చాలా రుచి గా అనిపించాయి.. చివరికి ఏనుగు వెళ్ళిపోయింది.. మా వెనకా బాచ్ వాళ్ళు కూడా వచ్చి మాతో కలిసిపోయారు.. అందరం నడుస్తున్నాం... ఇంకో రెండు కి.మి అన్నారెవరో.. నాకు జలపాతాల శబ్దం వినిపిస్తోంది అని ఇంకొకరు.. అంతలో ఎవరో తెలుగు వాళ్ళు "ఆమని పాడవే" పాట అందుకున్నారు.. అంతే ఒక్కసారి అందరూ గట్టిగా అరిచారు.. ఇంత మిట్ట మధ్యాహ్నం ఆ పాట ఏంటి అని బాగా తిట్టారు!!!<br /><br />నడుస్తున్నాం.. నడుస్తున్నాం.. ఎంతకీ ఆ ఫాల్స్ రావు.. గైడేమో ప్రక్కనే.. ఇంకొంచెం ఇంకొంచెం అని నడిపిస్తున్నాడు... అప్పటి వరకూ నడవడానికి దారి కాస్త ఫర్లేదు.. కానీ ముందు ముందు మాత్రం భయంకరంగా ఉంది.. మొత్తం మట్టి.. చాలా స్టీప్ గా ఉంది.. అప్పటి వరకు ఉపయోగపడిన కర్ర కూడా చేతులెత్తేసింది.. అందరూ ఒకళ్ల చేతులు ఒకళ్ళు పట్టుకుని నడుస్తున్నాము.. మొత్తం మట్టి మట్టి గా ఉంది.. చెట్లున్నాయి కానీ, పట్టుకోగానే ఊగిపోతున్నాయి.. లిటరల్ గా చెప్పాలి అంటే కూర్చుని, పాకుతూ నడవాలి!!! హా.. దారుణం.. అప్పటి వరకూ ట్రెక్కింగ్ బానే ఉంది లే అనిపించిన నాకు మాత్రం, అవసరమా ఇవన్నీ అనిపించింది.. ఎవరికైనా ఏమైనా అయినా కూడా దిక్కు లేదు.. కేవలం ఏమీ జరగదు అనే నమ్మకంతో ఉన్నారు.. కానీ, ఏదైన జరిగితే మాత్రం అంతే.. ఏంటో ఇప్పుడు అక్కడున్న ఆ పాయల దగ్గరికి వెళ్ళకపోతే ఏంటి! ట్రెక్కింగ్ అన్నారు సరే.. ఒక కొండ ఎక్కాం కదా.. మళ్ళీ ఇదెందుకు.. నాకైతే ఆ ఆర్గనైజర్స్ మీద చాలా కోపం వచ్చింది.. మాములుగా అయితే, ఇలాంటిది మంచి థ్రిల్లింగ్ గా ఉంటుంది.. కాదననను.. కానీ, కనీసమైన precautionary measures కూడా లేకుండా అలా ఎలా వెళుతున్నారు అనేది మాత్రం చాలా కోపం వచ్చింది.. సరే ఇక అప్పుడు చేసేది ఏమీ లేదు కదా.. అలానే అందరితో పాటూనూ అనుకుంటూ వెళ్ళా....<br /><br />ఎట్టకేలకి, ఆ ఫాల్స్ చేరుకున్నాం.. కొంతమంది స్నానాలు మొదలు పెట్టారు.. ఆకలిగా ఉన్న వాళ్ళు, తినడం మొదలు పెట్టారు.. కాస్త కూర్చోదగ్గ ప్రదేశం చూసుకుని మేము కూడా తినడం మొదలు పెట్టాం.. ఫొటోలు దిగే వాళ్ళు దిగారు.. అలా దగ్గర దగ్గర రెండు గంటలు గడిపేశాం.. సరే ఇక బయలుదేరండి అన్నారు.. ఇప్పటి వరకూ అంటే, కొండ ఎక్కడం కదా.. కాస్త కష్టం గా ఉంది.. ఇప్పుడేముంది దిగడమే కదా.. హాయిగా అలా జర్రున జారిపోతూ వెళ్ళచ్చు అనుకుంటూ బయలుదేరాం.. కానీ గైడ్ వేరే రూట్ లో తీసుకు వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాడు.. అదేంటి అంటే, అది అంతే అన్నాడు!!! చేసేదేముంది, గుడ్డెద్దు చేలో పడ్డట్లు అతన్ని అనుసరించి నడుస్తూ ఉన్నాం.. మధ్యలో సడెన్ గా ఈ ప్రదేశం అంతా, జలగలు ఉంటాయి.. వచ్చేటప్పుడు జాగ్రత్త గా రండి అని బాంబు పేల్చాడు!!! ఇక అంతే, మా వాళ్ళందరూ గగ్గోలు.. హమ్మో జలగా అంటే హమ్మో జలగా అని!!! చుట్టూ చూసుకుంటూ, ఆ కొండల్లో గుట్టల్లో పడి నడిచి చివరికి కాస్త, రోడ్ లాంటి ప్రదేశానికి చేరాం.. ఇక ఒక పావు గంట నడిస్తే, మనం ప్రొద్దున్న దిగిన ప్రదేశానికి చేరుకుంటాం అని చెప్పేసరికి అప్పటి దాకా నీరసం గా ఉన్న వాళ్ళం కాస్తా, వేగం పెంచేసి నడిచాం.. చివరికి మా జీప్ కనిపించింది.. హమ్మయ్య మొత్తానికి విజయవంతంగా ట్రెక్కింగ్ ముగించాం అని ఆనంద పడుతూ నేను నా కాళ్ళ వైపు చూసుకున్నా.....!!!!<br /><br />ఏదో నల్లగా కనిపించింది.. అంతే భయమేసింది.. గట్టిగా అరిచా.. మా టీం మేట్స్ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.. చూస్తే అది నిజంగానే జలగా.. అంతే మా వాళ్ళు గబగబా, దాన్ని తీసేసి చంపేశారు.. ఇక బ్లీడింగ్ మొదలయ్యింది.. అది పట్టుకోవడం వల్ల నొప్పి కంటే, ఆ బ్లీడింగ్ వల్ల, భయం వల్ల నాకు ఏడుపు వస్తోంది!!! మొత్తానికి డెట్టాల్ అదీ వేసి, కాస్త కట్టు కట్టారు.. ఇంకా ఏమైనా ఉన్నాయా అని చూసుకున్నా కానీ అదృష్టవశాత్తూ ఏమీ లేవు!<br /><br />అలా ఫైనల్ గా గెస్ట్ హౌస్ కి చేరుకున్నాం.. అప్పుడు అందరూ షూస్ తీసి చూస్తే, అందరికీ బ్లీడింగ్.. అందరికీ కనీసం మూడు కి తక్కువ కాకుండా పట్టుకున్నాయి.. ఒక పది మందికి మాత్రం ఏమీ లేవు.. పాపం వాళ్ళు డెట్టాల్ అవీ ఇవి పట్టుకుని, మిగతా అందరికీ హెల్ప్ చేశారు...<br /><br />ఆ గొడవ సద్దు మణిగాక, డిన్నర్ పూర్తి చేసుకుని తిరిగి బెంగళూరు బయలుదేరాం.... అలా మా కూర్గ్ ట్రిప్ ముగిసింది..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-2693657044030528664?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-19991966478248823352008-12-23T16:16:00.008+05:302009-08-13T16:47:45.069+05:30అలా ఇరుపు వాటర్ ఫాల్స్ చూసేసి గెస్ట్ హౌస్ కి బయలుదేరాం.. ప్రొద్దున్న ఇదే దారిలో వెళుతున్నప్పుడు అందరూ కెమెరాలు తీసి తెగ హడావిడి చేశారు, ఇప్పుడేమో తడిసిన బట్టలని ఆరబెట్టుకునే పనిలో బిజీ బిజీ గా ఉన్నారు.. మాటల్లోనే గెస్ట్ హౌస్ వచ్చేసింది.. <br /><br />అప్పటికే అందరూ అలసిపోయి, ఆకలితో నకనకలాడుతున్నారు.. వెళ్ళగానే, ఆవేశంగా డైనింగ్ హాల్లో కి వెళ్ళి చూస్తే, ఖాళీ డిష్ లు.. :(<br />అక్కడ వాళ్ళని అడిగితే, 1 అవడానికి ఇంకా పది నిమిషాలు ఉంది కదా, ఒంటిగంటకి మాత్రమే పెట్టమని పై నుండి ఆర్డర్స్ అన్నారు!!! ఏడ్చినట్లే ఉంది అనుకుని, ఫ్రెష్ అవడానికి వెళ్ళాం... వచ్చేసరికి ఘుమ ఘుమ లాడుతూ భోజనం సిధ్ధంగా ఉంది... లేట్ చేసినా లేటెస్ట్ గా చేశారనుకుంటూ, వాటి మీద దాడి చేశాం... ఏ మాటకి ఆ మాటే, భోజనం చాలా రుచికరంగా ఉంది.. రోటీ, దాంట్లో కూర బాగా కుదిరాయి... అన్నిటికంటే చెప్పుకోవాల్సింది రసం గురించి.. అంత ఘాటు రసం నేను ఇప్పటి వరకూ ఎక్కడా తినలేదు.. చాలా ఘాటు గా ఉంది, అంతే రుచికరంగా కూడా ఉంది.. వాళ్ళు పెడుతున్నారు, మా వాళ్ళు తాగేస్తున్నారు... అలా భోజనాలు ముగించాం...<br /><br />తరువాత ఒక గంట రెస్ట్, మళ్ళీ మూడు గంటల కల్లా బయలుదేరాలి అనుకుని, ఎవరి గదుల్లోకి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.. నేను మా రూమ్ లో కి వచ్చి చూసేసరికి అప్పటికే అందరూ నిద్రపోతున్నారు! సరే అని నేను కూడా కాసేపు నడుం వాల్చా.. అసలే బయట చల్లగా ఉందేమో, లోపల ఫ్యాన్ వేశారు.. అలసిన శరీరం సేద తీరడానికి అంతకంటే ఏం కావాలి.. మొబైల్ లో "ఎవరైనా చూశారా" పాట వస్తుండగా, అలా నిద్రలో జారుకున్నా (నిజానికి నాకు మధ్యాహ్నం పడుకునే అలవాటు లేదు, కానీ ఆ వేళ నిద్రపోయా!).. నిద్రలో ఒక కల...మా రూమ్ తలుపు కొడుతున్నారట, అయినా మేము ఎంతకీ లేవడం లేదట... దాదాపు ఒక పది నిమిషాలు అలానే గడిచిపోయాయి.. అయినా ఇంకా శబ్ధం పెద్దదవుతూనే ఉంది.. ఎందుకో గబుక్కున మెలకువ వచ్చేసింది.. చూస్తే, అది కల కాదు, నిజంగానే మా రూమ్ తలుపు విరిగిపోయేటట్లు కొడుతున్నారు బయట నుండి... మిగతా అమ్మాయిలు నా కంటే దారుణంగా నిద్ర పోతున్నారు.. సరే ఇక బావుండదు అని నేనే వెళ్ళి తీస్తే, బయట అందరూ చాలా కోపంగా చూస్తూ నించున్నారు.. ఇప్పుడేమైంది అని అంత ఆవేశం అంటే, దాదాపు పది నిమిషాల నుండి కొడుతున్నాం, ఎవరూ లేవకపోతే ఎంత కంగారు పడాలి అని! సరే సరే, ఇక తొందరగా రెడీ అవ్వండి అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు...<br /><br />వైయనాడ్ sanctury వైపు సాగింది బస్... ఇంతలో వెనకనుండి అంత్యాక్షరి మొదలు... మంచిగా తిని, రెస్ట్ కూడా తీసుకుని ఉన్నారేమో బాగా ఉత్సాహంగా ఉన్నారు అందరూ.. మిక్స్డ్ మసాలా.. తెలుగు/తమిళం/కన్నడ/హిందీ అన్ని భాషలు.. అలా హంగామా జరుగుతుండగా, డ్రైవర్ సడెన్ బ్రేక్ వేసి ఆపాడు.. ఏంటా అని చూస్తే, అది కేరళ బోర్డర్ అట.. తెలియకుండా, ముందుకు వెళ్ళిపోయాడు.. అందుకని కంగారుగా మళ్ళీ కర్ణాటక భూభాగంలోనికి తీసుకువచ్చాడు.. కాసేపు ఎవరికీ ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. మమ్మల్ని గైడ్ చేయడానికి వచ్చిన ఇద్దరూ ముందు బైక్ మీద వెళ్ళిపోయారు.. వాళ్ళకి కాల్ చేద్దామంటే సిగ్నల్ లేదు.. అటూ ఇటూ కాకుండా అడవి అది! ఏం చేయాలా అని అందరూ దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తూ ఉండగా, గైడ్ తిరిగి వచ్చాడు.. మేము ముందే పర్మీషన్ తీసుకున్నాం అని చెప్పడంతో మళ్ళీ మొదలయ్యింది మా ప్రయాణం.. కేరళలోపలికి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతున్నామేమో అనుకున్నాం కానీ, అది మహా అయితే ఒక పావుగంట అంతే.. కానీ అదేంటో ఆ కాస్త దూరమైనా అందరూ మలయాళీలే ఉన్నారు అక్కడ.. ఒక్కళ్ళు కూడా కన్నడిగుల్లాగా కనిపించలేదు!<br /><br />కేరళ ఎంట్రన్స్:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDHqIjN3KI/AAAAAAAAEWg/BbderguAF2I/s1600-h/IMG_1994.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDHqIjN3KI/AAAAAAAAEWg/BbderguAF2I/s400/IMG_1994.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282941889569217698" /></a><br /><br /><br />అక్కడ నుండి మా ప్రయాణం జీపులో మొదలయ్యింది.. ఎంతైనా అమ్మాయిలకి special privilages ఉంటాయి కదా! సరే మా అందరికీ కలిపి ఒక జీప్ కేటాయించారు.. అక్కడే ఉన్న ఒక జీప్ వైపు వెళ్ళబోయాం... అంతలో చిన్నన్న వచ్చి లేదు లేదు మీరు ఆ ప్రక్కనున్న జీప్ ఎక్కండి, నేను కూడా వస్తున్నా మీతో పాటు అన్నారు.. హతోస్మి, నువ్వు కూడా మాతోనే రావాలా బాబూ అనుకుంటూ అటువైపున్న జీప్ వైపు వెళ్ళాం... మేము రావడం చూసి గబగబ దుమ్ము దులపడం మొదలుపెట్టారు.. ఏంటా, ఈ క్రీస్తు పూర్వం నాటిది ఈ జీప్.. ఇంత దుమ్ము ఉంది.. ఏదో ప్రత్యేకంగా చూస్తున్నారు కదా అని ఫీల్ అయితే ఇదా పెషల్ అనుకుంటూ, చిన్నన్నని తిట్టుకుంటూ నించున్నాం.. ఇంతలో వాళ్ళ దులుపుడు కార్యక్రమం పూర్తయ్యింది, సరే ఎక్కండి అని పిలిచారు.. వెళ్ళేది అడవిలోకి కదా, సరే సీట్ అంచున కూర్చుంటే అన్నిటినీ బాగా చూడచ్చు అని అందరూ పోటీలు పడ్డారు.. నాకు ఎందుకో కుడి కన్ను తెగ అదురుతుండడంతో, సర్లే పోనీలే, ఎక్కడైనా చూడచ్చు కదా అని ముందు కూర్చున్నాను... ఈలోపు వెనకాల వాళ్ళు గొడవలు పడి మొహాలు మొట మొట లాడించుకుంటూ కూర్చున్నారు.. డ్రైవర్ గారు ఎక్కి, యధాశక్తి దేవుళ్ళకి మొక్కి, బండి స్టార్ట్ చేశారు...అతను మాలాగా సుష్టుగా భోంచేసి వచ్చాడేమో, డ్రైవర్ మాంచి జోరు మీద ఉన్నాడు... అసలే ఒంపులు, సొంపులతో రోడ్డ్ వయ్యారాలు పోతుంటే, ఈయన మరింత మెలికలు తిప్పుతూ పోనిస్తున్నారు... అసలు sancturyలో కి వెళ్ళడం కంటే ఇదే థ్రిల్లింగ్ గా అనిపించింది!! ఎత్తులు ఎక్కిస్తున్నాడు, లోయల్లో దించుతున్నాడు... వావ్ అభయారణ్యంలో ప్రయాణం ఇంత బావుంటుందా అని ఒక వైపు, మిగతా వాళ్ళ జీపులు ఇంకా బయలుదేరలేదు - మేం వాళ్ళ కంటే ముందు అన్నింటినీ చూడబోతున్నామనే ఆత్రుత ఒక వైపు ఇలా రెండూ ఒక దానితో ఒకటి పోటీ పడుతుండగా, ఉన్నట్లుండి ఒకచోట ఆపాడు... ఏంటా అని చూస్తే, అక్కడితో ఊరు అయిపోయింది.. అడవిలోకి ప్రయాణం.. మేమందరం అయితే, ఏదేదో ఊహించుకుంటూ, తెగ మాట్లాడేసుకుంటున్నాం.. మధ్యలో ఊరికే చిన్నన్న వైపు చూశా, తన స్టైల్లో నవ్వు ఒకటి విసిరారు! అంతే డౌట్ వచ్చింది.. ఇక్కడ మతలబు ఏదో ఉంది, ఆ ఛండాలపు నవ్వు నవ్వుతున్నాడు అంటే, ఏదో తిరకాసు ఉంది అనుకుని చూస్తే, డ్రైవర్ అప్పుడే దిగి ప్రక్కనే ఉన్న కిరాణా కొట్లో కి వెళ్ళాడు.. మాములుగా, పెద్ద పెద్ద కొట్లు ఊరి మధ్యలో ఉండడం చూశాను కానీ, అలా ఊరి చివరిలో అంత పెద్ద కొట్టు చూడడం అదే మొదటి సారి.. డ్రైవర్ గారు, ఏమి ఘనకార్యం చేయబోతున్నారా అని చూడబోతుండగా, ఆ మలయాళంలో, ఏదో మాట్లాడి చివరికి డీజెల్ డబ్బా పట్టుకుని వచ్చాడు!!!!! ఛా, బండిలో డీజిల్ పోయడానికి ఇంత బిల్డప్పా అనుకుంటూ కూర్చున్నాం... సరే అయినా ఫర్లేదులే, అడవిలోకి తీసుకువెళ్ళబోతున్నాడు కదా అని చూస్తూ ఉండగా, నిమిషంలో రివర్స్ తిప్పి ఎక్కడ మొదలయ్యామో అక్కడికి తీసుకు వచ్చి పడేశాడు!!!!<br /><br />హుషారుగా జీప్ ఎక్కిన అందరం, నీరసం మొహాలేసుకుని దిగాం... చూస్తే, మిగతా వాళ్ళు ఇంకా అక్కడే ఉన్నారు.. సరే విషయమేంటా అని విచారిస్తే తేలింది ఏంటంటే, అభయారణ్యం లోపలికి వెళ్ళడానికి, ఆ కేంద్రం వాళ్ళు గైడ్స్ ని ఏర్పాటు చేస్తారు.. ప్రతి జీపులోను, ఒక గైడ్ ఎక్కుతారు, వాళ్ళే మనల్ని లోపల గైడ్ చేస్తారట... సో, అదీ సంగతి.. మా వంతు వచ్చేసరికి ఒక అరగంట పట్టింది.. చాలా సమయం ఉండడంతో, అందరూ ప్రక్కనే ఉన్న టీ స్టాల్స్ మీద పడ్డారు.. ఆ ప్రక్కనే నారింజలు ఉంటే వాటి మీద దాడి చేశారు... అలా మా లీడ్ ఆశగా, నారింజలు కొని, నోట్లో పెట్టుకోబోతుండగా, ఇంతలో మా జీప్ కి గైడ్ వచ్చారు.. ఇక అలానే ఆ కవర్ పట్టుకుని పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేశారు.. యధా ప్రకారం నేను ముందే కూర్చున్నాను, వెనకాల వాళ్ళు ఇందాకే అగ్రిమెంట్ కి వచ్చినట్లున్నారు, ఈ సారి పెద్ద గొడవ జరిగినట్లు కనిపించలేదు.. అసలే ఫుల్ గా డీజెల్ పోసి ఉండడం వల్లనేమో, బండి మాంచి ఊపు మీద ఉంది.. గైడ్ గొంతు సవరించుకుని, తన పాఠం మొదలు పెట్టారు.. అతను ప్రక్కా మలయాళీ! పాటల సౌండ్ తగ్గించమని చెప్పడానికి ఓల్యూం తగ్గించండి అన్నారు! ఆ దెబ్బతో కన్ఫర్మ్ అయిపోయింది.. ఆ గైడ్ ఎక్కీ ఎక్కగానే చేసిన మొదటి పని ముక్కుకి కర్చీఫ్ కట్టుకోవడం! ఎందుకా అంత ఇదిగా కట్టుకుంటున్నారు, వెళ్ళేది మట్టి రోడ్డ్ కాబట్టి కాస్త దుమ్ము ఉంటే ఉండచ్చు, కానీ ఇలా కట్టుకోవడం అవసరమా అనిపించింది.. సరే చూద్దాం అనుకుంటూ ఉండగా, మమ్మల్ని క్రాస్ చేస్తూ ఒక హోండా సిటీ దూసుకు వెళ్ళింది.. అప్పటివరకూ, కేవలం అక్కడ జీపులకి మాత్రమే పర్మీషన్ ఇస్తారేమో అనుకున్నాం, అదే సంగతి గైడ్ ని అడిగితే, లేదు ప్రైవేట్ వాహనాలన్నింటికి అనుమతి ఇస్తారు - బస్స్ లు, లారీ లాంటివి తప్ప అని... ఓహో అనుకుని, చుట్టూ చూడడం మొదలు పెట్టాం.. ఇంతలో బ్రేక్.. ఏంటా అని చూస్తే, గైడ్ వేగంగా దిగి, ముందున్న గేట్ తీసి అంతే వేగంగా జీప్ ఎక్కారు.. బాబోయి ఇదేంటి అనుకుంటూ, సర్లే ముందు ముందు ఇంకెన్ని వింతలు చూడాలో అనుకుంటూ కూర్చున్నా...ఉన్నట్లుండి జీప్ స్పీడ్ పెరిగింది.. ఏంటంటే, ముందు వెళ్ళితే ఎక్కువ జంతులు చూడచ్చు అంటే, నిజమే కాబోలు అనుకున్నా!!!<br /><br /><br />జీప్ స్పీడ్ సంగతేమో కానీ, మట్టి మాత్రం భీభత్సంగా మొహాల మీద పడడం మొదలయ్యింది.. ప్రక్కనుండి గైడేమో, ఇప్పుడు అర్ధమైందా, నేను అలా అల్-ఖైదా వాళ్ళలా కట్టుకున్నానో అన్నట్లు ఒక చూపు చూశారు.. అయినా నిండా దుమ్ము పడిన తరువాత మట్టి అవుతుందేమో అని అనుకోవడం ఎందుకులే అని ఊరుకున్నాం... అప్పటికే ఒక కిలోమీటర్ పైగా వచ్చేశాం... ఆ అభయారణ్యం లో మనం చూడగలిగే ప్రదేశం 24km.. ఇంకా ఏవీ కనిపించవేంటా అని చూస్తూ ఉండగా, అదిగదిగో చింపాంజీలు అంటూ చూపించారు.. ఆహా, అనుకుని చూస్తే, అవి కోతులకెక్కువ చింపాంజీలకి తక్కువ.. వాటిని ఫొటో తీయడం కూడా వేస్ట్ అనిపించింది నాకు... ఇంకొంచెం ముందుకు వెళ్ళగానే అడవి దున్నలు కనిపించాయి.. చక్కగా నీళ్ళు తాగుతూ జలకాలాడుతున్నాయి.. మా జీప్ ని చూసి, ఒక అరుపు అరిచాయి.. అంతే డ్రైవర్ బండి పోనిచ్చాడు.. అక్కడ నుండి కొద్ది దూరం వెళ్ళగానే, ఒక జీప్ ఎదురు వచ్చింది.. కొంచెం ముందు ఏనుగులు ఉన్నాయి అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.. సరే అని చుట్టూ చూస్తుండగా, ఇంతలో ప్రక్కనున్న పొదల్లో ఏదో కదిలినట్లనిపించింది.. జీప్ సౌండ్ రాకుండా పోనిస్తున్నాడు, మళ్ళీ పొదలు కదిలాయి, జీప్ అలానే నిశ్శబ్దం గా వెళుతోంది.. కొంచెం ముందుకు వెళ్ళాం.. అదంతా ఓపెన్ ప్లేస్.. అక్కడ నుండి పొదల వెనక భాగం కనిపిస్తోంది.. ఏంటా అని చూస్తే, ఒక పిల్ల ఏనుగు... చెట్లని పాడు చేస్తూ ఉంది.. ఆహా.. అనుకుంటూ ఉండగా, ఇంతలో దాని తల్లి ఏనుగు అనుకుంటా, వచ్చి పెద్దగా ఘీంకరించింది.. ఇక మేము మా కెమరాలకి పని చెప్పాం... అంతలో ఎటు నుండి వచ్చాయో ఏమో తెలియదు కానీ, ఏనుగుల మంద వస్తున్నాయి... అంతే ఇక మా జీప్ డ్రైవర్ ఒక్క నిమిషం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, అక్కడ నుండి తీసుకు వచ్చేశాడు.. ఆ హడావిడిలో, మేము తీసిన ఫొటోలన్నీ షేక్ అయ్యాయి.. ఒక్కటి కూడా సరిగ్గా రాలేదు :( కానీ, ఒక్క నిమిషం ఆలస్యం అయినా కానీ, ఏమి జరిగి ఉండేదో! అప్పుడు చూశాను గైడ్ ని.. అతని దగ్గర కనీసం చిన్న ఆయుధం కూడా లేదు.. ఏవైనా దాడి చేసినా కూడా, ఏమీ చెయలేరు అతను, అలా చూస్తూ ఉండడం తప్ప! మరి ఇంత మాత్రానికేనా గైడ్ తో పాటు వెళ్ళాలి లోపలికి అనిపించింది.. ఇంతలో మా లీడ్ అదే ప్రశ్న అడిగారు.. ఎప్పుడైనా ఏమినా జరిగాయా అని..? దానికి ఆ గైడ్ ఇప్పటివరకు ఏమీ జరగలేదు, అదే మా ధైర్యం అని.. ఏడ్చినట్లే ఉంది.. అసలు చుట్టూ అడివి, ఏమీ లేకుండా అలా కేవలం ఒక గుడ్డి నమ్మకం మీద వెళ్ళడం, ఏంటోగా అనిపించింది.. అప్పటికే ముందు, చివర అని బేధం లేకుండా, అందరం మట్టి స్నానం చేసేశాం.. అందరిలోకి చివర కూర్చున్న వాళ్ళు ఇంకొంచెం ఎక్కువ అంతే!<br /><br />అడవి దున్నలు:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDLGyFOoGI/AAAAAAAAEXA/1AeGJU-OWHY/s1600-h/IMG_2008.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDLGyFOoGI/AAAAAAAAEXA/1AeGJU-OWHY/s400/IMG_2008.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282945680288948322" /></a><br /><br /><br />ప్రకృతి!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDI6D0CDUI/AAAAAAAAEWw/JwcOXVQ8C2U/s1600-h/IMG_2001.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDI6D0CDUI/AAAAAAAAEWw/JwcOXVQ8C2U/s400/IMG_2001.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282943262687104322" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDKkraU32I/AAAAAAAAEW4/RcgTgh6FcU8/s1600-h/IMG_2006.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SVDKkraU32I/AAAAAAAAEW4/RcgTgh6FcU8/s400/IMG_2006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282945094382837602" /></a><br /><br /><br />ఇలా ఆలోచనల్లో ఉండగా, జింకలు కనిపించాయి.. మా వాళ్ళు ఫొటోలు తీస్తున్నారు... ఇంతలో ఇంకో జీప్ వచ్చింది... వాళ్ళేమో, ముందు ఇంకా చాలా జంతువులు కనిపించాయి అని చెప్పేసరికి, మా డ్రైవర్ జీప్ కదిలించాడు.. గైడ్ చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు... ఇది పులుల మేటింగ్ టైమ్... ఈ సమయంలో బయటకి వస్తాయి.. ఇప్పుడే వచ్చి నీళ్ళు తాగుతాయి, ఈ ప్రదేశం మొత్తం పులులు తిరిగే ప్రదేశం అని ఆయన ధోరణిలో చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు... అంతలో ఒక విచిత్రమైన శబ్దం చేస్తూ జీప్ ఆగిపోయింది.. ఏంటా అని చూస్తే టైర్ పంక్చర్!!! ఆహా.. నిజంగా ఎంత గొప్పవాళ్ళం అందరం.. సరిగ్గా, పులులు ఉండే ప్రదేశానికి వచ్చి ఆగిపోవాలా.. నిజమే రాయల్ గా పోవడం అంటే ఇదే కాబోలు అనిపించింది.. చేసేదేముంది.. అందరం దిగాం.. నిర్మానుష్యమైన అడవి.. సూర్యాస్తమయం కావస్తోంది.. మహా అయితే ఇంకో అరగంటలో సూర్యుడు వెళ్ళిపోతాడు.. సగం పక్షులు అప్పటికే గూళ్ళకి వచ్చేసినట్లున్నాయి.. కిల కిల/కిచ కిచ శబ్దాలు వస్తున్నాయి... గైడ్, డ్రైవర్ కలిసి స్టెఫినీ బిగిస్తున్నారు.. సరే ప్రకృతి అందాలని బంధిద్దాం అని నేను చుట్టూ చూస్తున్నా.. ఎదురుగ్గా ఉన్న చెట్టు మీద ఏంటో కదులుతోంది అని చూస్తే, పెద్ద పాము..!!! అంతే అందరూ అరవడం మొదలు పెట్టారు.. గైడ్ ఏమో, అలా అరవకండి, దాని దారిన అది పోతుంటే ఎందుకు మీరే రమ్మని పిలుస్తారు అని.. ఛా మాకు తెలియదు పాపం.. పేరంటానికి ఏమైన పిలుస్తామా ఏంటి అని మేము! ఏదైతేనేమి, పాము ఎటో వెళ్ళిపోయింది.. అప్పటివరకూ, అటూ-ఇటూ తిరుగుతూ ఇప్పుడు పులి బయటకి వస్తే ఏం చెయ్యాలి అని జోకులు వేసుకుంటున్న అందరూ, వచ్చి జీప్ ప్రక్కనే నిలబడ్డారు.. భయం అని కాదు కానీ, ఏదో అలాంటిదే అందరి మొహల్లో! మనసులో ఏముందో మాత్రం తెలియదు!! అలా అందరూ తమ తీక్షణ డృక్కోణాలతో చూస్తుండగా, రిపేర్ పూర్తయ్యింది.. హమ్మయ్య అనుకుని బయలుదేరాం... ఎక్కగానే అందరూ అన్నారు, ఈ సమయంలో పులి వస్తే ఏం చేసేవాళ్ళు అని!!! గైడేమో, అదేమీ చెయ్యదండీ, చూసి ఒక నవ్వు నవ్వి వెళ్ళిపోతుంది అని!!! నిజమా, మాకు ఆ నవ్వులు అక్కర్లేదు, పులి అంతకంటే అక్కర్లేదు అని అనుకున్నాం! ఆ తరువాత మాకు పెద్ద జంతువులేమీ కనిపించలేదు.. మధ్యలో ఒకచోట ఆపి, ఇక్కడ సీతాకోక చిలుకలు చాలా ఉంటాయి... దిగి ఫొటోలు తీసుకుంటే తీసుకోండి అన్నారు.. కానీ అప్పటికే అందరికీ దుమ్ము దుమ్ముగా ఉండి చిరాకుగా ఉంది, చీకటి పడుతోంది.. ఇప్పుడు ఆ తుమ్మెదలు మాకొద్దులే బాబూ అని చెప్పారు.. గైడ్ వైయనాడ్ sanctury గొప్పదనాన్ని చెబుతూ ఉన్నారు.. భారతంలో ఉన్న తొమ్మిది అభయారణ్యాలు ఒకదానికి ఒకటి inter-connected అట!! సో, ఈ జంతువులన్నీ, వాటి కాల మాన పరిస్థితులని బట్టి ఒక చోట నుండి ఇంకోచోటికి రాకపోకలు సాగిస్తూ ఉంటాయి.. ఏనుగులు మాత్రం నెల రోజుల కంటే ఎక్కువ ఒక చోట ఉండవట.. ఇంకా తెలుసుకోవాలంటే <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Wayanad_Wildlife_Sanctuary">ఇక్కడ</a> చూడండి.. అలా అవన్నీ వింటూ, ఊ కొడుతూ ఉండగా, ఎంట్రన్స్ వచ్చేసింది.. దుమ్ము దులుపుకుంటూ దిగారు అందరూ.. మేము అలా దిగామో లేదో, ఇంకో క్రొత్త గ్రూప్ వచ్చినట్లున్నారు, జీప్ దుమ్ము దులుపుతూ వాళ్ళని ఎక్కించుకుంటున్నారు!<br /><br /><br />అలా మా అభయారణ్య ప్రయాణం కాస్తా, కొంచెం భయానకంగానే గడిచింది!!<br /><br />డిన్నర్ మరియు ట్రెక్కింగ్ గురించి రేపు...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-1999196647824882335?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-67655320331903830102008-12-16T14:33:00.014+05:302009-08-13T16:47:45.069+05:30దాదాపు ఏడాదిగా చేస్తున్న ప్రాజెక్ట్, అన్ని బాలారిష్టాలని, అంత్య నిష్టూరాలని దాటుకుని ఒక కొలిక్కి చేరింది.. ఇన్నాళ్ళు, పగలనక - రేయనక, ఎండనక- వాననక, హాలిడే అనక- లీవనక, వీక్ డే అనక - వీకెండనక, పండగనక - పబ్బమనక, ఇండియా అనక- కొరియా అనక, రెక్కలు ముక్కలు చేసుకుని, కీ బోర్డ్ విరగ్గొట్టి - మౌస్ పగలగొట్టి, కాఫీ మేషీన్ ని పీల్చి పిప్పి చేసి, ఎట్టకేలకు పూర్తి చేశాం.... పాపం మా కష్టాలని చూసి చలించిన క్లైంట్ కూడా, చేసింది చాలు ఇంతకన్నా చేయడం మీ వల్ల కాదు అని మర్యాదగా చెప్పేసరికి, ల్యాప్ టాప్ మూసుకుని మమ అనిపించుకుని వచ్చేశాం...<br /><br />అయితే అసలు విషయం ఇప్పుడే మొదలయ్యింది... ప్రాజెక్ట్ లో జనాలు ఎంత కష్టపడ్డారో తెలియదు కానీ, రిలీజ్ అయిన మూడు వారాల వరకూ ఆఫీసులో ఎవరూ లేరు!!! ఆ తరువాత చిన్నగా మా మ్యానేజర్ ని ట్రీట్-ట్రీట్ అంటూ కాల్చుకు తిన్నారు.. సరే అని ఆ బాధ భరించలేక ఆయన కూడా దానికి వాకే అనేశారు.... చాలా ఆలోచించి, చించి, పేపర్లన్నీ చినిగిపోయిన తరువాత ఏదో రిసార్ట్ ప్లాన్ వేశారు... అది వేసిన వాళ్ళు తప్ప మిగతా ఎవరూ ఒప్పుకోలేదు.. మాకు ఎలాగైనా కనీసం రెండు రోజులు ఉండాలి, మంచి సీనిక్ ప్రదేశాలు కావాలి అంటే చివరికి కూర్గ్ అని డిసైడ్ అయ్యారు.... రెండు రోజులు కావాలి కదా ని, ఒక వీక్-డే ని కూడా త్యాగం చేసి మరీ ఏర్పాటు చేశారు!!!<br /><br />సరే ఆ సమయం రానే వచ్చింది... మేమంతా ఈ ప్రోగ్రాం ఉంది కదా, మధ్యాహ్నం నుండి ఆఫీస్ చెక్కేసి, తీరికగా రాత్రికి వద్దాం లే అనుకుని ప్లాన్ వేసుకున్నాం.. మిగతా టీం వాళ్ళకి కూడా ఈ అవిడియా ఇచ్చేసి మధ్యాహ్నం ఎప్పుడవుతుందా అని ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాం... సరే అనుకున్నట్లుగానే మిగతా టీం వాళ్ళు బంక్ కొట్టి వెళ్ళిపోయారు.... మేము కూడా బయలుదేరదాం అనుకునే టైంకి, కరెక్ట్ గా మా లీడ్ మీటింగ్ అని మొదలుపెట్టారు... మీటింగ్ సాగుతోంది... సాగుతోంది.. సాగుతూనే ఉంది... అప్పుడు టైం చూస్తే 5 అయ్యింది.. చేసేదేముంది, ఇక ఉరుకుల పరుగులతో ఇంటికి వెళ్ళి మళ్ళీ 9 కల్లా ఆఫీస్ కి వచ్చేశాం..<br /><br />మిగిలిన టీం మెంబర్స్ అందరూ, అప్పుడే వస్తూ ఉన్నారు... లాబీ మొత్తం కోలాహలంగా ఉంది.. ఇంతలో బస్ కూడా వచ్చేసింది... హడావిడిగా ఎక్కేసి కూర్చున్నారు.. చివరిగా, మా PM ఎక్కి రైట్ చెప్పేశారు... అలా ఆఫీసులో నుండి బయట పడుతూ ఉండగా, డ్రైవర్ ఉప్పి దాదా పాట అందుకున్నాడు(అంటే ఆయన పాడాడు అని కాదు -- ఆ పాట పెట్టాడన్నమాట!)... అంతే ఒక్కసారిగా అందరూ నో నో నో అని అరిచేశారు.. పాపం ఆ క్లీనర్ అదిరిపోయాడు.. వెంటనే ఏంటన్నా, అన్న ఉపేంద్ర హిట్ సాంగ్ అలా అంటారేంటి అని చాలా బాధ పడ్డాడు! అతనికి సర్ది చెప్పి, హింది పాటలు పెట్టమన్నారు... ధూమ్ పాటలు పెట్టాడు ఇక ఏమి చేయలేక...అంతే ఇక డ్యాన్స్ మొదలు పెట్టారు.. హడావిడి హడావిడి చేసి పాపం పన్నెండింటికి ఉపశమించారు... ఇంతలో టీకి ఆపారు బస్ ని... అంతే అందరూ దిగిపోయి, ఆ టీ ఏ మాత్రం బాలేకపోయినా ఎగబడి తాగేశారు! మళ్ళీ ప్రయాణం మొదలు... అప్పటికి మైసూర్ దాటేశాం... కాసేపు పడుకున్నాను.. అంతలోనే మెలకువ వచ్చేసింది... టైం చూస్తే, 2 అవుతోంది.. అందరూ నిద్రలో ఉన్నారు... నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు.. అలా కిటికీలో నుండి చూస్తూ ఉన్నాను.. పౌర్ణమి దగ్గరలో ఉందేమో, వెన్నెల చాలా చాలా బావుంది.. మంచు పడుతోంది అప్పుడే.. ఆ మంచులో నుండి వెన్నెల.. చుట్టూ పొలాలు... ఇంకా వెళ్ళే కొద్దీ అదంతా పెద్ద అరణ్యం లా ఉంది.. ఆ చెట్ల మధ్యలో నుండి వెన్నెల, ఆ చల్లటి గాలి, ఆ మంచు.. ఓహ్.. నాకైతే బస్ అక్కడే ఆపేసి అలా కూర్చుండిపోవాలనిపించింది.. రోడ్డ్ అస్సలు బాలేదు.. చాలా curved road.. డ్రైవర్ చాలా ఒడుపుగా తీసుకు వెళుతున్నాడు.. అలా దాదాపు ఒక గంట ఆ మంచుని, వెన్నెల ని చూస్తూ ఉన్నా... ఇంతలో అలా తల తిప్పి చూశాను.. ప్రక్కనే మా చిన్నన్న(మా Tech Lead!) చేపలా కళ్ళు తెరుచుకుని చూస్తూ ఉన్నారు! చూడగానే భయపడ్డా.. అంతలోనే సర్దుకున్నా.. ఇంతలో బస్ ఆగింది... ఏంటా అని చూస్తే, <a href="http://nalonenu.blogspot.com/2008/06/blog-post.html">చిన్నన్న</a> దిగారు .. డ్రైవర్ లైట్ వేయబోతుంటే, వద్దు వద్దు అని ఆపేశారు.. బయటకి చూస్తుంటే coorg guest house అని కనిపిస్తోంది... వాళ్ళు దిగి చుట్టూ చూస్తూ నించున్నారు.. నాకు మొదట ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. వచ్చేశామా లేదా అని.. ఇంతలో మిగితా వాళ్ళు కూడా కొంతమంది దిగారు.. నా ప్రక్కన ఉన్న అమ్మాయిలు కూడా నిద్ర నుండి లేచారు.. ఏంటా ఆపారు అని చూస్తూ ఉన్నారు.. జనాలు దిగుతున్నారు, మళ్ళీ అంతలోనే ఏమయ్యిందో గబగబా బస్ ఎక్కి కూర్చున్నారు!!! ఇదంతా వింటూ మేము మీకు జంగిల్ మంద అనిపిస్తే నా తప్పు మాత్రం కాదు :)<br /><br />సరే క్రింద ఉన్న వాళ్ళు ఇక దిగండి అని డిక్లేర్ చేశారు.. లైట్లు వెలిగాయి.. కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి.. లగేజీలు బయటకి వచ్చాయి.. కాళ్ళు క్రిందకి దిగాయి.. అప్పటివరకూ, కిటికీలన్ని మూసి ఉంచడం వల్లనేమో, ఒక్కసారి చల్లగాలి అలా మొహమ్మీదుగా కోసుకుంటూ అంతే వేగంగా వెళ్ళిపోయింది.. తల మీద ఏంటా పడుతోంది అని చూస్తే, మంచు వర్షం!!! మరీ snow-fall లాగా కాదు కానీ, అది మంచు వర్షమే..!!! భలేగా అనిపించింది.. అలా గెస్ట్ హౌస్ లో కి వెళ్ళాం.. అమ్మాయిలందరికీ కలిపి ఒక గది ఇచ్చారు..మళ్ళీ ప్రొద్దున్న 8కల్లా అసెంబుల్ అవ్వాలి అని చెప్పేలోపులే, అందరూ అలా మత్తుగా మంచాల మీద వాలిపోయారు.. నేను మాత్రం బుధ్ధిగా 6కల్లా అలారం పెట్టుకుని పడుకున్నా, మరి ప్రొద్దున్నే లేచి ప్రకృతిని తిలకించాలి కదా!<br /><br />అలారం మోగుతోంది, యధావిధిగా కట్టేసి పడుకుందామనుకునే లోపు నేను ఉన్నది కూర్గ్ లో అని గుర్తు వచ్చింది.. సరే అని అస్సలు లేవాలి అనిపించకపోయినా, బధ్ధకంగా అలానే లేస్తున్నా.. ఇంతలో మా మ్యానేజర్స్ ఇద్దరూ వచ్చి తలుపు మీద టకటకటక మోగిస్తున్నారు... వచ్చే వచ్చే అని చెప్పేలోపులే, ఒక వందసార్లు కొట్టేశారు.. సరే అని లేచి తలుపు తీసి చూస్తే, వాళ్ళందరూ అప్పటికే రెడీ అయ్యి ఉన్నారు.. తొందరగా తయారవ్వండి అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు..సరే తొందరగా బయట పడ్డాను నేను కూడా.. అప్పటికే సగం మంది ప్రకృతి అందాలని చూడడానికి బయటకి వెళ్ళిపోయారు అని చెప్పారు.. ఇంతలో మా టీం మేట్స్ కనిపించారు.. అందరం కలిసి బయలుదేరాం.. అంతలో ఇంకొకరు ఫోన్.. మళ్ళీ కాసేపు వెయిటింగ్.. ఈలోపు ప్రొద్దున్నే వెళ్ళినవాళ్ళు తిరిగి వస్తూ కనిపించారు :( అయినా ఫర్లేదులే అని బయలుదేరాం.. చుట్టూ అంతా కాఫీ చెట్లే.. కాఫీ పండ్లు.. మా వాళ్ళైతే ఆహా ఏమి సువాసన అన్నారు కానీ, నాకైతే ఏదో వాసన లాగా అనిపించింది... ఫిల్టర్ కాఫీ వాసన అయితే మాత్రం రాలేదు! ఆ దారిలో తీసిన కొన్ని సిత్రాలు...<br /><br />మా బస్<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd1o3MmbBI/AAAAAAAAET8/8YAguJ39Pk0/s1600-h/DSCN0382.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd1o3MmbBI/AAAAAAAAET8/8YAguJ39Pk0/s400/DSCN0382.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280318432987212818" /></a><br /><br />పొగ మంచులో చెట్టు<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd15w55AfI/AAAAAAAAEUE/SHQu1OMnuTs/s1600-h/DSC_0004.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd15w55AfI/AAAAAAAAEUE/SHQu1OMnuTs/s400/DSC_0004.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280318723355902450" /></a><br /><br />కాఫీ పండ్లని చెప్పారు (ఇవి కాఫీ కాదేమో అని నా డౌట్!)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd2i-HLd-I/AAAAAAAAEUM/fRACRIMKToE/s1600-h/Picture+003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd2i-HLd-I/AAAAAAAAEUM/fRACRIMKToE/s400/Picture+003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280319431275935714" /></a><br /><br /><br />అలా కాసేపు తిరిగి తిరిగి, రూమ్ కి తిరిగి వచ్చేశాం.. వచ్చేసరికి ఫలహారాలు సిధ్ధంగా ఉన్నాయి... వాటిని పట్టు పట్టి బయటకి వచ్చేసరికి, మా లీడ్ ఎదురుగ్గా ఉన్నారు.. ఎలా ఉంది టిఫిన్ అన్నారు.... ఓకె.. అన్నా... అంటే Not Gud? అన్నారు.. లేదు, లేదు.. Not bad! అన్నా.. (నాకైతే మా ఆఫీస్ క్యాంటీన్ లో కంటే చాలా బావుందనిపించింది...) దానికి ఆయన ఓహ్!! then its gud! అన్నారు.. సరే ఇక ఇప్పుడు ప్రయాణం ఇరుపు జలపాతాల దగ్గరికి... దారి పొడుగూతా, కాఫీ ప్లాంటేషన్స్... వాటిని శుధ్ధి చేసే యంత్రాలు.. పావు కిలోమీటర్ కి ఒక ఇల్లు.. ఆ ఇంటి చుట్టూ కాఫీ తోటలు.. ఇళ్ళన్నీ పెంకుటిల్లే.. అందరికీ TataSky/DishTV ఉన్నాయి.. మరి కేబుల్ కష్టమేమో ఆ కొండ ప్రాంతంలో.. కాఫీ చెట్లతో పాటుగా, తమలపాకుల చెట్లు కూడా ఉన్నాయి.. అలానే యాలకుల చెట్లు కూడా... ఒకటేమిటి, దాదాపు అన్ని spices చెట్లు ఉన్నాయక్కడ.. ఈ రోడ్ కూడా చాలా మెలికలు-మెలికలు గా ఉంది.. ఎదురుగ్గా ఏ వాహనం వచ్చినా చాలా ఇబ్బంది.. అప్పుడే సూర్యుడు వస్తున్నాడు.. చల్లటి గాలిలో, ప్రభాత(మరీ పట్టపగలు తొమ్మిదింటికి ఆ పదం వాడకూడదేమో కానీ, ఆ ఊళ్ళో అప్పుడే వస్తున్నాడు సూర్యుడు!) కిరణాలు.. చాలా బావుంది... అనుభవించాలి.. మాటల్లో చెప్పలేను... అలా ఒక అరగంట ప్రయాణించిన తరువాత ఒక చోట ఆపి, ఇక ఇదే ఫాల్స్ వెళ్ళండి అన్నారు... దిగి చూస్తే, కనుచూపు మేరలో జలపాతాలు కనిపించడం లేదు కదా, కనీసం సౌండ్ కూడా వినపడడం లేదు.. తీరా బస్ లో నుండి దిగేసరికి, గైడ్ చల్లగా, రెండు కిలోమీటర్లు కొండెక్కాలి అని చెప్పారు!!.. ట్రెక్కింగ్ రేపు కదా అంటే, లేదు ఇది warm-up exercise అని మాకు జ్ఞానోదయం చేశారు...సరే అని బయలుదేరాం.. కెమారాలు పౌచ్లో నుండి జూలు విదిలించుకుని బయటకు వస్తున్నాయి... అక్కడే ఒక పది స్నాప్స్ తీసేసి మా నడక మొదలెట్టాం.. జలపాతాల ఎంట్రన్సే అర కిలోమీటర్ దాకా ఉంది.. మధ్యలో పొలాలు.. ఏ శంకరో చూస్తే, తీయబోయే సినిమాలో జానపద పాట అక్కడే తీస్తాడనిపించేలా, షారుఖ్ చూశాడంటే, కాజోల్ తో ఒక పాట వేసుకుంటాడు అనేలా ఉంది అక్కడ!.. మేమూ రసూల్ అంతలా కాకపోయినా మా కెమెరాలకి పని చెప్పాం.. ఇంతలో మిగతా వాళ్ళు మా గురించి అరుస్తూ కనిపించారు.. అక్కడ టిక్కెట్ తీసుకోవాలి, అందరూ ముందుకు వెళ్ళిపోయారు.. మాకోసమే ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు.. మేము అక్కడితో వాటిని వదిలిపెట్టి, పరిగెత్తాం.. కౌంటర్ దాటేసరికి, ఆవు స్వాగతం చెప్పింది!<br /><br />పొలాలు<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd23kV8LZI/AAAAAAAAEUU/qJbhPdMwDOE/s1600-h/DSC_0033.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd23kV8LZI/AAAAAAAAEUU/qJbhPdMwDOE/s400/DSC_0033.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280319785135779218" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd3DHw3v7I/AAAAAAAAEUc/8WfMKnWaoDI/s1600-h/DSC_0034.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd3DHw3v7I/AAAAAAAAEUc/8WfMKnWaoDI/s400/DSC_0034.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280319983622537138" /></a><br /><br /><br />అక్కడి నుండి ఇంకా కిలోమీటర్ నడవాలన్నారు.. సరే చుట్టూ చూస్తూ, ఫొటోలు తీసుకుంటూ, జోకులు వేసుకుంటూ, వెళుతున్నాం... అంతలో, చిన్న over-pass వచ్చింది.. దాని క్రిందగా నీళ్ళు.. అంతే అందరూ దాంట్లోకి దిగారు.. నీళ్ళు జల్లుతూ అక్కడే దాదాపు అరగంట గడిపాం... ఆ రాళ్ళు అవీ చాలా జారుడుగా ఉన్నాయి.. అయినా కూడా వాటి మీద ఎగురుతూ, దాటుతూ గొడవ గొడవ చేశాం.. ఇంతలో పైన్నుండి అరుపులు వినిపించాయి... వాటర్ ఫాల్స్ చూసిన ఆనందంలో అరిచారు మిగతావాళ్ళు..సరే ఇక మేము కూడా బయలుదేరాం.. ఇదంతా అడవి మధ్యలో కదా, కాలి బాట దాంట్లో కొండలు ఎక్కుతూ వెళ్ళామేమో అనుకోకండి!, చక్కగా మెట్లు ఉన్నాయి, కాకపోతే అవన్నీ పాతకాలం మెట్లు.. దారి మధ్యలో మరికొన్ని ప్రకృతి అందాలు.. నిజంగా mother nature అంటే ఇదేనేమో అనిపించింది... పైకి చేరుకునే సరికి, కొందరు స్నానాలు చేస్తూ ఉన్నారు.. పేద్ద జలపాతాలు కాదు కానీ, ఒక చిన్న పాయ లాంటిది.. కానీ, అడవి మధ్యలో, కొండల్లో చూడడానికి బావుంది.. ఇంకా విచిత్రమేంటంటే, మామూలుగా కంటే, కెమెరాలో నుండి చూస్తుంటే చాలా అందంగా కనిపిస్తోంది! సరే ఆ నీళ్ళల్లో అలా ఫొటోలు దిగి, ప్రక్కకి వచ్చేస్తుంటే, జారిపడిపోయా నేను! కాకపోతే, బండల మధ్యలో కావడం వల్ల ఇబ్బంది లేదు.. బాబోయి అనుకుని, ఇక ప్రక్కకి వచ్చేశాను... ప్రక్కనున్న చెట్ల దగ్గర, మెట్ల మీద, బండల పైన, నీళ్ళల్లో ఇలా ఎవరికి తోచినట్లు వాళ్ళు ఫొటోలు దిగుతున్నారు...అలా దాదాపు ఒక రెండు గంటలు గడిపిన తరువాత చిన్నగా బయలుదేరారు అందరూ.. మేము కొంచెం ముందు నడుస్తున్నాం.. ఇంతలో ఒక కుక్క వచ్చింది.. మా ప్రక్కనున్నతను, బిస్కట్స్ తింటున్నాడు.. అదేమో అతన్నే చూస్తూ, అతని చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంది.. సరే అని, దానికి పెట్టడానికి, ఇంకో అమ్మాయికి బిస్కట్ ఇచ్చి పెట్టమన్నాడు.. తను పెట్టింది.. మళ్ళీ అతని దగ్గరికే వెళ్ళింది.. అలా కొండ పైనుండి క్రిందకి వచ్చేవరకూ, అతన్ని ఫాలో అవుతూనే ఉంది.. అందరూ భీభత్సంగా కామెంటారు అతన్ని ;)<br /><br />వాటర్ ఫాల్స్<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd4gJUev1I/AAAAAAAAEUk/_zOUoL4S9ro/s1600-h/DSC01033.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd4gJUev1I/AAAAAAAAEUk/_zOUoL4S9ro/s400/DSC01033.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280321581768163154" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd49qBF9uI/AAAAAAAAEUs/o03DKYrLQgQ/s1600-h/DSCN0479.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd49qBF9uI/AAAAAAAAEUs/o03DKYrLQgQ/s400/DSCN0479.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280322088761423586" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd5WeDMIOI/AAAAAAAAEU0/FSVPSJlG3fU/s1600-h/PIC_0552.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SUd5WeDMIOI/AAAAAAAAEU0/FSVPSJlG3fU/s400/PIC_0552.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280322515045720290" /></a><br /><br />లంచ్, వైయనాడ్ sanctury రేపు...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-6765532033190383010?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-45513433788675634382008-11-27T12:31:00.006+05:302009-08-13T16:48:53.866+05:30మళ్ళీ ముంబైలో పేలుళ్ళు... ఏదో అత్తవారింటికి వచ్చినంత చక్కా, వచ్చేసి ఇష్టమొచ్చినట్లు అందరినీ కాల్చేసి, బాంబులు వేసి వాళ్ళ పని సాగిస్తున్నారు ఉగ్రవాదులు.. రైల్వే స్టేషన్స్లో వరుస పేలుళ్ళ ఘటన ఇంకా పూర్తిగా మర్చిపోనేలేదు, అప్పుడే మళ్ళీ ఈ మారణకాండ... కేవలం 20మంది తీవ్రవాదులు, దేశానికి వాణిజ్య రాజధాని అయినటువంటి నగరాన్ని తమ గుప్పెట్లో పెట్టుకుంటున్నారు అంటే, మన వ్యవస్థ చేతకానితనం తెలుస్తోంది.. సాధిస్తాం, చేధిస్తాం... 24గంటల్లో నిందితులని పట్టుకుంటాం అని పేలుడు జరిగిన ప్రతిసారి, మంత్రులు అరిగిపోయిన రికార్డులాగా వల్లిస్తూనే ఉంటారు..పోన్లే పట్టుకుంటారేమో అని, మనమూ వదిలేస్తాం.. అంతే రేపటికి అంతా మామూలే.. మళ్ళీ ఎక్కడోక్కడ పేలుళ్ళు జరిగేవరకు ఆ విషయం ఎవరికీ గుర్తు ఉండదు.. చివరికి పరిస్థితి ఎలా తయారయ్యింది అంటే, బాంబు పేలుడు అంటే .. ఆహా అలాగా.. ఎంతమంది పోయారట.. ఓహో.. అయ్యో.. అంతే.. ఇంకేంటి సంగతులు అని మాట్లాడుకునేంత దాకా..!<br /><br />నిజమే.. ఇంత మంది జనాభా ఉన్న దేశం లో, అనుక్షణం ఏమి జరుగుతుంది అని కనిపెట్టడం అసాధ్యం.. కానీ, కనీసం ఉన్న వ్యవస్థల మధ్య సమన్వయం లేకపోతే ఎలా..? నిన్న ఏదో హైదరాబాద్ లో పేలుళ్ళు జరిగితే ఎలా ఉండాలి అని మాక్ డ్రిల్ నిర్వహించార్ట.. ఇంతలో, ఆ పరిస్థితి ముంబై లో అనుభవంలో కి వచ్చింది.. సంఘటన జరిగిన వెంటనే, అందరూ వస్తారు, సానుభూతి చూపిస్తారు.. ఇంకా నష్ట పరిహారాలు ప్రకటిస్తారు.. అంతే చేతులు దులుపుకుని వెళ్ళిపోతారు.. అంతే తప్ప ఇంకోసారి ఇలాంటివి జరగకుండా ఏమీ చర్యలు తీసుకోరు...<br /><br />ఎన్నో నేరాలు చేసిన ఉగ్రవాదులు కళ్ళ ముందు తిరుగుతూనే ఉంటారు.. అయినా, పట్టుకోలేరు.. ఒకవేళ పట్టుకున్నా, నిమిషాల మీద వాళ్ళని బెయిల్ మీద బయటకి తీసుకు వస్తారు.. ఒకవేళ కష్టపడి వాళ్ళని శిక్ష విధించినా, అది ఎప్పటికీ అమలు అవదు.. పార్లమెంట్ మీద దాడి చేసిన నిందుతులు దొరికినా ఏమి లాభం.. వాళ్ళకి న్యాయస్థానం ఉరిశిక్ష విధించింది.. అయినా, అతీ గతీ లేదు.. ఎందుకు ఉరి తీయరో ప్రజలకు అర్ధం కాదు.. ఈ విషయం అడిగిన ప్రతిసారి ఏదో సాంకేతిక కారణాలు అంటారు, ఇంకేదో అంటారు.. <br /><br />ఒక్క విషయం ఎప్పుడూ అర్ధం కాదు.. ఈ ఉగ్రవాదులని అరెస్ట్ చేసి, శిక్ష విధిస్తే, మైనార్టీల మనోభావాలు దెబ్బతింటాయి.. వోట్ బ్యాంక్ రాజకీయాలు ఇలా ఏవేవో చెబుతారు.. కానీ, మన ప్రజల ప్రాణాలు తీస్తున్న వాళ్ళని దండిస్తే, మనోభావాలు ఎందుకు గాయపడతాయి.. వాళ్ళు ప్రాణాలు తీస్తున్న వాళ్ళలో అదే మైనార్టీలు కూడా ఉన్నారు కదా.. అంత కరడు గట్టిన నేరస్తులకి క్షమాభిక్ష ఒకటి.. సద్దాం హుస్సైన్ అంతటి వాడిని, అమెరికా ఉరి తీసి చంపింది.. ఏం మన దేశాన్ని అతలాకుతలం చేస్తున్న ఈ తీవ్రవాదులకి మనం ఆ పని చేయలేమా..? ప్రభుత్వం ఏమి చేయడం లేదు కాబట్టే వాళ్ళకి అంత అలుసు అయిపోయింది..<br /><br /><br />అసలు నిన్న జరిగిన దాడిలో వాళ్ళ మోటివ్ చూస్తుంటే చాలా ఆశ్చర్యం గా ఉంది.. హోటళ్ళలో ఉన్నవాళ్ళలో, అమెరికా, బ్రిటన్ పాస్ పోర్ట్ లు ఉన్నవాళ్ళని పట్టుకున్నారట.. అంతగా వాళ్ళకి ఆ జాతీయులని బంధించాలి అంటే ఆ దేశల్లో దాడులు చేయచ్చు కదా, ఇక్కడెందుకు..? అక్కడ వాళ్ళ పప్పులు ఉడకవు కదా.. ఇక్కడ అయితే ఎంచక్కా, అధికారంలో ఉన్నవాళ్ళకి ఒక పది కోట్లు పడేస్తే, హాయిగా పని సాగించచ్చు.. <br /><br />ముంబై లో ఈ దుర్ఘటన జరిగి, 12 గంటలు దాటిపోయింది.. అయినా ఇంకా తీవ్రవాదులు ఎక్కడెక్కడ ఉన్నారో తెలియలేదు.. వాళ్ళ దగ్గర ఎంత మంది బందీలుగ ఉన్నారో కూడా తెలియదు.. ఎంతసేపు అమెరికా తో అణు బంధం కావాలి.. దేశాన్ని అమెరికా లాగా తయారు చేస్తాం, అది- ఇది అని చెప్పే నాయకులు, అక్కడ తీసుకునే భద్రతా చర్యలు కనిపించవా.. ఏమైపోయాయి మన ఇంటిలిజెన్స్ వ్యవస్థలన్నీ..?<br /><br />ఒక ప్రక్క ఇంత బాధగా ఉంటే, టి.వి. ఛానళ్ళ వాళ్ళు పండగ చేసుకుంటున్నారు.. అక్కడ జరిగే కమెండో ఆపరేషన్స్ అన్ని లైవ్ చూపిస్తున్నారు.. అంటే ఎంత మంది పొలీసులు ఉన్నారు.. ఎటు వైపు నుండి లోపలికి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు, ఎటు నుండి తీవ్రవాదులు సేఫ్ గా బయటకి వెళ్ళడానికి వీలుంది అని ... ఇంత అవసరమా.. నిజమే, ప్రజలకి విషయాలు తెలియాలి.. కానీ ఈ వివరాలన్ని చెబితే, లోపల ఉన్న తీవ్రవాదులకే లాభం ఎక్కువ కదా.. వాళ్ళు తప్పించుకోవాడానికి ఆస్కారం ఉంది కదా... ఆహ.. మనకెందుకు అదంతా.. టి.ఆర్.పి. రేటింగ్స్ పెంచుకుంటే చాలు.. ఎవరు ఎట్లా పోతే మనకేం...? ఇంకా భయంకరమైన విషయమేంటంటే, ఆ వార్తలు చెప్పే వాళ్ళు ఎంతో ఆనందం గా (మొహాల మీద నవ్వుతో), వివరిస్తున్నారు ఆ ఘటనలని (ibn channel).. అసలు అంత మంది ప్రాణాలు కోల్పోతే, వీళ్ళకి నవ్వులాటగా ఉంది.. ఆ ఒక్క ఛానల్ అనేముంది, దాదాపు అన్నిటి పరిస్థితి అంతే.. మాకు ఇక్కడ తెలుగు న్యూస్ ఛానల్స్ రావు.. ఇక ఆ నిరంతర వార్తా స్రవంతి వాళ్ళ కార్యక్రమాలని తలుచుకోవడానికే భయమేస్తోంది..<br /><br />కానీ ఇలాంటివి ఎన్ని జరిగినా, రేప్రొద్దున కి అందరం మర్చిపోతాం.. మళ్ళీ ఈ రాజకీయ నాయకులనే ఎన్నుకుంటాం.. పార్టీలు వేరైనా అందరూ ఆ తాను ముక్కలే కదా.. నిజాయితీ గా పని చేసే వాళ్ళని మాత్రం ఛస్తే ఎన్నుకోం.. ఎందుకంటే, వాళ్ళు వీళ్ళంత డబ్బులు ఖర్చు పెట్టలేరు కదా.. మంచి వాళ్ళు ఎక్కడున్నారు అని ప్రశ్నిస్తాం... కానీ అలాంటి మంచి వాళ్ళు ఒకరిద్దరు ముందుకు వచ్చినా, వాళ్ళకి చేయూతనివ్వం.. అందుకే మంచివాళ్ళందరూ దూరంగా ఉండిపోతున్నారు.. కనీసం ఇప్పటికైనా, నిజాయితీగా ఉండే ఒకరిద్దరు నాయకులకి ప్రోత్సాహం ఇస్తే, రాబోయే కాలం లో మరికొంత మంది ముందుకు రావడానికి ఆస్కారం ఉంటుంది... వేయి మైళ్ళ ప్రయాణమైనా, ఒక్క అడుగుతోనే మొదలవుతుంది..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-4551343378867563438?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-82174334382153902582008-11-01T11:50:00.005+05:302009-08-13T16:47:27.421+05:30నిన్న కొద్దిగా ఖాళీ దొరకడంతో ఈ సినిమా చూశాను..<br /><br />వివరాల్లోకి వెళితే, ఉగ్రవాదం సమాజంలోకి ఎంతవరకు చొచ్చుకుపోయిందో చూపించిన సినిమా... స్థూలంగా కధ విషయానికి వస్తే, రాజీవ్ కనకాల సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్.. తనకి పరిచయమైన సింధుతులానిని ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకుంటాడు.. ఆ తరువాత నగరంలో జరిగిన బాంబు పేలుళ్ళలో, రాజీవ్ కనకాల కార్ దొరకడంతో, అతని మీద పొలీసుల నిఘా పెడతారు... అతని పాత్రని కనుక్కునే ప్రయత్నంలో దొరికిన ఆధారాలన్నీ, రాజీవ్ కనకాలనే దోషిగా చూపడంతో అరెస్ట్ చేసి జైల్లో పెడతారు.. పొలీసులు ఎన్ని రకాలుగ ప్రశ్నించినా, నాకు ఏమీ తెలియదు అనడంతో, అతని కుటుంబ సభ్యుల మీద దృష్టి పడుతుంది.. సింధు తులాని తండ్రి ద్వారా అసలు విషయం బయటకి వస్తుంది.. అప్పటికే, రాష్ట్రపతిని చంపడానికి ఢిల్లీ కి వెళ్ళిన సింధు ని రాజీవ్ కనకాల ఎలా అడ్డుకున్నాడు అనేది క్లైమాక్స్...<br /><br />ఎంచుకున్న కధాంశం బావుంది.. నటీనటులు కూడా వాళ్ళ పాత్రలకి తగిన న్యాయం చేశారు.. రాజీవ్ కనకాల తనకి అలవాటైన గాంభీర్యాన్ని, సీరియస్ నెస్స్ ని మొహంలో బానే పలికించాడు.. కానీ కాస్త హాస్యం, రొమాంటిక్ గా కూడా నటించగలిగితే బావుంటుంది.. మరీ ప్రతి సన్నివేశంలో చాలా సీరియస్ గా ఉన్నట్లు అనిపించింది నాకు.. ఇక ఉత్తేజ్ ఉన్నంతలో బానే చేశాడు... సింధు తులాని చేస్తున్న పాత్రలన్నీ, దాదాపు ఇలానే ఉంటున్నాయి.. పగ, ప్రతీకారాలు సాధించడం.. ఈ సినిమాలో ఆమెని తీసుకోవడం ఒక డ్రాబాక్... తను కాకుండా వేరే ఎవరైనా అయితే, ఇంకొంచెం బావుండేదేమో... అలానే సి.బి.ఐ ఆఫీసర్ పాత్ర కూడా.. దానికి జాకీ షర్రాఫ్ నే ఎందుకు తీసుకున్నారో, దర్శక నిర్మాతలకే తెలియాలి.. ఆ పాత్ర కి వేరే ఎవరైనా కూడా సరిపోతారు... <br /><br />కధ బానే ఉన్నా, కధనంలో పట్టు తప్పింది.. సినిమా చూస్తున్నంతసేపు తరువాత ఏమి జరగబోతుందో ప్రేక్షకుడికి తెలిసిపోతూనే ఉంటుంది.. రాజీవ్ కనకాలకి ఈ పేలుళ్ళతో సంబంధం ఉన్నట్లు చూపించడానికి, అతని కార్ ని వాడుకున్నట్లు చూపిస్తారు... నాకైతే కధలో ఆ సీన్ ని బలవంతంగా చొప్పించినట్లు అనిపించింది.. ఇంకొంచెం గ్రౌండ్ వర్క్ చేసి ఉంటే, సినిమా మరింత పక్కాగా వచ్చి ఉండేది అని నా అభిప్రాయం.. <br /><br />ఏది ఏమైనా, ఈ సినిమా చర్చించిన విషయం మాత్రం ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడేలా చేస్తుంది.. ఈ మధ్య టెర్రరిస్ట్ ల లో టెక్కీస్ కూడా చాలా మంది ఉంటున్నారు.. మనతో ఉంటూ, మన మధ్య గడుపుతూ, ఇంత మారణహోమం చేస్తున్నారు అంటే, ఆ ఊహే భయంకరంగా ఉంది.. సినిమా చివరిలో తనికెళ్ళ భరణి అన్నట్లు, కాసింత స్పృహ ఉంటే, ఇలాంటి వాటిని గమనించి, అన్నీ కాకపోయినా, కొన్ని అనర్ధాలనైనా ఆపచ్చేమో...<br /><br />కొసమెరుపు: మా రూమ్మీ చాలా ముక్తసరిగా మాట్లాడుతుంది, సినిమాలో సింధు తులాని లాగే! నాకెందుకో ఇంటికి వెళ్ళి పడుకున్న తరువాత సినిమా గుర్తొచ్చి, పడుకున్న తనని చూడగానే భయం వేసింది.. నేను కళ్ళు మూసుకోగానే వచ్చి, నా తలకి తుపాకీ పెట్టి, పద పవిత్ర యుధ్ధంలో ప్రాణాలు అర్పిద్దు గానీ అంటే నా పరిస్థితి...!!!<br /><br />P.S అందరికీ రాష్ట్ర అవతరణ శుభాకాంక్షలు...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-8217433438215390258?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-87162614302292366862008-10-26T16:01:00.003+05:302009-08-13T16:28:32.970+05:30బ్లాగులో full fledged టపా వ్రాసి చాలాకాలమైంది... పని మరీ ఎక్కువగా ఉంది... ఎప్పుడైనా కాస్త తీరిక దొరికి బ్రెయిన్ idle లో కి వెళ్ళగానే, మనసు ఎక్కడెక్కడికో వెళ్ళిపోతోంది... <a href="http://www.kottapali.blogspot.com/">కొత్తపాళీ</a> గారు ఇచ్చిన కధ long time pending.. విష్ణువుని ఆన్సైట్ కి ఎలా పంపాలో ఆలోచిస్తుండగా, నా ఆన్సైట్ ప్రయాణం గుర్తొస్తుంది... సరే అని ఛానల్ మారిస్తే చిరు/బిరు/కిరు ల యాత్రలు కనిపిస్తున్నాయి.. పోనీ <a href="http://chaduvari.blogspot.com">చదువరి</a> గారి లాగా రాజకీయాలు రాద్దామా అనుకుంటే, ఇంతలో ఏవేవో ఊహలు..... సరే <a href="http://oohalanni-oosulai.blogspot.com">పూర్ణిమ</a>లాగా ఊహలన్నింటినీ ఊసులు చేసేద్దాం అనుకునేలోపు అవి తెల్లవారు ఝామున రూమ్ కి వస్తూ వేసుకున్న జోకుల దగ్గర నుండి, చిన్నప్పుడు దీపావళి చేసుకున్న రోజుల వరకూ వెళ్ళిపోతున్నాయి... ఎటూ ఇక్కడ వరకూ వచ్చాం కదా, <a href="http://praveengarlapati.blogspot.com">ప్రవీణ్</a> లాగా వాటినే రాసేస్తే పోలా అని కలం కదిలించబోతే, ప్రక్కనే 300 B.C. మీద చర్చ వినిపిస్తోంది... ఇంకెందుకాలస్యం, <a href="http://parnashaala.blogspot.com">మహేష్</a> గారి లాగా సినిమాల మీద వ్రాసేద్దాం అని పేపర్ తీసుకునేసరికి, సినిమా చూసి దాదాపు ఆరు నెలలు దాటింది అనే సంగతి గుర్తొచ్చి, నీరసం గా ప్రక్కన పెట్టేయబోతోంటే, ఎదురుగ్గా ఉన్న చివరికి మిగిలేది కనిపించి <a href="http://vbsowmya.wordpress.com/">సౌమ్య</a> లాగా పుస్తకాలని ఒక పట్టు బడదాం అనిపించి, శీర్షిక మొదలెట్టేసరికి పుస్తకం చదవడం కాదు కదా, కనీసం పట్టుకుని ఎన్నో రోజులయ్యింది అని జ్ఞాపకం వస్తోంది... సరే రొటీన్ కి భిన్నంగా <a href="http://www.snehama.blogspot.com/">రాధిక</a> గారిలాగా కవితలు రాద్దామా అని మొదలుపెడితే, మన తెలివితేటలు ప్యారడీలవరకే వచ్చి ఆగిపోతున్నాయి.. ఫర్లేదులే, <a href="http://adhisangathi.blogspot.com/">ప్రపుల్ల చంద్ర</a> జపాన్ కబుర్ల లాగా, కొరియా కబుర్లు చెబుదామా అంటే, ఈ నెలలో ఆఫీసు, రూమ్ తప్పించి బాహ్య ప్రపంచంలోకి వెళ్ళనే లేదు... <br /><br />ఇలా ఆలోచనల స్రవంతిలో కొట్టుకుపోతుండగా, మా మానేజర్ వచ్చి ఒక వెధవ నవ్వు నవ్వారు.. కొత్త బిచ్చగాడు పొద్దెరగడు అనేదానికి, నిలువెత్తు ఉదాహరణ!!!! Bug రావడం ఆలస్యం, పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేస్తాడు.... చెయ్యి ఖాళీ లేదు వెళ్ళవయ్యా వెళ్ళు అన్నా కూడా వినిపించుకోకుండా దాన్ని చూసేవరకు అక్కడనుండి అంగుళం కూడా కదలరు.. సరే అని చేసే పని వదిలేసి, అది చూడడం మొదలుపెట్టాను.. ఇంతలో కొరియన్ మానేజర్ తయారు... మేమందరం(ఇండియన్స్ అందరూ) పనికి ఆహార పధకం క్రింద ఇక్కడ పని చేస్తున్నారు అనే చెత్త ఫీలింగ్ ఈయనకి... సరే వచ్చిన పని ఏంటి అంటే, ఆయన పదింటికల్లా వెళ్ళిపోతాడట, ఏవో కొన్ని ముఖ్యమైన ఫైల్స్ check-in చేయాలట -- అర్ధరాత్రి 2:00 - 3:00 check-in టైం.. అప్పటివరకు ఉండి నేను చేసి వెళ్ళాలట!!!! ఏమి చేస్తాం... ఏమి అనలేం కదా.. సరే బాబూ నేను చేస్తాను, నువ్వు హాయిగా ఇంటికి వెళ్ళి పడుకో అని చెప్పా... మళ్ళీ నా పనిలో మునిగిపోయా.. ఇంతలో ఎక్కడో భయంకరమైన అరుపులు.. ఏంటా అని చూస్తే చైనీస్ మానేజర్ --- ఆడ పులి... ఆమె క్రింద పని చేసామంటే, చేరిన రోజే జీవితం మీద విరక్తి కలిగి ఒక గ్లాస్ నీళ్ళలో దూకి ఆత్మహత్య చేసుకుందామనిపిస్తుంది... ఎంతైనా ఈ కొరియన్స్ గట్టిపిండాలు, ఆమె క్రింద దాదాపు అయిదేళ్ళుగా పని చేస్తున్నారు!!!! ఈ కాకిగోల ఎప్పుడూ ఉండేదే అని పని చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాను... ఇంతలో సూర్యుడు కనిపించాడు.. సూర్యుడు అంటే సూర్య భగవానుడు కాదు, ఇంకొక కొరియన్ మేనేజర్... ఎంత వేడిగా ఉంటాడు అంటే, మాకు A.C పని చేస్తుందని కూడా ఎప్పుడూ అనిపించలేదు.. బయట మైనస్ డెగ్రీలున్నా, లోపల మాత్రం నిప్పుల మీద కూర్చున్నట్లుంటుంది.. ఈయన దృష్టిలో ఇండియన్స్ అందరూ, వలస వచ్చిన కార్మికులు! ఏదో ఇంత పడేసి, అడ్డమైన పనులు చేయించుకోవచ్చు అనే ఇదిలో ఉంటారు ఈయన... ఎలాగో ఈయన తాకిడి నుండి తప్పించుకుని, పని చేసుకుంటూ ఉంటే సీనియర్ V.P వచ్చి అటూ -- ఇటూ రౌండ్స్ వేస్తూ కనిపించారు.. మా కంపెనీ మొత్తంలో పనీ-పాట లేని వ్యక్తి ఎవరంటే ఈయనే... చివరికి ఈయన కూడా మా కోడ్ టెస్టింగ్ చేస్తాడు... మనం బిజీగా ఉండి ఏదో పని చేస్తూ ఉంటే మధ్యలో సుడిగాలిలా వచ్చి, ఇదుగో నీ కోడ్ క్రాష్ అవుతోంది... Fix it అని ప్రక్కనే నించుంటారు... ఈ కొరియన్స్ అందరిలోను ఉన్న చెడ్డ అలవాటు ఏంటంటే, ఏదైనా ఇష్యూ వస్తే వచ్చి ప్రక్కనే కూర్చుంటారు, మనల్నీ, సిస్టమ్ ని మార్చి చూస్తూ ఉంటారు... సరే ఎలాగో ఆయన్ని ప్రక్కకి పంపించేసరికి, Conf-Chat మొదలయ్యింది... మేము ప్రొద్దున్న ఆఫీసుకి వచ్చిన దగ్గరనుండి, రాత్రి వెళ్ళిపోయే వరకూ, ఇది open అయ్యి ఉంటుంది... పనికి వచ్చే డిస్కషన్ ఒక్కటి కూడా ఉండదు... సరే దాంట్లో పోట్లాట అయిపోయేసరికి, లంచ్ టైం అయ్యింది.. తినడానికి వెళ్ళాం.. అక్కడ మా ఇండియా బ్రాంచ్ V.P కనిపించారు... మధ్యాహ్న భోజన పధకం ఈయన కోసమే పెట్టారేమో అనిపిస్తుంది చూసినప్పుడల్లా... కొరియాలో రూమ్ క్లీన్ చేసేవాళ్ళకి కూడా వంగి వంగి దణ్ణాలు పెడతారు కానీ, మన మానేజర్లని కనీసం కూర్చోమని కూడా చెప్పరు! అంత గొప్పాయన... ఈయనకి మేము పెట్టిన ముద్దు పేరు - డిప్స్... అంతకుముందు మనిషా, మోహన్ బాబా అనేవాళ్ళం... ఈ మధ్య అది కాస్త మార్చి, మనిషివా, డిప్స్ వా అని అంటున్నాం...<br /><br />hmm... అదుగో మళ్ళీ బ్రెయిన్ idle లోకి వెళ్ళిపోతోంది... మళ్ళీ అన్ని వరసగా మొదలవుతాయి... ఇదొక while(1) without any break!!!!<br /><br /><br />Finally what i can say is,<br />Head is breaking, Eyes are burning, Body is Trembling.... Next is Whatttttttttttttttt??????????????<br /><br />P.S. అందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-8716261430229236686?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-44185688372029985302008-10-22T13:32:00.002+05:302009-08-13T16:48:36.934+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SP-tvMcjlCI/AAAAAAAADDk/UcMVd7zThGk/s1600-h/pic34.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SP-tvMcjlCI/AAAAAAAADDk/UcMVd7zThGk/s400/pic34.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260113916098483234" /></a><br /><br />చంద్రయాన్-1 ని విజయవంతంగా ప్రయోగించిన ఇస్రో వారికి అభినందనలు..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-4418568837202998530?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-8457734235367241192008-10-18T23:54:00.005+05:302009-08-13T16:50:37.984+05:30Note: ఇవి చూసి మీకు<br />కోపం -- నాకు ఇష్టమైన పాటలని ఇంత భయంకరంగా మార్చేసిందేంటీ ఈ అమ్మాయి అని!<br />చిరాకు -- ఛా, ఇంత దారుణంగా మార్చాలా...<br /><br /><br />వీటిలో ఏ భావాలు కలిగినా, అది కేవలం మీ మానసిక ఫీలింగ్ తప్ప, నా టపా కి, నాకు - మీ మనోభావాలతో సంబంధం లేదు అని తెలియజేసుకుంటున్నాను అధ్యక్షా!<br /><br />ముందుగా అర్చన...<br /><br />కోడర్, డెవలపర్, టెస్టరార్చిత సిస్టం...<br />అష్ట దరిద్ర కారక సిస్టం...<br />నష్ట భయంకరశోభిత సిస్టం..<br />సిస్టమాష్టకమిదం పుణ్యం యః పఠేత్ పున్నామ నరక మవాప్నోతి!<br /><br />ఇప్పుడు - పల్లవి<br /><br />పల్లవించు తొలి బగ్గే సూర్యోదయం...<br />పరవశించు తొలి ఫిక్సింగే చంద్రోదయం...<br />సరికొత్తగా సాగు ఈ టెస్టింగ్.. మా జీవితాలతో ఆడు సయ్యాట!<br />నాలుగు దిక్కుల(మాకు 4 టెస్టింగ్ సెంటర్స్ ఉన్నాయి!) నా కోడ్ క్రాష్ లు తెలిసిపోయే వేళ..<br /><br /><br />అనుపల్లవి...<br /><br />సిస్టం మూగది.. కోడింగ్ రానిది.. టెస్టింగ్ ఒకటే అది నేర్చినది... అదే నా కొంప ముంచుతున్నది..<br /><br />చివారఖరుది...<br /><br />జాలిగా కంప్యూటరమ్మ Shutdown అవలేదు ఎందుచేత...<br />code left-right-centre crash అవుతోంది...<br />ఆటుపోటు ఘటనలివి, ఆటవిడుపు నటనలివి...<br />కంచి కెళ్ళిపోయేవే రిలీజ్ లన్నీ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-845773423536724119?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-1833776647640509612008-10-04T09:27:00.001+05:302008-10-04T09:32:50.085+05:30ఏదో ఇంటర్వ్యూ కోసం హైదరాబాద్ వెళ్ళాల్సి వచ్చింది... కంపెనీ వాడు వాయువిహారానికి అనుమతి ఇవ్వడంతో, బెంగళూరులో ప్రొద్దున్నే బయలుదేరాను.. చాలా తొందరగా, హైదరాబాద్ చేరాను.. సరే ఇప్పుడే వెళితే, కంపెనీ వాడు తాళాలు కూడా తీయడు అని ఎయిర్-పోర్ట్ లోనే వెయిట్ చేద్దామని డిసైడ్ అయ్యా.. బ్యాగ్లో ఏదో పుస్తకం ఉంది.. అలానే చదువుతూ ఉండిపోయా.. నవల పూర్తైంది... సరే టైం తొమ్మిది అవుతోంది... చిన్నగా బయలుదేరదాం అని చిన్నగా మెట్లు దిగి వస్తున్నా... క్రింద అంతా హంగామా హంగామా గా ఉంది... ఏంటా, ఎవరైనా మినిస్టర్ వస్తున్నారేమో అనుకుంటూ క్రిందకి వచ్చేశాను.. అలా రావడం ఆలస్యం ఫ్లాష్లు, కెమెరా క్లిక్ లు, పొలీసులు హడావిడిగా అట్టెన్షన్ లో కి రావడం.. నాకు ఒక్క నిమిషం ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. పోనీ నా వెనక ఎవరైనా వస్తున్నారా అని చూస్తే ఎవరూ లేరు.. కలా ఏంటి అని గిచ్చుకున్నా.. కాదు, బాగా నొప్పిగా అనిపించింది..! అలా అందరి వైపు పిచ్చి చూపులు చూస్తూ ఉండగా, ఇంతలో ఎవరో వచ్చి, Let Her go.. She is not the person we are waiting అని నన్ను పంపించేశారు.. హమ్మయ్య అనుకుని బయటకి వచ్చేశా... తరువాత అడిగితే తెలిసింది... అప్పుడే మన్మోహన్ సింగ్ గారి అమ్మాయి హైదరాబాద్ కి ఏదో పని మీద వస్తున్నారట... సో ఈ హంగామా అంతా దానికోసం...!<br /><br /><br />ఇక కన్నడ కస్తూరి గురించి... <br /><br />రోజూ లాగానే ఇంటికి వెళ్ళడానికి ఆటో కోసం వెయిట్ చేస్తూ, నించున్నా.. మా పిన్ని వాళ్ళ అమ్మాయి గత మూడు రోజుల నుండీ కాల్ చేస్తోంది.. దానితో మాట్లాడడానికి కుదరనే లేదు.. ఆటో కనుచూపు మేరలో కనిపించకపోవడంతో, దానికి కాల్ చేసి మాట్లాడుతూ ఉన్నా.. ఇంతలో కొన్ని ఆటోలు వచ్చాయి.. వాళ్ళు 2కి.మీ దూరానికి, నా రోజు శాలరీ అడగడం, నేను పొమ్మనడం జరిగిపోయాయి.. నా ప్రక్కన నించున్న అమ్మాయి కూడా అటువైపే అట.. ఇద్దరం షేర్ చేసుకుందామా అంది.. సరే అని కాసేపటికి ఇంకో ఆటో వస్తే, ఇద్దరం ఎక్కాం.. ఆటో ఎక్కేముందు, ఆటో అతనితో ఒక రెండు కన్నడ మాటలు మాట్లాడా.. ఇంతలో నా ఫోన్ కాల్ కూడా అయిపోయింది.. నా ప్రక్కన అమ్మాయి, మీరు కన్నడ బాగా మాట్లాడుతున్నారు, ఎప్పటి నుండి బెంగళూరు లో ఉంటున్నారు అని అడిగింది.. మొదట నాకు, నేను ఆటో ఎక్కే ముందు అన్న మాటలేమో అనుకుని ఆ చిన్న చిన్న మాటలండీ అన్నా.. లేదు మీ రిలెటివ్స్ తో కూడా కన్నడలోనే మాట్లాడుతున్నారు కదా అంది...నాకు అస్సలు సౌండ్ లేదు.. ఆమె కి కన్నడ రాదేమో అని ఆలోచిస్తూ ఉన్నా.. ఇంతలో తనే చెప్పడం మొదలుపెట్టింది... వాళ్ళు బేసిక్ గా తెలుగు అట, కానీ ఈమె పుట్టకముందే బెంగళూరులో సెటిల్ అయ్యారట... ఇంట్లో అప్పుడప్పుడు తెలుగు మాట్లడతారట... (ఇప్పటివరకూ ఆమె నాతో ఇంగ్లీష్ లో మాట్లాడుతోంది!) అని ఆమె హిస్టరీ చెప్పింది... నాకు కాసేపు హిస్టీరియా వచ్చినంత పని అయింది.. ఈమెకి కన్నడ తెలుసు... నేను ఆటో వాడితో మాట్లాడింది కన్నడ కాదంటుంది... ఫోన్ లో కన్నడ చాలా బాగా మాట్లాడతాను అంటుంది... హా... భగవాన్ అనుకున్నా... ఇంతలో నా స్టాప్ వచ్చేసి దిగి వెళ్ళిపోయా....! ఆ తరువాత ఆలోచిస్తే అనిపించింది... నేను తెలుగు కాస్త వేగంగా మాట్లడతాను.. కానీ అది మరీ కన్నడలాగా ధ్వనిస్తుందని ఆ రోజే అర్ధమయ్యింది!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-183377664764050961?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-29074545306543419282008-09-23T12:15:00.001+05:302009-08-13T16:47:58.459+05:30నేను భయపడ్డట్లే జరిగింది.. వద్దంటున్నా వినకుండా నన్ను కొరియాకి పంపించేస్తున్నారు... :-((<br /><br />సరే తప్పదు కదా... అన్నీ మనకి నచ్చేవే జరగవు కదా... <br /><br />కనీసం కొరియాకి వెళ్ళిన తరువాతైనా, కాస్త తీరిక దొరికితే, టపాయించడం మొదలుపెడతాను...<br /><br />అప్పటివరకూ సెలవు..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-2907454530654341928?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-86130937401975827152008-07-24T23:07:00.004+05:302009-08-13T16:47:58.460+05:30మొత్తానికి నా కొరియా ట్రిప్ లో ఆఖరి అంకానికి వచ్చేశాను.. ఇంకొద్ది గంటల్లో భారతానికి బయలుదేరబోతున్నాను.. :-)<br /><br />ఏంటో ఇక్కడకి వచ్చి మూడు నెలలే అయినా, చాలా రోజులుగా (కొన్ని ఏళ్ళుగా!) అనిపిస్తోంది.. బహుశా ఇంటికి దూరంగా ఇన్ని రోజులు ఉండడం ఇదే మొదటిసారి అవడం వల్లనేమో...?!<br /><br />ఇంటికి వచ్చేస్తున్నాను అంటేనే, తెలియని ఆనందం, ఆత్రుత, ఉత్సాహం.. నిద్ర పట్టట్లేదు.. ఆకలి వేయట్లేదు.. ఏ పని చేయబుధ్ధవట్లేదు... ఎప్పుడెప్పుడు సాయంత్రం అవుతుందా, ఎగిరి వెళ్ళి విమానంలో కూర్చుందామా అనిపిస్తోంది...!<br /><br />ఈ మూడు నెలలు ప్రతి క్షణం, ప్రతి క్షణం అనుభవించాను.. బాధలు అని చెప్పను, ఎందుకంటే అది అనుభవించేటప్పుడు బాధలాగా అనిపించచ్చు కానీ తరువాత గుర్తొచ్చినప్పుడు అదొక జ్ఞాపకం అంతే.. ఆనందంఐతేనేమి, బాధైతేనేమి ప్రతి క్షణాన్ని ఆస్వాదించాను...<br /><br />ఒక ప్రక్కన ఇండియా వచ్చేస్తున్నందుకు ఆనందంగా ఉన్నా, కొరియా వదిలి వచ్చేస్తున్నందుకు బాధగా కూడా ఉంది... అర్ధరాత్రి ఆ చల్లగాలిలో రావడం, పగలు -రాత్రి తేడా లేకుండా పని చేయడం, ఎక్కడా కాలుష్యం లేని పరిసరాలు, ఏ టైమ్ కి వెళ్ళినా అప్పటికప్పుడు వేడి వేడి చపాతీలు చేసిపెట్టే ఆంటీ-అంకుల్.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో ఉన్నాయి... వీటన్నిటినీ మిస్స్ అవుతున్నాను...<br /><br /><br />ఈ ట్రిప్ లో చాలా నేర్చుకున్నాను.. అటు వర్క్ పరంగా, ఇటు పర్సనల్ గా చాలా విషయాలు తెలుసుకున్నాను... ముఖ్యంగా చెప్పాలి అంటే ఓపిక, సహనం లాంటివి ఎక్కువయ్యాయి...! మనం చేసే పనినే ప్రపంచంగా ఎలా భావించాలి, అలానే పని(అఫీషియల్) ఎంత ముఖ్యమైనది అయినా దాని గురించి ఏ మాత్రం ఆలోచన లేకుండా ఆనందంగా ఎలా ఉండాలి... ఇలా విభిన్నమైన అనుభవాలు...<br /><br />మరీ సెంటిమెంట్ ఎక్కువైనట్లుంది..!<br /><br />హమ్మయ్య కొరియా నుండి వచ్చేస్తుంది ఇక మనకి ఆ కొరియా కబుర్ల గోల నుండి విముక్తి అనుకుంటున్నారా...?! అలా ఏమీ కాదు.. ఇంకా రాయాల్సిన కబుర్లు చాలా ఉన్నాయి.. అవన్నీ తీరికగా ఇంటికి వెళ్ళిన తరువాత ఒక్కోటి వ్రాస్తాను...!<br /><br />P.S. చివరిలో గమనించాను.. ఈ టపాతో నా బ్లాగులో టపాలు అర్ధ-శతదినోత్సవాన్ని పూర్తి చేసుకున్నాయి..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-8613093740197582715?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-68506921375642677102008-07-15T08:42:00.004+05:302009-08-13T16:48:36.935+05:30<a href="http://praveengarlapati.blogspot.com/2008/07/blog-post.html">ప్రవీణ్ గారి</a> టపా చదివిన తరువాత, నాకు తెలిసిన మరికొన్ని విషయాలని మీతో పంచుకోవాలని ఈ టపా మొదలుపెట్టాను...<br /><br />పదేళ్ళ క్రితం సెల్ల్ అంటే జనాలకి గుండె గుభిల్లుమనేది.. మనం చేసినా డబ్బులు కట్టాలి, అవతలి వాళ్ళు చేసినా మనమే కట్టాలి.. అలాంటిది ఇప్పుడు అంతరిక్షంలో ఉన్నవాళ్ళతో కూడా చాలా చౌకగా మాట్లాడచ్చు...!<br /><br />ఒక్క మాట్లాడడంతోనే సెల్ల్ ఆగిపోతే, ఇప్పుడు దీని గురించి ఇంత చర్చ అనవసరం! మారుతున్న కాలానికి తగినట్లుగా, ఎన్నో అదనపు హంగులు వచ్చి చేరుతున్నాయి. మొబైల్ మన చేతిలో ఉంటే, కెమెరా, మ్యూజిక్ ప్లేయర్, పుస్తకం, మ్యాప్స్, టి.వి.. ఇలా ఒకటేమిటి ఏది కావాలన్నా అన్నీ దాంట్లోనే లభిస్తున్నాయి.. రాన్రాను కంప్యూటర్ ని మించిపోతున్నాయి.. ఇప్పుడు వచ్చే క్రొత్త ఫోన్స్లో, 256MB RAM ఉంటోంది (మొన్న మొన్నటి వరకూ కూడా, మన కంప్యూటర్ RAM - 128MB!)<br /><br />ఇప్పుడు మార్కెట్లో లభించే వాటిల్లో రకరకాల ఫోన్స్ ఉన్నాయి.. కొన్ని స్టైలిష్ గా ఉంటే, కొన్నిటిలో UI(User Interface) - Look n Feel మరికొన్నిటిలో, మ్యూజిక్, సౌండ్ ఎఫెక్ట్స్.. ఈ ఫీచర్స్ అన్నీ, వాటిని విడుదల చేసే మార్కెట్ మీద ఆధారపడి ఉంటాయి...<br /><br />మన ఇండియా మార్కెట్ నే తీసుకుంటే రిలయబిలిటీ ఎక్కువ ఉండాలి - క్రింద పడ్డా పాడవకపోవడం, బ్యాటరీ ఎక్కువ కాలం రావడం.. అలానే జపాన్/కొరియా మార్కెట్ లో తీసుకుంటే అక్కడ టెక్నాలజీకే పెద్ద పీట.. అమెరికా మార్కెట్ లో స్టైలిష్ నెస్ కి ప్రాముఖ్యత, ఇక యూరోప్ మార్కెట్ లో అయితే కొంచెం స్టైలిష్ నెస్ మరికొంచెం టెక్నాలజీ..<br /><br />యూరోప్ లో చూస్తే GPS ని బాగా ఉపయోగిస్తారు.. మనం విజయవాడలో సాయంత్రం ట్రైన్ ఎక్కాం, బెంగళూరు కి వచ్చేసరికి ఏ తెల్లవారుఝామో అవుతుందనుకోండి, మామూలుగా అయితే ఆ టైం కి దగ్గర దగ్గర అలారం పెట్టుకుని లేచి ఉండడం - కానీ దీని వల్ల ఒక్కోసారి మన స్టాప్ మిస్స్ అవ్వచ్చు, లేదూ అంటే తొందరగా లేవాల్సి రావచ్చు.. ఇలా కాకుండా లొకేషన్ బేస్డ్ అలారం ఉంటే..? GPS తో అది కుదురుతుంది.. నేను వెళ్ళాల్సిన ప్రాంతానికి అలారం సెట్ చేస్తాను.. అది ఇంకొక 15నిమిషాల్లో(కావాలంటే ఈ టైమింగ్ ని మార్చుకోవచ్చు) వస్తుందనగా, అలారం మోగుతుంది..<br /><br />జపాన్/కొరియా లో టెక్నాలజీ కి ఇంపార్టెన్స్ అని చెప్పుకున్నాం కదా, అక్కడ ఉండే కొన్ని ఫీచర్స్ ని చూస్తే, టెక్నాలజీ ని ఇలా కూడా ఉపయోగించుకోవచ్చా అనిపిస్తుంది!. మనందరికీ మ్యాట్రిమోనియల్ సైట్స్ గురించి తెలుసు కదా.. అదే మొబైల్ ఫోన్స్ లో ఉంటే ఎలా ఉంటుంది..? మొదట నేను నా వివరాలన్నిటినీ, సర్వర్ (మొబైల్ కంపెనీ) లో లోడ్ చేసుకుంటాను, అలానే నాకు కావలసిన రిక్వైర్మెంట్స్ కూడా.. ఇప్పుడు నేను ఎక్కడన్నా వెళుతూ ఉంటే, నా requirements కి మ్యాచ్ అయ్యే వ్యక్తి ఒక 100/200మీ దూరంలో ఉంటే, My Mobile Starts Beeping..!!! ఒకవేళ ఆ అబ్బాయి కి కావలసిన లక్షణాలు నాలో ఉంటే, అతని మొబైల్ కూడా అరవడం మొదలు పెడుతుంది!! సో ఇక పరిచయ కార్యక్రమాలు, డేటింగ్, పెళ్ళి ఇవన్నీ షరా మామూలే... అక్కడ ఫోన్స్ లో ఉండే శతకోటి ఫీచర్స్లో ఇది ఒకటి మాత్రమే!<br /><br />ఇక ఇండియా మార్కెట్ కే సొంతమైన అప్ప్లికేషన్స్ చూద్దాం.. ఇక్కడ రిలీజ్ చేసేవాటిల్లో పంచాంగం, God Pooja కే మొదటి వోటు... <br />పంచాంగం - ప్రతి రోజూ తిధి ఏంటి, వర్జ్యం ఎప్పుడు, రాహుకాలం ఎన్నింటికి..<br />God Pooja - మనకి ఇష్టమైన దేవుడికి, సెల్ల్ లో పూజ చేసెయ్యడమే! (కంప్యూటర్ లో ఈ అప్ప్లికేషన్ ని చూసే ఉంటారు.. అదే ఫీచర్ - మొబైల్ లో కూడా)<br /><br />రకరకాల మార్కెట్లు, రకరకాల అప్ప్లికేషన్స్ ఉన్నట్లే మొబైల్ తయారీదారులు కూడా చాలా మందే ఉన్నారు... ఒక్కొక్కళ్ళదీ ఒక్కో ప్రత్యేకత.. నోకియా ఫోన్స్ ని తీసుకుంటే లాంగ్ లివ్.. ఒక పది అంతస్తుల భవనం నుండి క్రింద పడేసినా ఏమీ అవదు! అలానే ఏ మాత్రం మొబైల్ జ్ఞానం లేని వాళ్ళు కూడా ఆపరేట్ చేయగల అవకాశం.. ఇక సోనీ-ఎరిక్సన్ విషయానికి వస్తే, కళ్ళు చెదిరే కలర్స్, చెవులు హోరెత్తించే మ్యూజిక్ దీని సొంతం.. మంచి Look and Feel ఉండాలి అంటే స్యాంసంగ్ వైపు చూడాల్సిందే.. చేతిలో ఉందా లేదా అనిపించే Ligh-Weight ఫోన్స్, వెంట్రుక కంటే కూడా సన్నగా అనిపించే స్లీక్ మోడల్స్లో దీనిదే గుత్తాధిపత్యం.. ఇక పైన చెప్పిన వాటన్నిటిలో అన్నీ ఫీచర్స్ కొంచెం-కొంచెం గా కలబోసి ఉన్నది మోటోరోలా ఫోన్...<br /><br />ఇక High-End ఫోన్స్ విషయానికి వస్తే, విండోస్ మొబైల్ ఫోన్స్, సింబాయాన్ ఆధారిత OS తో పనిచేసే సెల్లులు.. అయితే వీటన్నిటినీ రూల్డ్ ఔట్ చేసింది మాత్రం బ్లాక్ బెర్రీ.. అది చేతిలో ఉంటే ఆఫీసు లో ఉన్నట్లే!<br /><br />ఎన్నిరకాల ఫీచర్స్ అందుబాటులో కి వచ్చినా, ఒక మూస పధ్ధతిలో ఇంకా చెప్పాలంటే బండ పధ్ధతిలో వెళుతున్న మార్కెట్ ని ఊపు ఊపిన ఫోన్ మాత్రం Apple i-Phone. ఫోన్ ని ఇలా కూడా ఉపయోగించచ్చు అని చెప్పిన ఘనత వాళ్ళదే. క్రియేటివిటీలో Apple ని మించిన వాళ్ళు లేరనిపిస్తూ ఉంటుంది, వాళ్ళు తయారు చేసే ప్రొడక్ట్స్ చూస్తుంటే!!<br /><br />Apple వాళ్ళు డెమో ఇచ్చిన తరువాత మిగితా అన్ని కంపెనీస్ తమ తమ బుఱ్ఱలకి పదును పెట్టాయి.. మ్యూజిక్ ప్లేయర్స్ విపణి ని రూల్ చేసినట్లు మొబైల్స్ లో కూడా ఇదే రూల్ చేస్తుందేమో అని భయపడ్డాయి.. మొత్తానికి మిగతావాళ్ళు కూడా దానికి ధీటుగా ఉండే మోడల్స్ ని తీసుకు వచ్చాయి.. కానీ ఎన్ని వచ్చినా i-Phone సొగసు దానిదే.. ఫీచర్స్ విషయంలో మిగతా వాళ్ళు ముందుండచ్చేమో కానీ Look and Feel విషయంలో మాత్రం దీనికి ఏదీ సాటి రాదు.. మనకి కూడా ఈ ఆగస్ట్1న వస్తోంది కదా, Happy i-Phoning!<br /><br />ఇప్పుడు చెప్పుకున్న ఫోన్స్ అన్నీ ఒక ఎత్తు, గూగుల్ వాళ్ళ ఫోన్ మరొక ఎత్తు.. వాళ్ళకి అందుబాటులో ఉన్న టెక్నాలజీని చూస్తే, ఈ మార్కెట్లోకి లేట్ గా ఎంటర్ అయ్యారేమో అనిపిస్తుంది.. కానీ లేట్ గా వచ్చినా లేటెస్ట్ గా వచ్చారు! మొదట అందరూ i-Phone లాగా g-Phone కూడా వస్తుందేమో అనుకున్నారు.. కానీ అలా అందరూ ఊహించింది చేస్తే అది గూగుల్ ఎలా అవుతుంది?!!.. మేము ఫోన్లని తయారు చేయము, కానీ దానికి అవసరమైన SDK ఇస్తాము అని చెప్పారు.. పైన చెప్పిన ఫీచర్స్ అన్నిటి కంటే, రెండు-మూడింతలు ఎక్కువ ఫీచర్స్ తో ముస్తాబవుతోంది ఆండ్రాయిడ్.. అది మార్కెట్లో కి వస్తే, ఎన్ని విప్లవాలకి నాంది అవుతుందో...!!!<br /><br />మార్కెట్ లో కి వచ్చే క్రొత్త ట్రెండ్స్ ని తెలుసుకోవాలంటే, NDTV లో వచ్చే Gadjet-Guru అనే కార్యక్రమం చూడండి.. మొత్తం డీటయిల్స్ ఇస్తారు అని చెప్పను కానీ, ఒక రఫ్ అయిడియా వస్తుంది..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-6850692137564267710?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-27125952782336311782008-07-11T08:39:00.005+05:302009-08-13T16:48:53.868+05:30ఎప్పటిలానే విక్రమార్కుడు స్మశానానికి వెళ్ళి భేతాళుడిని భుజమ్మీద వేసుకుని తీసుకొస్తూ ఉన్నాడు...అప్పటిదాక కిక్కురుమనకుండా ఉన్న భేతాళుడు కధ చెప్పడానికి ఉద్యుక్తుడయ్యాడు..<br />విక్రమార్కా, నీకు అలసట కలగకుండా ఉండడానికి కధ చెబుతాను, అయితే ఈ కధ లో కొన్ని చోట్ల ఆంగ్ల/సాంకేతిక సంభాషణలు రావచ్చు, అవి అర్ధం చేసుకునే చాతుర్యత నీకుందా అని అడిగాడు.. దానికి విక్రమార్కుడు అయ్యో అలా అంటావేం భేతాళా, నిన్నే సరస్వతీదేవి గారి తపస్సు నుండి తిరిగి వచ్చాను, ఏ భాషైనా సరే అర్ధం చేసుకోగల శక్తిని ప్రసాదించింది ఆవిడ అని చెప్పడంతో, మరింత ఉత్సాహంతో కధ చెప్పడం ఆరంభించాడు భేతాళుడు..<br /><br />అది ఇంద్ర(దిరా) రాజ్యం.. దాన్ని పరిపాలించేది రాజన్న.. ప్రజలకి ఎన్నో మంచి పనులు చేస్తానని హామీలు ఇచ్చి 'అమ్మ' 'చేతి' చలవతో అధికారంలోకి వచ్చారు.. చేరిందే తడవుగా అన్నిటినీ ప్రక్షాళన చేయడానికి పూనుకున్నారు.. అప్పటివరకు ఉన్న అధ్యక్షుడు పచ్చదనం - పరిశుభ్రత అని పిచ్చి పిచ్చి గా చెట్లు పెంచేశాడు.. వాటి వల్ల వచ్చే ఉపయోగాల మాట దేవుడెరుగు, ఆ చెట్లలో(అడవుల్లో) నుండి వచ్చే జంతువుల వల్ల ప్రజలకి తీవ్రహాని కలుగుతోందని గ్రహించిన రాజా వారు, వెంటనే దాన్ని పరిశుభ్ర పరచండి అని ఆదేశించారు.. రాజు తలచుకుంటే దెబ్బలకి కొదవా.. ఆఘమేఘాల మీద అంతా చదును చేశేశారు.. అంత స్థలం ఖాళీగా ఉండేసరికి ప్రపంచం నలుమూలల నుండి పారిశ్రామిక వేత్తలు వ్యాపారాలు చేయడానికి పోటీలు పడి వచ్చారు.. అలా ఒకవైపు పారిశ్రామికీకరణ జరుగుతూ ఉండగా, మరొక వైపు ప్రాజెక్టులు కట్టడం మొదలుపెట్టారు.. ఇవే కాక, పెన్షన్లని, ఇళ్ళనీ ఒకటేమిటి ప్రజలకి ఎన్ని మంచి పనులు చేయలో అన్ని చేస్తున్నారు. అలాగే అవినీతికి ఎక్కడా చోటివ్వడంలేదు.. ఆ రాజు కి ప్రజలంటే ఎంత మమకారమో తెలుసా, అందరూ ఆయన కన్నబిడ్డలవలె, ఉండే వారు.. అందుకే అంతమందిని సంతోషపెట్టే బదులు కొడుకుని ఆనందపరిస్తే సరిపోతుందని ఆ పనిలో మునిగితేలే వారు!<br /><br />ఇలా రాజన్న చేస్తున్న మంచి పనులని చూసి ఇంద్రాది దేవతలు సంతోషించారు.. తన పేరు మీద రాజ్యం నడుపుతుండడంతో ఆయన ఇంకా ఆనందపడిపోయి, రాజన్నకి ప్రత్యక్షమై నీకేమి వరం కావాలో కోరుకో అనగా, ఆయన నాకేమీ వద్దు స్వామీ, నా పరిపాలనలో తోడుగా నీ అష్టదిక్పాలకులని పంపించు అది కూడా ప్రజలకి(అంటే నా వాళ్ళకు!) సేవ చేయడానికి మాత్రమే అని అడిగారు.. రాజన్న నిస్వార్ధ కోరిక విన్న ఇంద్రుడు అనందంతో ఉబ్బి తబ్బిబ్బై ఆ వరం ప్రసాదించేశాడు.. దాంతో వరుణుడు, వాయుదేవుడు, కుబేరుడు ఇలా అందరు దేవతలు చివరికి యమధర్మరాజుల వారు కూడా వచ్చి మంత్రివర్గంలో చేరిపోయారు.. ఆయన చేస్తున్న మంచి పాలనని చూస్తున్న ప్రజలు ఇది దేవుడి పాలన అని పిలవడం మొదలెట్టారు...<br /><br />అలా వరుణుడితో వర్షాలు కురిపిస్తూ, వాయుదేవుడి తో మంచి పిల్ల గాలులు వీయిస్తూ, మధ్యమధ్యలో అవినీతి పరులని, చెడ్డ వారిని (రాజన్న అంటే ఇష్టం లేనివారెవరైనా ఈ కోవ క్రిందకి వస్తారు - దేవుడి కి వ్యతిరేకం అంటే దెయ్యం అనే కదా!!) యమధర్మరాజు దగ్గరికి పంపిస్తూ మనో రంజకం గా పరిపాలన సాగిస్తున్నారు..<br /><br /><br />కాలం అలా ఎటువంటి ఆటుపోటులు, ఒడిదుడుకులు లేకుండా హాయిగా సాగిపోతుండగా, ఒకరోజు ప్రక్క రాజ్య మంత్రైన వాయు రెడ్డి గారు రాజన్నని కలవడానికి వచ్చారు.. పిచ్చాపాటీ సంభాషణలు అయిన తరువాత మనస్సులో మెదులుతున్న దానిని బయటపెట్టారు వాయు రెడ్డి గారు.. అంతకుముందు ఎటైనా ప్రదేశాలకి తిరగడానికి సులభంగా ఉంటుందని, హెలీకాప్టర్ కొన్నాను.. కానీ ఈ మధ్య దాన్ని వాడట్లేదు.. తుప్పు పట్టి పోతోంది.. అంత ఖర్చు పెట్టి కొన్నది ఇలా పాడైపోవడం బాధగా ఉంది.. అదీ కాక, ఈ మధ్య ఎన్నికలు జరిగినప్పుడు బాగ డబ్బు ఖర్చైంది, దానితో కేవలం 150తరాలకి మాత్రమే మనం సంపాదించిన ఆస్తి సరిపోతుంది, దీన్ని ఎలాగైనా 200తరాలు చేయాలి, ఎలా చేయాలి అని బాధపడ్డారు...<br /><br />మితృడి ఆవేదన విన్న రాజన్న ఏమి చేయాలా ఆలోచించడం మొదలు పెట్టారు.. కానీ ఏ ఆలోచన సరిగ్గా సాగడం లేదు.. సరే ఇలా కాదు అని మంత్రైన వీర రెడ్డిని పిలిపించారు, బాబూ ఈయన సంగతేంటో చూడు అని.. దానికి కాసేపు బాగా మోకాలు గోక్కున్న ఆయన యురేకా, యురేకా అని అరవడం మొదలు పెట్టారు.. కంగారుగా ప్రక్క రూమ్ లో నుండి వచ్చిన రాజన్న, అబ్బా ఎందుకు అలా అరుస్తావు విషయమేమిటో చెప్పేడువు అనేసరికి, భూమ్మీదకి వచ్చిన వీరారెడ్డి, ఏమీ లేదు సార్, ఇలాంటివి ఏవో జరుగుతాయనే ముందుచూపుతో, వర్షాలు పడని, పిల్ల కాలవైనా లేని, ప్రదేశాల్లో ప్రాజెక్టులు కట్టాం కదా, ఇప్పుడు ఆ హెలీకాప్టర్ ఉపయోగించి మేఘ మధనం చేయిద్దాం అని చెప్పాడు.. అది విన్న రాజన్న పరమానందపడిపోయి ఆ కాంట్రాక్టు వాయురెడ్డి గారికి ఇచ్చేశారు..<br /><br />మంచి పనికి ఎప్పుడూ వ్యతిరేకులు ఉంటూనే ఉంటారు.. అలానే ఈ పనికి కూడా ప్రతిపక్షాలు అడ్డంపడుతున్నాయి.. ఇలా కాదని రాజన్న గారు, వీళ్ళందరి పని పట్టమని యమధర్మరాజుని ఆజ్ఞాపించారట...!!!<br /><br />విక్రమార్కా, ఇదీ కధ... ఇప్పుడు చెప్పు దేవుడి పాలన నీదా, రాజన్నదా... సమాధానం చెప్పడానికి విక్రమార్కుడు అక్కడ ఉంటే కదా, ఈ చరిత్రంతా విన్న తరువాత తట్టుకోలేక సొమ్మసిల్లి పడిపోయాడు!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-2712595278233631178?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-11850038522643590502008-07-10T14:38:00.009+05:302009-08-13T16:47:58.461+05:30మన సీట్ (ఆఫీస్ లో) నుండి చూస్తుంటే, రూమ్ కనిపిస్తుంటే ఎలా ఉంటుంది.. ఇంతకుముందు అయితే ఏమో అనేదాన్నేమో, కానీ ఇప్పుడు మాత్రం చాలా బాధగా ఉంది అంటాను.. నా సీట్ లో నుండి చూస్తే, మా ఫ్లాట్, డైనింగ్ రూమ్, పార్క్ లో ఆడుకుంటున్న పిల్లలు కనిపిస్తూ ఉంటారు.. ఇంతకూ చెప్పలేదు కదా, నా క్యూబ్ 28వ ఫ్లోర్.. అక్కడి నుండి చూస్తే, సువాన్ లో ఒక సైడ్ కనిపిస్తూ ఉంటుంది.. ఆ వ్యూ చాలా బావుంటుంది.. చిరాగ్గా ఉన్నప్పుడు వచ్చి అక్కడ అలా కాసేపు నించుంటే అవన్నీ తగ్గిపోతాయని చెప్పలేను కానీ, మైండ్ కాస్త రిలాక్స్ అవుతుందని మాత్రం చెప్పగలను... రోజుకి ఒక్కసారైనా అక్కడ నించుని చూడకపోతే ఏదోలా ఉంటుంది..<br /><br />మా ఆఫీస్ బిల్డింగ్...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXRvBuVF3I/AAAAAAAAC_o/0tHb0X24g4c/s1600-h/IMG_0404.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXRvBuVF3I/AAAAAAAAC_o/0tHb0X24g4c/s400/IMG_0404.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221309948852770674" /></a><br /><br />అంతకుముందు చెప్పాను కదా, కొరియన్స్ పని చేసే విధానం గురించి... అది నిజమే కానీ, దాంట్లో కొంచెం సవరణ.. వీళ్ళు మిగతా పనులు చేస్తూ, ఆఫీస్ పని కూడా ఒక భాగం గా చేస్తారు తప్ప, మరీ ఇదే జీవితంలా చేయరు..!<br /><br /><br />ఒక సాధారణ సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగి జీవితం ఎలా ఉంటుందంటే, ప్రొద్దున్నే 8కల్లా ఆఫీసుకి వచ్చేస్తారు.. రాగానే ఒక చిన్నపాటి మీటింగ్, ఆ రోజు ఏమి పనులు చేయాలి అని.. మీటింగ్ అంటే, ఎక్కడో బోర్డ్ రూమ్ లో ఉండదు.. వాళ్ళ క్యూబ్స్ దగ్గరే ఒక చిన్నపాటి చర్చ - 10నిమిషాలపాటు.. ఆ తరువాత ఉపాహారానికి వెళతారు.. వచ్చేసరికి 9 అవుతుంది.. ఇక 11:30 వరకు పనిలో మునిగిపోతారు.. అప్పటి నుండి లంచ్.. ఇక్కడ చాలా డివిజన్స్ ఉండడం వలన, ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో టైమ్ లో ఉంటుంది క్యాంటీన్ టైమింగ్.. అలా 11:30 నుండి 2:00 వరకూ టైమ్ పాస్ అవుతుంది.. శుష్టుగా భోజనం చేసి వచ్చిన తరువాత, అర్ధగంట దంతావధానం.. తరువాత ఒక కునుకు.. మొత్తానికి విశ్రాంతి అంతా అయ్యేసరికి 3అవుతుంది.. తరువాత పని మొదలు పెడతారు.. 6వరకూ తలలు ప్రక్కకి కూడా తిప్పకుండా మునిగిపోతారు.. మళ్ళీ 6కల్లా డిన్నర్.. అన్నీ బాగా లాగించి, ఫుట్ బాల్ ఆడడానికి వెళతారు.. అలా ఆడి అన్ని పనులు ముగించుకుని వచ్చేసరికి 9 అవుతుంది.. అప్పటినుండి, 12టి వరకు(తక్కువలో తక్కువ) పని చేస్తారు... మరీ అంత ఎక్కువ పని లేని వాళ్ళు 6/7 కల్లా వెళ్ళిపోతారు.. వీళ్ళందరూ అప్పుడు తినేసి ఆ తరువాత ఆటలు మొదలు పెడతారు.. 9 కి పార్క్ కి వెళ్ళమంటే, చాలా రష్ గా ఉంటుంది!! ఒక ప్రక్కన బాస్కెట్ బాల్, మరొక ప్రక్కన షటిల్, ఇంకో ప్రక్కన వ్యాయామాలు.. ఇక్కడ పార్కులు అంటే కేవలం మొక్కలు మాత్రమే ఉండవు.. వ్యాయమం చేయడానికి అవసరమైన అన్ని ఎక్విప్ మెంట్స్ ఉంటాయి.. <br /><br />మొదట్లో అనుకునేదాన్ని, ఇంత సమయం ఆఫీసు లో ఉంటే, ఇంట్లో వాళ్ళ మధ్య, ఇంటి ప్రక్కన వాళ్ళతో ఎలా సంబంధం ఉంటుందా అని, కానీ ఆ సందేహం కూడా తీరిపోయింది.. ఇక్కడ(సువాన్ లో మాత్రం) మా కంపెనీ నే పెద్దది.. దాదాపు అక్కలు, చెల్లెళ్ళు, అన్నలు, తమ్ముళ్ళు, స్నేహితులు అందరూ ఇక్కడే పని చేస్తూ ఉంటారు.. కాబట్టి ఆ ఇబ్బంది లేనే లేదు..<br /><br />నాకు వీళ్ళలో నచ్చిన ఇంకో విషయం, ఎంత అత్యవసరమైన పనైనా, ఏ మాత్రం టెన్షన్ పడరు, అసలు దాని గురించి ఆలోచనే చేయరు.. అయితే ఇంకో చెడ్డ అలవాటు కూడా ఉందండోయ్.. మనల్ని(ఇండియన్స్) మాత్రం ఆ పని ఆ నిమిషం లో అయిపోవాలని చంపేస్తారు! ఇది మాత్రం చాలా చిరాకు తెప్పిస్తుంది!<br /><br />ఇక ప్రదేశాల విషయానికి వస్తే, మొన్నీమధ్య గ్యోంగ్ బుకాంగ్ ప్యాలస్ కి వెళ్ళాం.. ఇది సియోల్ లో ఉంది.. ప్రస్తుతం ఇక్కడ ఉన్న అన్ని ప్యాలస్ ల్లోకి, గ్రాండ్ ఆర్కిటెక్చర్ స్టైల్ ఉన్న ప్యాలస్.. ఇది కూడా జపాన్ వాళ్ళు యుధ్ధంలో పడగొట్టేస్తే ఆ తరువాత వచ్చిన రాజులు మళ్ళీ పునర్నిర్మించారు.. ప్రస్తుతం యునెస్కో వాళ్ళు దీన్ని సంరక్షిస్తున్నారు.. <br /><br />ఇది కోట ప్రవేశ ద్వారం.. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXR71w-6zI/AAAAAAAAC_w/IrJ-pUQQttk/s1600-h/IMG_0835.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXR71w-6zI/AAAAAAAAC_w/IrJ-pUQQttk/s400/IMG_0835.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221310168980974386" /></a><br /><br />కోట ప్లాన్..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXSDWTmKUI/AAAAAAAAC_4/ayoHV_HRo-k/s1600-h/IMG_0596.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXSDWTmKUI/AAAAAAAAC_4/ayoHV_HRo-k/s400/IMG_0596.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221310297975171394" /></a><br /><br />లోపలకి వెళుతున్న క్రొద్దీ భవనాలు వస్తూనే ఉంటాయి.. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gyeongbokgung">వికీపీడియా</a> వారి లెక్కల ప్రకారం దగ్గర దగ్గర 6000 రూములు ఉన్నాయట!<br /><br />కోట లోపల నేషనల్ మ్యూజియమ్ ఉంది.. దాంట్లో వీళ్ళ సంస్కృతికి సంబంధించిన విషయాలన్నీ ఉన్నాయి.. పూర్వకాలం వాళ్ళ రాజుల జ్ఞాపకాలు, ఇలా అన్నీ.. ప్యాలస్ లో ప్రవేశం కేవలం సాయంత్రం 5 వరకు మాత్రమే.. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXTlxYxnPI/AAAAAAAADAk/lpYjKgakR_M/s1600-h/IMG_0852.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXTlxYxnPI/AAAAAAAADAk/lpYjKgakR_M/s400/IMG_0852.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221311988871830770" /></a><br /><br />ఆ తరువాత జోగ్యుసా అనే గుడి కి వెళ్ళాం.. అక్కడ శాక్యముని బుధ్ధుడు కొలువు తీరి ఉన్నాడు.. పెద్దపెద్దవి మూడు బుధ్ధుడి విగ్రహాలు వరుసగా ఉనాయి.. ఇప్పుడు క్రిస్టియానిటీ ని పాటిస్తున్నా, బౌధ్ధ మతం పూర్తిగా పోలేదు... బౌధ్ధ భిక్షువులు పాటించే కఠోర నియమాల సంగతి తెలిసిందే కదా.. మేము వెళ్ళిన ప్రదేశంలో బాల బుధ్ధుడి విగ్రహం ఉంది.. ఎంత బావుందో చూడండి..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXTvW0L1zI/AAAAAAAADAs/_tpHzSjHjuM/s1600-h/IMG_0926.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXTvW0L1zI/AAAAAAAADAs/_tpHzSjHjuM/s400/IMG_0926.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221312153537730354" /></a><br /><br /><br />మేము వెళ్ళేసరికి అందరూ ధ్యానంలో ఉన్నారు.. మేము కూడా కాసేపు ధ్యానం చేసి బయటకి వచ్చి కూర్చుని పరిసరాలని చూస్తూ ఉన్నాం.. 6:30 కి గుడిలో హారతి ఇచ్చారు.. ఒక భిక్షువు పెద్ద గంట మోగిస్తూ ఉండగా, మిగతా వాళ్ళు విగ్రహాలకి హారతి ఇస్తారు.. ప్రతీ సంవత్సరం మే లో బుధ్ధ జయంతి రోజున ఇక్కడ పెద్ద జాతర చేస్తారట.. ఈ గుడి కి ఉన్న మరో విశేషం.. దీని ముఖ ద్వారం ఏక-శిల తో నిర్మించారు.. ఇక్కడకి వచ్చిన తరువాత నేను సాంబ్రాణి కడ్డీలని ఎక్కడా చూడలేదు, కానీ ఈ గుడిలో బుధ్ధుడి కి పూజ చేసే చోట ఉన్నాయి.. ఇక్కడ వాళ్ళు పూజ అంటే క్యాండిల్స్ వెలిగిస్తారు, మరి ఒకవేళ ఇండియన్స్ ఎవరైనా వెలిగించారేమో తెలియదు..<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXT29JZxxI/AAAAAAAADA0/fIellnII2vY/s1600-h/IMG_0939.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXT29JZxxI/AAAAAAAADA0/fIellnII2vY/s400/IMG_0939.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221312284086355730" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXT86Xp-gI/AAAAAAAADA8/6KHlIwfB8nc/s1600-h/IMG_0983.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXT86Xp-gI/AAAAAAAADA8/6KHlIwfB8nc/s400/IMG_0983.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221312386420046338" /></a><br /><br /><br />అక్కడనుండి తదుపరి మజిలీ ఇన్సడాంగ్.. ఇది ఒక ముఖ్యమైన షాపింగ్ సెంటర్.. ట్రెడిషనల్ కొరియన్ వస్తువులు ఎక్కువ దొరుకుతాయి.. అయితే ధర మాత్రం కాస్త ఎక్కువే.. ఏది పట్టుకున్నా, 10$ కి తక్కువ ఉండదు.. అలా అన్నీ విండో షాపింగ్ చేసేసి అక్కడ నుండి Cheonggyecheon Stream కి బయలుదేరాం.. ఇదొక పిల్ల కాలువ, దీనికి ప్రక్కన చిన్న గార్డెన్.. అయితే సాయంత్రం వాతావరణం చాలా ఆహ్లాదంగా ఉంది, సో బాగా ఎంజాయ్ చేశాం... అలా నార్త్ సియోల్ లో ముఖ్యమైన ప్రదేశాలని కవర్ చేసి ఇల్లు చేరుకున్నాం...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXUEYmhhpI/AAAAAAAADBE/a7PmSrdY358/s1600-h/IMG_1016.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4B_mHfPn1iQ/SHXUEYmhhpI/AAAAAAAADBE/a7PmSrdY358/s400/IMG_1016.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221312514794555026" /></a><br /><br />ఇందాకే తెలిసింది, మరొక్క 15రోజుల్లో నేను భారతదేశానికి బయలుదేరచ్చని! సో అప్పటినుండి మనిషిని ఇక్కడ ఉన్నా, మనసు మాత్రం బెంగళూరు దరిదాపుల్లో తిరుగుతోంది... <br /><br />ఈ సారి ఆనందంతో జైజైజైజైజైజై భారత్!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2595200806244012921-1185003852264359050?l=nalonenu.blogspot.com' alt='' /></div>మేధhttp://www.blogger.com/profile/12416772773572422610noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2595200806244012921.post-9988224217531232692008-07-09T09:43:00.004+05:302009-08-13T16:48:53.869+05:30ఎప్పుడూ బాధగా, నీరసంగా, విసుగ్గా ఇంట్లో అడుగు పెట్టే మన్మోహన్ గారు ఈ రోజు మాంచి మూడ్ తో ఇంట్లోకి వచ్చారు.. స్నేహితుడా స్నేహితుడా.. రహస్య స్నేహితుడా.... అని పాడుకుంటూ మైమర్చిపోతున్న ఆయన్ని చూసి కౌర్ గారికి ఆశ్చర్యమేసింది.. ఏంటండీ ఈ రోజు మంచి హుషారు లో ఉన్నారు, తెలుగు పాట పాడుతున్నారు ఏంటి సంగతి అని అడిగింది.. ఆ ఏమీ లేదు, ఇందాక వస్తూ వస్తూ ఆంధ్ర భవన్ కి వెళ్ళి వచ్చాను, అక్కడ ఇదే పాట విన్నాను.. అందుకే ఇంకా నోట్లో అలా ఉంది అని సర్ది చెప్పారు ఆయన.. పైకి అలా చెప్పారే కానీ, ఆయన మనసు నిండా ఆ స్నేహితుడి గురించే ఆలోచనలు... చివరికి రాత్రి నిద్రలో కూడా ఆ పాటే కలవరింత... దాంతో కౌర్ గారికి అరి కాలి మంట నెత్తికెకింది.. ఏంటి వచ్చిన దగ్గరనుండి చూస్తున్నాను.. అదే పాట.. వదిలిపెట్టరా దాన్ని, వినలేక పోతున్నాను.. అయినా స్నేహితురాలా అంటే నేను ఏమనుకుంటానో అని స్నేహితుడా అంటున్నారా..?! ఏం జరుగుతోంది.. నాకు తెలియాలి అని గట్టిగా అరిచేసింది ఆవిడ.. దాంతో కంగారు పడ్డ మన్మోహన్ గారు అయ్యో నాకంత సీన్ ఎక్కడుందే బాబూ, ఏదో ఇలా అమ్మ గారి నీడలో చల్లగా బ్రతుకుతున్నాను.. నాకు స్నేహితురాలు కూడానా.. నిజంగా అలాంటిదేమీ లేదు.. నువ్వు అపార్ధం చేసుకోకు అని ఆవిడని బ్రతిమలాడి విషయాన్ని ముగించేశారు..<br /><br />మరుసటి రోజు ఉప్మా కాదు కాదు ఉపా మీటింగ్.. మన్మోహన్ గారు అదే ఊపు మీద ఉన్నారు.. ఎదురుగ్గా కారత్ గారు వస్తున్నా కూడా కేర్ చేయకుండా, పై పెచ్చు పాట (స్నేహితుడా స్నేహితుడా...) పాడుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయారు..కారత్ కి కోపమొచ్చింది.. అయినా లోపలికి వెళ్ళిన తరువాత ముకుతాడు వేయకపోతానా అనుకుంటూ సమావేశం లోపలికి వెళ్ళారు.. ఆ సరికే అందరూ వచ్చి ఎవరి స్థానాల్లో వాళ్ళు ఆశీనులై ఉన్నారు.. ఇక రావడం తరువాయి కారత్ గారు గుక్క తిప్పుకోకుండా ఈ ప్రభుత్వ అన్యాయాలని, తప్పులని, బూర్జువా