ఇదీ సంగతి...

*****************************************
ముఖ్యమంత్రి రోశయ్య గారి నివాసం:

(రామదాసు సినిమాలోని, అంతా రామమయం పాట స్టైల్లో)

అంతా సోనియామయం.. ఈ జగమంతా మన్మోహనం.. సోనియా.. సోనియా.. మన్మోహనం.. మన్మోహనం... అంతరంగమున వై.యస్.ఆర్... అనంత రూపముల జగనుగా మారగా... అంతా వై.యస్ మయం..
వై.యస్.. వై.యస్...


ఏవండీ.. లలితా సహస్రం చదువుతాను అని మొదలుపెట్టి ఏదేదో పాడుతున్నారేంటి..? ఇందాకటి వరకూ బాగానే ఉన్నారు కదా, ఇంతలో ఏమయ్యింది...?

హు.. ఏం చెప్పమంటావు.. పైకి మాత్రం నేను ముఖ్యమంత్రి.. మొన్నటి వరకూ కుర్చీనే వద్దనుకున్నా, అలాంటిది ఏదో ఆపధ్ధర్మం అన్నట్లు చెబితే, సర్లే అనుకున్నా.. ఏదో కూర్చుండీ, కూర్చోక అలా కూర్చున్నానా, అలా కూర్చుంటుంటే నడుం నొప్పి వస్తోందని కాస్త చేరగిలబడి కూర్చున్నా.. అంతే ఈ పేపర్ల వాళ్ళు నా గురించి, పట్టు బిగిస్తున్న ముఖ్యమంత్రి అదీ, ఇదీ అని రాసి పడేశారు.. అంతే వెంటనే, సోనియమ్మ దగ్గర నుండి ఫోన్.. ఏంటి, మీరు ముఖ్యమంత్రిగా సెటిల్ అవుదామనుకుంటున్నారా.. అయ్యో లేదమ్మా నాకంత ఆశ లేదు అని చెప్పి నమ్మించడానికి నా తల ప్రాణం తోకకి వచ్చింది.. అది అయిపోయిందో లేదో, ఇంతలో కే.వి.పి. నుండి ఫోన్.. మీరు అధికారులందరినీ మారుస్తున్నారట, నన్ను కూడా మార్చేస్తారా అని బెదిరించినట్లు మాట్లాడాడు.. అసలు విషయం అది కాదు అని చెప్పేసరికి దేవుడు దిగి వచ్చాడనుకో..

అసలు "అమ్మ" మనసులో ఏముందో తెలియదు.. పోనీ, ఇక్కడ "కొడుకు" మనసులో ఏముందో చెప్పడు.. అందుకే ఈ పాటలు ఇవీనూ...

*******************************************
బంజారాహిల్స్, జగన్ నివాసం...

ఇడుపులపాయ నుండి వచ్చిన దగ్గర నుండి, అందరూ వచ్చి పరామర్శించి వెళుతున్నారు.. కాస్త ఖాళీ దొరకడంతో, ప్రపంచంలో ఏమి జరుగుతున్నాయో తెలుసుకుందామని సాక్షి ఛానెల్ పెట్టాడు..

చుక్కల్లో కెక్కినాడు చక్కనోడు బ్యాక్ గ్రౌండ్ పాటతో, ఈ దేవుడుకి, ఆ దేవుడిచ్చిన దేవతలైన చెల్లెమ్మల మీద కార్యక్రమం.. కార్యక్రమమంతా, ఒక్కడే వచ్చాడు, ఒక్కడే వెళ్ళాడు అనో.. లేకపోతే నీవే దేవునివి అనో పాటలు వస్తున్నాయి..

గట్టిగా నిట్టూర్చాడు.. ఈ ముఖ్యమంత్రి గొడవలో పడి నాన్నగారిని పూర్తిగా మర్చిపోయాను.. పోనీలే కనీసం ఈ ఛానెల్ వాళ్ళైనా కాస్త గుర్తు చేస్తున్నారు అనుకుంటూ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు..

*****************************************************

ప్రధానమంత్రి కార్యాలయం, ఢిల్లీ..

చేతులు చల్లబడిపోయేంత ఎ.సి. ఉన్నా, ఆలోచనలతో మెదడు వేడెక్కిపోవడంతో, తలపాగా తీసి ప్రక్కన పెట్టారు మన్మోహన్ సింగ్...
ఇందాక మేడంతో జరిగిన మీటింగ్ విషయాలన్నీ ఇంకోసారి గుర్తు చేసుకోసాగారు.. మూడు రాష్ట్రాల ఎన్నికల గురించి, ఆ తరువాత కొన్ని సి.బి.ఐ ఎత్తేసే కేసుల గురించి మాట్లాడి, తీరికగా ఆంధ్రప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రి విషయం మాట్లాడింది "అమ్మ".. అమ్మ మనసులో ఏముందో తెలియడం లేదు. జగన్ ని ముఖ్యమంత్రి చేయడం ఇష్టమో కాదో ఇంకా చెప్పడం లేదు.. కానీ, అక్కడ జగన్ వర్గీయులు సద్దుమణగాలి, ఏం చేస్తావో ఆలోచించి చెప్పు అని అల్టిమేటం జారీ చేసింది..

ఎంత ఆలోచించినా, ఏమీ తట్టట్లేదు.. కాస్త మార్పుగా ఉంటుందని, టి.వి. పెట్టారు.. సాక్షి ఛానెల్ అది.. రాజువయ్యా.. మహరాజువయ్యా అని పాట, నిలువెత్తు వై.యస్.ఆర్ కనిపిస్తున్నారు.. అది చూసి ఆయనకి చిర్రెత్తుకొచ్చింది.. ఈయనే మహరాజు అయితే, నేను చక్రవర్తిని.. ఈ పిచ్చి కార్యక్రమాలు నేను చూడను... సరే పని చేస్తే అయినా కాస్త హాయిగా ఉంటుందేమో అని, ఆ ఫైల్స్ అన్నీ తీసుకురమ్మని పి.య్యే. కి పురమాయించారు..

దస్త్రాలన్నీ వరుసగా తీసుకొచ్చి ముందు పెట్టాడు..

మొదటి ఫైల్: ఇందిరమ్మ ఇళ్ళ కి సంబంధించింది..
రెండో ఫైల్: రాజీవ్ రహదారులకి సంబంధించింది..
మూడోది: రాజీవ్ విమానాశ్రయంలోని కొన్ని కాంట్రాక్టు పనుల పొడిగింపు
నాలుగోది: ఇందిరమ్మ పొలం పట్టాలు..
................
................

అన్ని సంతకాలయ్యేసరికి, మన్మోహనుడుకి బ్రహ్మాండమైన ఆలోచన వచ్చేసింది.. యురేకా అని పరిగెడుతూ, తలపాగా కూడా పెట్టుకోకుండా పరిగెట్టారు 10, జనపధ్ దగ్గరకి!

మేడం దగ్గరికి వెళ్ళి ఉఫ్ అంటూ అంతా ఊదేశారు.. అంతే హుటాహుటిన, ఆంధ్రా కి ఫోన్స్ చేయబడ్డాయి.. అప్పటికప్పుడు మంత్రివర్గ సమావేశం ఏర్పాటు చేయబడింది.. ఆఘమేఘాల మీద ఆర్డర్స్ పాస్ చేయబడ్డాయి...

********************************************************

మరుసటి రోజు పేపర్ లో ఇక నుండీ కడప జిల్లా, వై.యస్.ఆర్ జిల్లాగా పిలువబడుతున్నది అని వార్త...
ఆ వార్తాంశం క్రిందే, నేటి నుండీ "నీవు నేర్పిన విద్యయే నీరజాక్షా" సీరియల్ మీ అభిమాన ఛానెల్లో అని ప్రకటన..



P.S. అందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు...

ఒబామాకు నోబెల్ శాంతి బహుమతి

స్వీడిష్ నోబెల్ కమిటీ సమావేశం జరుగుతోంది.. రోజూ ఒక్కొక్క రంగం వారికి బహుమతులు ప్రకటిస్తున్నారు, ఈ రోజు శాంతి బహుమతి ప్రకటించాలి.. వచ్చిన నామినేషన్ల నుండి తీవ్ర వడపోత తరువాత, ఫైనల్ రౌండ్ కి కొన్ని పేర్లు ఎంపిక చేయబడ్డాయి. వాటిల్లోనుండి, ఒక వ్యక్తి ని బహుమతి కి ఎంపిక చేశారు..

విలేకరుల సమావేశంలో ఆ వివరాలను ప్రకటిస్తున్నారు..

*************************************

శ్వేతసౌధం, అమెరికా:
ఫోన్ ఆపకుండా రింగ్ అవుతోంది.. కాల్ రిసీవ్ చేసుకున్న ఒబామా కి ఏమీ అర్ధం కాలేదు.. ఈ బ్రిటన్ ప్రధానమంత్రి కి ఏమైనా మతిపోయిందా.. అర్ధం పర్ధం లేకుండా మాట్లాడుతున్నాడేంటి అనుకుంటూ, టి.వి వైపు చూశాడు.. స్వీడిష్ నోబెల్ కమిటీ నోబెల్ శాంతి బహుమతి వివరాలను ప్రకటిస్తున్న సమావేశం.. అక్కడ స్క్రోలింగ్లో వస్తున్న తన పేరు చూసి కాసేపు అలా నిలబడిపోయాడు.. చివరికి ఎలాగో తేరుకుని, ఆ ప్రధానమంత్రికి కృతజ్ఞతలు తెలిపి పెట్టేశాడు..అలా పెట్టాడో లేదో, ఇంకో దేశాధ్యక్షుడు లైన్లోకి వచ్చారు. ఆయనతో మాట్లాడుతున్నప్పుడే, ఇంకో గవర్నర్ కాల్ అంటూ పియ్యే వచ్చి నించున్నాడు...

అందరికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకుంటూ కాసేపు విరామం తీసుకుందామనుకుంటున్నంతలో మిఛెల్లీ సుడిగాలి లా అక్కడికి వచ్చింది.. మీకు నోబెల్ శాంతి బహుమతి వచ్చిందట.. I am so happy for you dear.. ఇలా అందరిదగ్గరి నుండి అభినందనల వర్షం ఒకవైపు కురుస్తుండగా, ఒబామా మనస్సులో కొంచెం ఆలోచన, కొంచెం ఆశ్చర్యం, కించిత్ గర్వం.. కొంచెం సిగ్గు.. కొంచెం ఉత్సాహం.. మరెంతో ఉల్లాసం.. ఇంకా ఎంతో ఆనందం అన్నీ కలగలిపి కలుగుతున్నాయి..

అలా పగలంతా అభిమానుల వర్షంలో తడిసిన ఒబామా, రాత్రికి పడుకోబోతుండగా ఒక ఆలోచన వచ్చింది.. ఇంతకీ ఈ బహుమతికి నన్నెందుకు ఎంపిక చేశారు... ఎంత ఆలోచించినా సమాధానం తట్టలేదు.. అలా ఆలోచనలతో నిద్రలోకి జారుకున్నాడు...

*************************************

నోబెల్ అవార్డుల ప్రధానోత్సవం:

అంగరంగ వైభవం గా నోబెల్ అవార్డుల ప్రధానోత్సవం జరుగుతోంది. అతిరధ మహారధులందరూ వచ్చారు.. ఎక్కడెక్కడి వారూ, ప్రతీ రంగంలో పేరెన్నికగన్న వారు, ఇలా ఒకరేమిటి, ఎందరో మహానుభావులు, ఒక్కో రంగం లో విశిష్ట సేవలు చేసిన వారందరినీ వరుసగా వేదిక మీదకు పిలిచి అవార్డులు ప్రధానం చేస్తున్నారు.. ఒబామా వంతు వచ్చింది.. ఒకలాంటి ఉద్వేగంతో స్టేజీ పైకి వెళ్ళి అవార్డ్ అందుకున్నాడు ఒబామా...

కార్యక్రమం ముగిసిన తరువాత అందరూ వెళ్ళిపోతున్నారు.. ఆ సమయంలో నోబెల్ కమిటీ అధ్యక్షుడి దగ్గరకి వచ్చి, మీతో కొంచెం మాట్లాడాలి అన్నాడు ఒబామా.. తప్పకుండా, ఇటు రండి అంటూ మీటింగ్ రూమ్ లోకి తీసుకు వెళ్ళాడు..

అధ్యక్షుడు: చెప్పండి, ఏం మాట్లాడాలనుకుంటున్నారు..
ఒబామా: మీరు శాంతి బహుమతికి నన్నే ఎందుకు ఎంచుకున్నారు..?

అధ్యక్షుడు: :) ఈ ప్రశ్న చాలా మంది దగ్గర నుండి వచ్చింది, కానీ మీ దగ్గర నుండి కూడా వస్తుందని ఊహించలేదు...
ఒబామా: మీరు బహుమతి ప్రకటించిన నాటి నుండి, సమాధానం కోసం వెతుకుతూ నిద్ర లేని రాత్రులు ఎన్నో గడిపాను, కానీ కొంచెం కూడ తట్టలేదు.... అందుకే మీ నుండే తెలుసుకుందామని అడుగుతున్నాను.. అసలు నేను ఏం చేశాను అని మీరు నన్ను ఎంపిక చేశారు..?

అధ్యక్షుడు: హ్మ్.. అర్ధమైంది.. శాంతి బహుమతికి ప్రపంచం నలుమూలల నుండి ఎన్నో నామినేషన్లు వచ్చాయి.. చాలా గట్టి పోటీ ఉంది.. నామినేట్ చేయబడిన వారందరూ వాళ్ళు చేసిన గొప్ప గొప్ప పనుల గురించి ప్రస్తావించారు..అసలు ప్రపంచంలో ఎవరైనా ఖాళీగా ఉన్నారా.. పాకిస్తాన్ ఎప్పుడు భారత్ మీద యుధ్ధం చేయాలా అని చూస్తూ ఉంటుంది.. చైనా టిబెట్ ని ఆక్రమించుకుంది, కుదిరితే భారత్ ని కూడా ఆక్రమించేయాలనే ఆలోచనే.. ఇటు ఇజ్రాయెల్ - పాలస్తీనా ఎప్పుడూ రావణకాష్ఠమ్లా రగులుతూనే ఉంటుంది.. పోనీ ఆస్ట్రేలియా వైపు చూస్తే, జాత్యహంకార ధోరణులతో కొట్టుమిట్టాడుతోంది.. ఫ్రాన్స్ ని పరికిస్తే, ఏ ఫ్యాషన్స్ బావుంటాయి, ఏ మోడల్ అందం గా ఉంది అని తప్పితే వేరే ఆలోచన లేదు..

ఇంతమంది, ఏదేదో చేయాలని, ఇంకేదో చేస్తూ, తమెంతో సాధించామని భ్రమ పడుతూ, నామినేట్ చేయబడ్డారు.. కానీ వారందరికీ మీకూ ఉన్న ఒకే ఒక్క తేడా -- అదే.. ఎంతో చేయగలిగి ఉండి కూడా, మీరు ఏమీ చేయలేదు..!!!
తలుచుకుంటే, పాకిస్తాన్ ని తన్ని కూర్చోపెట్టి భారత్ జోలికి వెళ్ళకుండా చేయచ్చు.. చైనా ఆగడాలని కంట్రోల్ చేయచ్చు.. జన్మతః నల్లవాడైనా మీకు జాత్యహంకారం గురించి తెలుసు, దాన్ని అరికట్టడానికి తీసుకోవాల్సిన విషయాలని ఆస్ట్రేలియా వాళ్ళతో చర్చించి ఉండచ్చు.. పాలస్తీనా మీదకి రయ్యిమంటున్న ఇజ్రాయెల్ ని బెదిరించి, పాలస్తీనా తో సంధి ఒడంబడిక చేసి ఉండచ్చు.. ముసలివాడై కూడా, ఇంకా టిబెట్ స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాడుతున్న దలైలామా మీద ప్రేమతో చైనాని ఒప్పించి ఉండచ్చు.. ఇంకా ఎన్నో.. మరెన్నో.. చాలా చాలా చేసి ఉండచ్చు.. కానీ, మీరు .. మీరు.. అవేమీ చేయలేదు.. ఆ చేయకపోవడమే, మిమ్మల్ని అందరిలోనూ విభిన్నంగా నిలబెట్టింది.. నిజానికి మీరున్న పరిస్థితుల్లో ఏమైనా చేసి ఉండచ్చు, కానీ మీరు తొందరపడలేదు.. ఏమీ చేయలేదు.. కేవలం ఆ ఒక్క కారణంతో మిమ్మల్ని అవార్డ్ కి ఎంపిక చేయడం జరిగింది.. ఇప్పటికి మీ అనుమానం తీరిందా అని అడిగారు ఆయన నవ్వుతూ...

ఒబామా: ఆ వివరణంతా విన్న ఒబామా నిశ్చేష్టుడై అలానే ఉండిపోయాడు...

*************************************

మహేష్ బాబు ఇస్టైల్లో చెప్పాలంటే --
ఏం చేశామన్నది కాదన్నయ్యా, అవార్డ్ వచ్చిందా లేదా...

శ్రీశ్రీ గారి శైలిలో చెప్పాలంటే --
మాయావతి, వై.ఎస్.ఆర్, సోనియా, ఒబామా కారే అవార్డుకూ అనర్హం...!!!

ముందు చెప్పకుండా వెళుతున్నా...

"ముందు చెప్పకుండా వెళుతున్నా..."
ముఖ్యమంత్రి గారు రచ్చబండ కార్యక్రమానికి వెళ్ళే కొద్దిసేపటి ముందు మాట్లాడిన మాటలివి... చెప్పినట్లే, ఎవరికీ ముందు చెప్పకుండా కానరాని లోకాలకి వెళ్ళిపోయారు..
ఈ దుర్ఘటనలో మరణించిన సుబ్రమణ్యం, వెస్లీ, భాటియా, ఎమ్.ఎస్.రెడ్డి కుటుంబాలకి ధైర్యాన్ని ఇవ్వాలని కోరుకుంటూ, వారి ఆత్మలకి శాంతి కలగాలని కోరుకుంటూ...

ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోయారు...

అప్పుడే ఆంటీ వాళ్ళు వెళ్ళిపోయి అయిదు రోజులు అయింది.. వాళ్ళు లేరని ఇంకా నమ్మబుధ్ధేయడం లేదు.. నేను చూసిందంతా కల అయితే ఎంత బావుండో అనిపిస్తోంది.. నిజాన్ని నిజం అని నమ్మాలంటే చాలా ధైర్యం ఉండాలేమో.. ముఖ్యంగా ఇలాంటి విషయాల్లో..

ఇంకా ఆంటీ ఇంట్లో తిరుగుతున్నట్లే.. మమ్మల్నందరినీ పలకరిస్తున్నట్లే ఉంది.. మొన్న ఈ కళ్ళతో జరిగిన కార్యక్రమాలన్నీ చూశా.. అయినా నిన్న ఊళ్ళో బస్ దిగుతుంటే, భోజనం వేళకి వెళుతున్నాను, ఆంటీ ఏదో ఒకటి పెట్టకుండా ఊరుకోరు.. ఎలా తప్పించుకోవాలి అని ఆలోచిస్తోంది మనసు.. ఏమని చెప్పి ఊరుకోపెట్టగలను...

నేను ఆ ఊరెళ్ళి అయిదు సంవత్సరాలవుతోంది.. ఆంటీ వాళ్ళే విజయవాడ వచ్చేస్తున్నారు.. ఇక నేను ఆ ఊరు వెళ్ళనేమో అని మొన్నటి వరకూ అనుకున్నా.. అలాంటిది ఇలాంటి కారణంతో, ఊళ్ళో అడుగుపెడుతుంటే కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి..

కాలం దేన్నైనా మరుపు తెస్తుందంటారే.. మరి వెళ్ళి ఇన్నేళ్ళైనా ఇంకా అన్ని జ్ఞాపకాలు అలానే ఉన్నాయే.. ఇంట్లో అడుగుపెట్టగానే ఏరా! ఎప్పుడొచ్చావు.. ఇదేనా రావడం రారా.. లోపలికి రా అంటూ పలకరింపులు.. అలా కూర్చున్నామో లేదో, ఇదిగో మాట్లాడుతూ ఇవి నోట్లో వేసుకోండి అని ప్లేటు చేతిలో పెట్టడం.. కరెంట్ పోయింది, బయట కాస్త గాలి వస్తుందేమో అని వెళితే, ఎంతసేపు నించుంటారు కూర్చోండి అంటూ మంచం వేయడం.. ఇల్లంతా తిరుగుతూ మధ్య మధ్య మాతో కలిసి కామెంట్స్ చేయడం.. ఇంకా ఎన్నెన్నో.. ఇవన్నీ నిన్నా-మొన్నా జరిగినవి కాదు.. పోనీ నేను వందసార్లు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళానా అంటే ఉహూ.. అయినా ఇంకా ఆ ఊసుల తడి ఆరలేదే...

ఇప్పట్లో ఇండియాకి రాను.. ఇక్కడ అంత బాలేదు కదా.. కుదిరితే వచ్చే సంవత్సరం వస్తాను.. నువ్వు అప్పటికి ఇండియాలోనే ఉంటావు కదా.. తప్పకుండా కలుద్దాం అన్న స్నేహితురాలిని ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో కలవాల్సి వస్తుందని కలలో కూడా ఊహించలేదు... ఏం మాట్లాడగలను.. ఏం చెప్పి మరపించగలను.. ఏం చేసి బాధ తగ్గించగలను...

వాళ్ళని చూస్తుంటే నిద్ర పోతున్నట్లే ఉన్నారు.. ఆంటీ పెట్టుకున్న బొట్టు అలానే ఉంది.. అంకుల్ మొహం చూస్తే నిద్రలో నవ్వుతున్నట్లుంది.. అలాంటిది లేదు ఇక ఇదే ఆఖరి చూపు.. ఇంకెప్పటికీ చూడలేవు అంటుంటే... ఇక చూడలేక మొహం తిప్పేసుకున్నా.. కళ్ళల్లో నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతున్నాయి.. అక్కడ నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోవాలని ఉంది.. కానీ మళ్ళీ వచ్చేసరికి వాళ్ళు ఉండరు.. కళ్ళు తుడుచుకుని, ఇంకోసారి.. ఇదే చివరిసారి అని చూస్తుంటే వాళ్ళ మీద చాలా కోపం వచ్చింది.. ఎందుకు అంత తొందర.. ఏమంత కాలం మించిపోయిందని వెళ్ళిపోయారు... అసలు ఎవరినడిగి వెళ్ళిపోయారు.. కనీసం ఆఖరి మాటలు కూడా మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయారు..

పెద్దవాళ్ళకి ముందు చూపు ఎక్కువంటారే.. నాదీ, అమ్మది కలిసి ఒక్క ఫొటో కూడా లేదు, ఇప్పుడు తీయి అని చెప్పి మరీ తేజుతో ఫొటో తీయించుకుని పదిరోజులు కూడా గడవకముందే ఇక మమ్మల్ని ఫొటోలోనే చూసుకోండి అని వెళ్ళిపోయిన అంకుల్ ముందుచూపుని ఎలా మెచ్చుకోవాలో తెలియడం లేదు...

పోయినోళ్ళందరూ మంచోళ్ళు.. ఉన్నవాళ్ళు వాళ్ళ తీయని గురుతులు అన్నాడో సినీ కవి.. అది అక్షరాలా నిజం.. తేజు అచ్చం ఆంటీలా ఉంటుంది.. తనని చూస్తే ఆంటీని చూడక్కర్లేదు అని ఎన్నిసార్లు అనుకున్నామో.. పోయిన వారం ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మకి కూడా చూపించా తేజు - ఆంటీ ఒకేలా ఉంటారని.. అలాంటిది ఇక తేజులోనే ఆంటీని చూసుకోవాలంటే...

నా చదువు గురించి కనుక్కోవడానికి వెళ్ళి ఇక తిరిగి రాలేదు అని తేజు ఒకటే ఏడుస్తోంది.. ఏమని సర్ది చెప్పగలం తనకి.. జీవితంలో మర్చిపోగలదా తను ఈ విషయం...

అటు పండుటాకులా ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు.. ఇటు ఇంకా చదువుకుంటున్న పిల్లలు... చిన్నా కి మాత్రం ఏమంత వయసుందని.. వచ్చిన వాళ్ళందరూ నువ్వే ధైర్యం గా ఉండాలి అని చెప్పేవాళ్ళే.. ఎలా ఉంటుంది ధైర్యం.. ఎక్కడ నుండి వస్తుంది..

నేను తన కూతురి స్నేహితురాలిని.. నాకే ఇవన్నీ కళ్ళ ముందు మెదులుతున్నాయే.. పుట్టినప్పటినుండి ఇప్పటివరకూ నిమిషం కూడా అమ్మని వదిలిపెట్టి ఉండని తేజు.. రోజూ ఆఫీసుకి వెళ్ళేముందు, వచ్చిన తరువాత చేసే ప్రతి పనీ పూసగుచ్చినట్లు మాట్లాడుతుందే చిన్నా.. చదివేది MBBS అయినా, అమ్మకూచే అయిన మమ్ము.. వీళ్ళ పరిస్థితి ఏంటి.. చేసే ప్రతి పనిలో, మాట్లాడే ప్రతి మాటలో, చూసే ప్రతి చోట.. అన్నీ అమ్మ గుర్తులే.. మరపురాని, మరువలేని తీయని గుర్తులు... ఎంత సర్ది చెప్పుకుందామన్నా, చిన్నదాన్ని చూస్తే అమ్మ గుర్తొస్తుంది.. ఏం చేస్తే తీరుతుంది ఆ బాధ... పోనీ నాన్నలోనే అమ్మని చూసుకుందామంటే... అమ్మలేని చోట నేను ఎందుకు అని నాన్న కూడా వెళ్ళిపోయారు..

కాలం చాలా గొప్పది.. ఎంత పెద్ద గాయన్నైనా మానుస్తుంది అంటారే.. కానీ అసలు కాలమే గడవకపోతే... గాయం మానేదెలా....

రోడ్డు ప్రమాదంలో వెళ్ళిపోయిన ఆంటీ, అంకుల్ కి శాంతి కలగాలని కోరుకుంటూ....

ఓ ప్రభుత్వ గ్రంథాలయంలో...

మొన్న ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మతో మాట్లాడుతుంటే మాటల మధ్యలో తను పనిచేసే ఊళ్ళో ఉన్న గ్రంధాలయం గురించి వచ్చింది. అప్పటివరకూ నాకు తెలియదు ఆ ఊళ్ళో లైబ్రరీ ఉన్న సంగతి.. ఆ మాట వినగానే పుస్తకం.నెట్ గుర్తొచ్చింది.. ఎటూ పూర్ణిమ, సౌమ్య నగరాలు, దేశాలు తిరుగుతున్నారు, మనం కాస్త గ్రామాలకి వెళదాం అనిపించింది.. ఆ ఆలోచనకి ప్రతిరూపమే ఈ ఇంటర్వ్యూ.. ఆలోచన నాదైనా, ఇదంతా చేసింది మా అమ్మగారు.. చేసినందుకు తనకు, సహకరించినందుకు లైబ్రేరియన్ గారికి కృతజ్ఞతలు.. పూర్తిగా ఇక్కడ చదవండి..

ఓయ్

మొన్న అంటే శుక్రవారం అనుకోని అవాంతరాల వల్ల, మా ఆఫీసుకి సెలవు ప్రకటించారు.. కారణమేమైతేనేమి, మూడు రోజుల వరుస సెలవు రావడంతో ఆనందంగా ఉప్మాలో, ఆవకాయ తింటూ కూలంకషంగా పేపర్ చదువుదామని, వసుంధర తీసా! మొట్ట్తమొదటి వార్తే ఓయ్ - విడుదల: శుక్రవారం... అంతే సెల్ తీసుకుని, రింగ్ చేసి విషయం చెప్పానో లేదో అటు నుండి - టిక్కెట్స్ బుక్ అయ్యాయి, ౩’౦ కల్లా థియేటర్ కి రా అని సమాధానం!

ఆహా! ఒక పనైపోయింది అనుకుని ఆనందంగా ఉప్మా తినేసా. అంతలో ఈ రోజు ఏకాదశి, బామ్మ గుడికి వెళదామంటే బయలుదేరా. అలా దర్శనం చేసుకుని ఇంటికి వచ్చి అటూ-ఇటూ తిరిగేసరికి, 2:30 అయ్యింది.. హడావిడిగా సినిమాకి బయలుదేరా.

అరగంటలో వెళ్ళిపోతానులే అనుకుంటుంటే, షరా మాములుగా ట్రాఫిక్-జాం దెబ్బ తీసింది. ఫర్లేదులే పది నిమిషాల్లో ఏం మునిగిపోదు అని థియేటర్‍లో కి అడుగుపెట్టా.

GoodBye అని హీరోయిన్ హీరో‍తో అంటోంది.. ఇదేంటా లోపలికి రావడం ఆలస్యం గొడవ మొదలా! అయినా ప్రేమకి గొడవేగా తొలిమెట్టు - ఎన్ని సినిమాల్లో చూడలేదు.! పాప్‍కార్న్, పెప్సీ సర్దుకుని నేను సీట్‍లో సర్దుకుని కూర్చున్నా.. అప్పటివరకూ మా తమ్ముడికి హ్యాండ్ ఇచ్చి సినిమాకి వచ్చినందుకు ఒక మూల ఏదో బాధ లాంటిది ఉంది కానీ, హీరోయిన్ ఇల్లు చూసేసరికి, అది కాస్తా ఆనందంగా మారిపోయింది!! లేకపోతే ఆ ఇల్లు - mud blocks తో కట్టారని, అది ecological architecture అంటారని, అలాంటి ఇళ్ళు వాళ్ళ మేడం చాలా కట్టారని, ఇంకా మాట్లాడితే ఈ ఇల్లు కూడా, మా మేడం కట్టారని నా మైండ్ తినేసేవాడు.. ఇప్పుడు ఆ గొడవ లేదు అనుకుని ప్రశాంతంగా సీట్‍లో కూర్చున్నా..

ఈ లోపలే హీరోగారు కూడా, క్రిందా మీదా పడి, హీరోయిన్ గారింట్లో సర్దుకున్నారు.. ఏ మాటకామాటే ఆ ఇల్లు చాలా బావుంది!! సరే సరే ఇప్ప్పటికే నా సోది ఎక్కువైనట్లుంది, ఇక కధలోకి వచ్చేస్తా..

కధ .. కధ.. కధ.. (మూడు సార్లు, అడ్డంగా, నిలువుగా, క్రిందకి, పైకి మీకు మీరే ఊహించుకోండి!!) కధ ఏంటో అర్ధం చేసుకోవడానికి నేను శతవిధాల ప్రయత్నిస్తున్నా!!

ఆ క్రమంలో చాలా(!) జరిగిపోయాయి.. హీరోయిన్ ఫ్రెండ్ పిల్లలు వాళ్ళ ఇంట్లోనే ఉంటారు.. వాళ్ళల్లో చిన్న పిల్లకి కూడా, హీరో ప్రేమ తెలిసిపోయింది...అదేంటో నాయికకి మాత్రం అర్ధం కాదు! ఆమెకి పెళ్ళి చూపులు కూడా జరిగిపోతాయి.. అవి సఫలం అయితే అనవసరంగా ట్రయాంగిల్ ట్విస్ట్ ఇవ్వాల్సి వస్తుందని, డైరెక్టరు దాన్ని విఫలం చేసేశాడు..!!

ఈ విధంగా "కధ" జరుగుతున్న సమయంలో, మేడమ్ గారి జన్మదినం వచ్చేస్తుంది.. ఇక చూడాలి సర్ క్రియేటివిటీ!! నెలకొకటి చొప్పున పన్నెండు గిఫ్ట్ లు ఇస్తాడు.. పన్నెండో గిఫ్ట్ గురించి తరువాత మాట్లాడుకుందాం. మిగతా పదకొండు చూద్దాం.. ఫర్లేదు ఏదోలా ఉన్నాయి.. అగర్‍బత్తీ కూడా బహుమతిగా ఇవ్వచ్చని తెలిసింది.. ఎంతైనా రిసెషన్ కదా!! ఇంకో గిఫ్ట్ - టీ సెట్.. కెటిల్ - భర్త అయితే, కప్పులు - పిల్లలు మరి భార్య - వాటిల్లో ఉండే టీ అట!! పాపం దర్శకుడు - ఫెమినిస్టులు వింటే కొంపలంటుకుపోతాయని తెలియదనుకుంటా.. ఇలా కుటుంబం అంతా పీల్చి పిప్పి చేస్తున్నారని పోట్లాటకి దిగుతారు!!

చివరికి పన్నెండో గిఫ్ట్.. హీరో గారు తనకి తనే బహుమతిగా అర్పించుకుంటారు.. యధాప్రకారం తన ప్రేమని ఒప్పుకుంటే సాయంత్రం ఫలానా ప్రదేశానికి, ఫలానా టైంకి రా అని చెప్పి, "ఉదయి"స్తున్న సూర్యుడి వైపు అడుగులు వేస్తూ వెళ్ళిపోతాడు..!

ఇంటర్వెల్ టైం దగ్గర పడుతోంది.. ఇంకా ఏ ట్విస్టూ రాలేదేంటా అని నాకు టెన్షన్ పెరిగిపోతోంది.. అక్కడేమో హీరోయిన్ గారు హాస్పటల్ కి వెళుతుంది.. మనకి అయోమయం పెరుగుతూ ఉంటుంది.. "సంధ్యా" సమయమైపోతోంది, పాపం వేచి వేచి వేసారిన హీరో ఇంటికి తిరిగొచ్చేస్తాడు.. ఇంతలో హీరోయిన్ పాలసీలో నామినీగా హీరో పేరు వ్రాసింది అని తెలుస్తుంది.. అంతే, హీరో ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతాడు.. ఈ పాటికి మనకి ఒక క్లియర్ పిక్చర్ వచ్చేస్తుంది.. పాలసీకి చెకప్ కోసం హాస్పటల్‍కి వెళుతుంది, ఇంటర్వెల్ సమయం - ట్విస్ట్ ఉండాలి కాబట్టి ఖచ్చితంగా హీరోయిన్‍కి ఏదో ఒక జబ్బు ఉంటుంది.. నేనూ, నా ఫ్రెండూ ఏ రోగమై ఉంటుందా అని మాట్లాడుకుంటుండగానే వార్త కన్‍ఫర్మ్ అవుతుంది.. అదే సినిమా వాళ్ళకి సహజంగా ఉండే "క్యాన్సర్!!!".

కంగారుగా, ఆ రిపోర్ట్ లు పట్టుకుని వాళ్ళ (హీరో) మామయ్య దగ్గ్గరికి పరిగెత్తుతాడు..

INTERMISSION

నా ఆలోచనలకి బ్రేక్! ఇప్పటిదాకా కధ ఏం జరిగిందా అని రివైండ్ చేసుకునేలోగా ప్రకటనలు మొదలయ్యాయి.. ఏదో బుఱ్ఱ తక్కువ ప్రకటన.. అదేం చిత్రమో, ఆ ప్రకటనలో కూడా కధ - కాకరకాయ లేదు!! సినిమాలకి తగ్గట్లు ప్రకటనలు కూడా ఏర్చి కూర్చి పెడతారనుకుంటా, లేకపోతే సినిమా సంగతి తెలిసిపోదూ!!

సరే సినిమాలోకొచ్చేద్దాం.. ఆ డాక్టరు గారు అబ్బే, ఇది మామూలే (అవును మరి సినిమాల్లో మామూలేగా!!) పెద్ద జబ్బేమీ కాదు, అయినా ఇప్పుడు తనకి ఆనందంగా ఉండండం ముఖ్యం.. హాయిగా ఉంటే, ఏ రోగమైనా తగ్గిపోతుంది అంటారు.. ఇక హీరోగారు హీరోయిన్ కోరికలని తీర్చడానికి పూనుకుంటాడు.. ఆవిడ తన చిట్టా విప్పుతుంది..!

వాటన్నింటిలోకి అతి ముఖ్యమైంది - కాశీలో వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళ అస్థికలు కలపడం.. అన్నట్లు కాశీకి వెళ్ళ్దడానికి ముడుపు కూడా కడుతూ ఉంటుంది, కాశీ ప్రయాణం మొత్తం ఆ డబ్బులతోనే చేయాలట, దాంతో ఖర్చు కలిసొస్తుందని (!!) విశాఖపట్నం నుండి కలకత్తా వరకు ఓడ, అక్కడ నుండి ట్రైన్ అని ప్లాన్ చేసుకుంటారు..

ఇక ఆ జర్నీ ఓ ప్రహసనం... నట్టనడి సముద్రంలో వినాయక చవితి వస్తుంది.. మేడం గారు వినాయకుణ్ణి తీసుకురమ్మని ఆర్డర్ వేస్తుంది, అంతే చకచకా కూరగాయలతో వినాయకుడిని చేసేసి ముందు పెడతాడు హీరో గారు! చివరికి కష్టపడి కలకత్తా చేరతారు..

పోనీ అక్కడ నుండి తిన్నగా కాశీ వెళతారా అంటే లేదు.. మధ్యలో పవన్‍కళ్యాణ్ సినిమా, క్రికెట్.. ఆవిడ కోసం అయిదు నిమిషాల్లో ఆంధ్రా భోజనం తయారు.. ఇలాంటివి ఎన్నో చూపించి మనల్ని హింసించి కాశీ రైలు ఎక్కుతారు..

ఎక్కినవాళ్ళు సరిగ్గా ఉండాలా ఆహా, అలా ఎలా..?! అందులోనూ రైల్లో వీళ్ళకి తోడు ఓ వృధ్ధజంట.. అసలు ఆ ట్రాక్ సినిమాకి అత్యంత అనవసరం!! కాకపోతే రెండున్నర గంటలపాటు రీలు ఎలా నింపాలో తెలియక పెట్టేసినట్లున్నారు.. వీళ్ళు చేసిన తింగరి పనుల వలన ప్రయాణం రైలు మార్గం నుండి, రోడ్డు మార్గానికి మారుతుంది.. అప్పుడన్నా, కాశీకి చేరుకుంటారా ఉహూ, అనుకోకుండా కనిపించిన బౌధ్ధ భిక్షువుల వలన ప్రయాణంలో బౌధ్ధగయ చేరుతుంది.. సరే అక్కడికి వెళ్ళి తధాగతుని దర్శించుకుని కాశీకి ప్రయాణమవుతారు.. ఈ మార్గంలో ప్రదీప్‍రావత్ కలుస్తాడు.. పాపం ఇతనికి ఓ ఫ్లాష్‍బ్యాక్.. ఛత్రపతి తరిమేస్తే నార్త్ ఇండియాకి పారిపోతాడు!!!! ఇతని కధ ఇంకా బోరు.. బిజినెస్ పెట్టుకోవడానికి డబ్బుల కోసం కిడ్నాప్ చేస్తాడు.. తీరా చూస్తే అతను "అతను" కాదు.. వేరే అతను.. అయ్యో! ఇప్పుడెలా, నాకు డబ్బులు ఎలా అని ఏడుస్తుంటే, హీరోయిన్ జాలిపడి కాశీకి రండి, అక్కడికి వస్తే మంచి జరుగుతుంది అనడంతో, వీళ్ళతో కలిసి బయలుదేరతాడు.. ఇంతకీ కిడ్నాపైన అతను ఎవరో కాదు సునీల్!!! ఇతను పూర్వాశ్రమంలో (సినిమా ప్రధమార్ధంలో) పాలసీ ఏజెంట్!!! హీరోయిన్ పాలసీ రిజెక్ట్ అవడానికి కారణం తెలిసిన వాళ్ళల్లో ఒకడు! పాపం ఆ విషయం ఆవిడకి చెప్పాలనే ప్రయత్నంలో చాలా దెబ్బలు తిని వీళ్ళతో పాటు కాశీ లో తేలతాడు...

ఇలా నానా-రకాల పిట్ట కధలతో వీళ్ళు కాశీకి వెళ్ళడం, అక్కడి నుండి తిరిగి రావడం జరుగుతుంది.. ఈ ప్రయాణంలో హీరోయిన్ కోరికల లిస్ట్ మొత్తం పూర్తవుతుంది! క్రిస్మస్ సెలవులు కూడా వచ్చేస్తాయి.. ఫ్రెండ్ పిల్లలు కూడా వచ్చేస్తారు.. అప్పటివరకూ రిజిడ్ గా ఉండి, ఎవరితోనూ మాట్లాడని హీరోయిన్ కాలనీలో అందరింటికి వెళ్ళి, క్రిస్మస్ పార్టీకి పిలుస్తుంది.. ఆ పార్టీ ఎంతో ఆనందంగా జరుపుకుంటారు.. ఇంతలో డాక్టర్ మామయ్య వస్తారు, వాళ్ళ ఆనందం పాడు చేయడం ఇష్టంలేక వెళ్ళిపోతారు.. ఎలాగైతేనేమి, ఆమెకి అసలు విషయం తెలిసిపోతుంది... అలాంటి టైంలో హీరో బర్త్ డే వస్తుంది.. అతనిచ్చినట్లే ఈమె కూడా పన్నెండు బహుమతులు ఇస్తుంది.. పన్నెండో గిఫ్ట్ గా తన ప్రాణాలే ఇస్తుంది!!!!

అక్కడ కట్ చేస్తే ౨౦౦౯ - క్రొత్త సంవత్సరం బీచ్ లో కూర్చుని హీరో "కధ" చెబుతూ ఉంటాడు!! టైటిల్స్ పడుతుంటే మేం వచ్చేశాం.......

హమ్మయ్య.... మొత్తానికి మీకు "కధ" అంతా చెప్పేశా.. హీరోయిన్‍గా షామిలి నటన పూజ్యం..!! బాల నటిగా అంటే ఎలాంటి ఎక్సె‍ప్రెషన్ ఇచ్చినా, ఇవ్వకపోయినా నడుస్తుంది, కానీ హీరోయిన్‍కి అలా కుదరదుగా! ఇక హీరో.. తనకి అలవాటైన నటనతో లాగించేసాడు, కానీ సిధ్ధార్ధ్ ఏమీ బాలేడు సినిమాలో!.. ఇక ఇద్దరి పెయిర్ - హీరోయిన్ వయసులో చిన్నదైనా, చాలా సన్నివేశాల్లో హీరోకి అక్కలా అనిపించింది!! కృష్ణుడు అలాంటి క్యారెక్టర్ కి ఎందుకు ఒప్పుకున్నాడో అతనికే తెలియాలి... ఇక సినిమా విషయానికొస్తే, మొదటి భాగం కామెడీతో నడిచిపోతుంది, రెండవ భాగం బాగా "సాగు"తుంది..!! ఆపై Your Karma Yours!!!!

P.S. బయటికొచ్చిన తరువాత మా ఫ్రెండ్ మొదటి పదినిమిషాలు కాస్త క్రొత్తగా చూపించాడు అంది! హ్మ్.. అలా బావున్న ఆ పది నిమిషాలు మిస్ అయ్యానన్నమాట!!!

ఒక వేసవి సాయంత్రం...

బెంగళూరు వచ్చి ఇన్ని రోజులైనా నన్నొక్కసారి కూడా బయటికి తీసుకు వెళ్ళరా అని గొడవపెడుతుంటే, ఇక తప్పక - తప్పనిసరై Freedom Park కి బయలుదేరాం మా కజిన్ ని తీసుకుని...

అర్ధమైంది కదా, మేమెక్కడికి వెళుతున్నామో! అదేనండీ Freedom Park!

పేరేంటా అదోలా ఉంది, అనుకుంటున్నారా... వస్తున్నా అక్కడికే వస్తున్నా.. ఒకానొకప్పుడు కేంద్ర కారాగారంగా ఉన్న ప్రదేశాన్ని ఈ మధ్యే ఉద్యానవనంగా మార్చారు. అక్కడికే మా ఈ ప్రయాణం...

మెజెస్టిక్ నుండి మైసూర్ బ్యాంక్ కి వచ్చేదారిలో శేషాద్రి మార్గ అని ఉంది.. ఆ రోడ్డులో మహారాణీ డిగ్రీ కాలేజీ ఎదురుగ్గా ఉన్నదీ ఉద్యానవనం..

పార్కు ప్రధానద్వారం వైపు వెళ్ళబోతుంటే మన జాతీయ చిహ్నం నాలుగు సింహాలు ఠీవిగా కనిపిస్తున్నాయి.. చూడండి ఆ రాజసం!



ఇదిగో ఇక్కడ ఉంది ముఖద్వారం...





లోపలికి వెళ్ళబోతుంటే వివరాలతో మ్యాప్ ప్రక్కనే ఉంది..













ప్రస్తుతానికి ప్రవేశ రుసుము ఏమీ లేదు కానీ, దాని కోసం ఏర్పాటు చేసిన కౌంటర్ ఇది...











అలా లోపలికి వెళ్ళామా, ఒక తెమ్మెర అలా పలకరించి వెళ్ళింది.. ఇంకొంచెం లోపలికి వెళ్ళగానే నీటి తుంపరలు పడుతున్నాయి.. వర్షమా ఏంటి అని చూస్తుండగానే ఎదురుగ్గా Water Fountain.. అసలే ఎండలు మండిపోతున్నాయేమో, ఆ నీళ్ళ దగ్గర అలా నించుంటే ఎంత హాయిగా ఉందో...




ఇంకా ఏమేమి విశేషాలున్నాయో చూద్దామని అక్కడి నుండి కదిలాము..

Side ways కూడా వైవిధ్యంగా మలిచారు.. ఇంకొద్ది దూరం లో Amphi Theatre.. అప్పుడే ఏదో ప్రదర్శన మొదలుపెడుతున్నట్లున్నారు, మ్యూజిక్ బ్యాండ్ వాళ్ళు.. తమ గిటార్లు, డ్రమ్స్ సరి చేసుకుంటున్నారు.. ఒకతనేమో ఏదో మాట్లాడుతూ అందరినీ ఆహ్వానిస్తున్నాడు..

సరే ఇంకా చూడాల్సింది చాలా ఉంది, మళ్ళీ వద్దాం ఇక్కడకి అని ముందుకెళ్ళాం.. పిల్లలు ఆడుకోవడానికి ఓ వైపు ప్రత్యేకంగా.. అలా ఇంకో ఫర్లాంగు వెళ్ళగా జైలు బ్యారక్స్... వీటిల్లో అద్వానీ, వాజ్ పేయి లాంటి వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారో అనిపించింది.. చెప్పలేదు కదూ, ఎమర్జెన్సీ సమయంలో, జాతీయ నాయకులని చాలా మందిని ఇక్కడే ఖైదు చేశారట.. వారిలో అద్వానీ కూడా ఒకరు.. తదనంతర కాలంలో ఈ జైలు పార్కు గా మారడం, దాన్ని అద్వానీ తన చేతుల మీదుగా ప్రారంభోత్సవం చేయడం జరిగింది.. ఈ విషయాన్ని ఆయన తన బ్లాగు లో కూడా ప్రస్తావించారు..




ఆ బ్యారక్స్ లో ఒక మనిషి కూడా ఉన్నాడండోయి.. మా తమ్ముడేమో, అదిగో మనిషి ఉన్నాడు.. అదేంటి అలా ఉన్నాడు అని మాట్లాడేస్తుంటే నేనేమో ప్రక్క నుండి, అలా అరవకురా.. ఇక్కడ అందరికీ తెలుగు అర్ధమవుతుంది.. నువ్వు అలా అంటే ఏమనుకుంటారో అని లోపలికి తొంగి చూశా.. చూస్తే అది ప్లాస్టర్ ఆఫ్ ప్యారిస్ తో చేసిన బొమ్మ..!



కాసేపు అక్కడే ఉండి, కొన్ని భంగిమలు తీసుకుని బయలుదేరాం.. అక్కడక్కడా బెంచీలు, కూర్చోవడానికి వీలుగా చదును చేసిన గడ్డి, తోటివాళ్ళతో పరుగులు తీస్తున్న పిల్లలు, కబుర్లాడుకుంటున్న స్నేహితులు, పత్రికలు తిరగేస్తున్న పెద్దలు.. ఇలా వాతావరణమంతా ఆహ్లాదకరంగా ఉంది.. మేము కూడా కాసేపు కూర్చుని పిల్లగాలిని పలకరించి, గడ్డిపూలతో ఆటలాడి ఇంకే మిగిలున్నాయో చూసొద్దాం అని కదిలాం..






కొంచెం దూరంలో వాచ్ టవర్.. జైలు వినియోగంలో ఉన్నప్పుడు, ఇక్కడ నుండే పహారా కాస్తుండేవారు..







ఆ ప్రక్కనే ఓ భవనం.. ప్రస్తుతానికి దాంట్లో ఏమీ లేవు కానీ అప్పుడప్పుడూ ఏవైనా ప్రదర్శనలకి ఉపయోగిస్తూంటారట..



ఆ భవనానికెదురుగ్గా జైలు మ్యూజియం.. వివిధ సమయాల్లో ఇక్కడ ఉంచబడిన ప్రముఖులు, వారి వివరాలు.. అలానే జైలుని సందర్సించిన వారి వివరాలు అన్నీ పొందుపరిచారు.



ఇప్పటి వరకూ అసలు విషయం చెప్పనేలేదు.. కారాగారం గా ఉన్న ప్రాంతాన్ని హాయిగొలిపే ఉద్యానవనంగా తీర్చిదిద్దిన ఆర్కిటెక్ట్స్.. Soumitro Ghosh, Nisha Mathew-Ghosh ..జాతీయ స్థాయిలో జరిగిన బిడ్ లో అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకుని, ఈ థీం పార్క్ రూపొందించారు.. దీనికి గానూ, జాతీయ-అంతర్జాతీయ స్థాయిలో అవార్డులు, రివార్డులు లభించాయి.. వాటిల్లో ప్రముఖమైనది - Cityscape and Architectural Review Awards (2007) in Dubai..

ఈ ఉద్యానవనం నెలకొల్పడానికి ఉన్న ప్రముఖోద్దేశ్యం - సమావేశాలు, నిరసనలు లాంటివి నిర్వహించడానికి.. అసలే ఇక్కడ రోడ్లు అవీ సరిగ్గా ఉండవు, ఒక గజం స్థలం కూడా ఖాళీగా దొరకదు.. నగరం నడిబొడ్డున పెద్ద సంఖ్యలో సమవేశాలు గట్రా నిర్వహించుకోవడానికి దీన్ని ఏర్పాటు చేశారు...

ఎప్పుడూ మాల్స్, సినిమాలు, షాపింగ్ తప్ప ఏమి లేని బెంగళూరు వాసులకి కాసింత ప్రశాంతత దొరికే ప్రదేశం..